η εξουσιαστική «πιλάλα».

Εδώ που τα λέμε, κάτι χρειαζόταν για να μας ενώσει τούτες τις στιγμές.
Εκεί που τα διεθνή μαζικά μέσα ενημέρωσης όλο και πιο ενορχηστρωμένα παρουσιάζουν την χώρα μας ως το μαύρο πρόβατο της πιο φαύλης δημοσιονομικής διαχείρισης. Εκεί που η ψυχή μας κάθε απόγευμα μαυρίζει με τις τηλεοπτικές «ειδήσεις» και τις οικονομικές «αναλύσεις». Εκεί που καθημερινά βολοδέρνουμε μέσα στην πλημμυρίδα των ατέλειωτων και ολοένα εντεινόμενων οικονομικά δυσβάσταχτων μέτρων, ήρθε ο από «μηχανής» θεός του γερμανικού περιοδικού «Focus» να μας ενώσει. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, από την εθνικιστική δεξιά μέχρι και την ρετρό αριστερά, βρέθηκαν να συμφωνούν στην απαίτηση για απόδοση των γερμανικών αποζημιώσεων, ως «απάντηση» στις άσεμνες και προσβλητικές κατά τα άλλα προσεγγίσεις του γερμανικού τύπου.
Η αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, μέσα από συγκυριακές συσχετίσεις (όπως αυτή της απόδοσης των αποζημιώσεων), αν μη τι άλλο καταντάνε γελοίες και υποβαθμίζουν το δίκαιο τους. Μοιάζει σαν να «βαράμε το σαμάρι», όταν ντόπια «γαϊδούρια» συνεπαρμένα από τη διαχρονική εξουσιαστική «πιλάλα» τους σκορπίζανε εδώ και χρόνια ανεξέλεγκτα και επιπόλαια, το Εθνικό παραγόμενο προϊόν.
Ο αντιγερμανισμός ως εκτόνωση στην εθνική ταπείνωση που υποβαλλόμαστε, εκτρέπει την προσοχή μας, από τα πραγματικά αίτια του προβλήματος. Η εθνική προσβολή είναι τόσο μεγάλη, μέχρι που συγκροτήθηκαν και «κινήματα» για μαζικό μποϋκοτάζ των γερμανικών προϊόντων. Αλήθεια, έστω και ότι μηδενίζεται άμεσα η κατανάλωση γερμανικών προϊόντων; Τι θα επιτευχθεί; Μήπως το δημοσιονομικό μας έλλειμμα θα εκλείψει; Μήπως τελικά το ζητούμενο είναι να πάρουμε χαμηλότοκο δάνειο με εγγυήσεις του γερμανικού κράτους; Και αν το καταφέρουμε, τι γίνεται μετά; Μήπως μεταθέτουμε το πρόβλημα μας στις επόμενες γενιές; Δεν πρέπει κάποτε να πληρώσουμε αυτά τα δανεικά; Έχουμε φτάσει στο σημείο να δανειζόμαστε για να ξεπληρώσουμε προηγούμενες οφειλές. Αυτή η κατάσταση πρέπει κάποτε να τελειώνει. Πρέπει να επικεντρωθούμε στις ενδογενείς αδυναμίες μας και να τις αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Να διαχειριστούμε τα του οίκου μας, υπεύθυνα και με συνέπεια. Οφείλουμε να αναθεωρήσουμε το αντιπροσωπευτικό δημοκρατικό μας σύστημα. Να θεσμοθετήσουμε πιο άμεσους και αποτελεσματικούς έλεγχους διαχείρισης της εξουσίας. Πρέπει κάποτε να δούμε κατάματα την επιπολαιότητα μας, μέσα από την οποία έχουμε ανάγει σε «άτια» της πολιτικής «γαϊδούρια», που το μόνο προσόν που διαθέτουν είναι να διεκδικούν ανερυθρίαστα την αέναη διαιώνιση τους στα πολιτικά πράγματα. Οφείλουμε να θέσουμε κριτήρια, μέσα από τα οποία να αναδεικνύονται οι ικανοί και οι άξιοι, και όχι οι λαοπλάνοι λαϊκιστές που έχουν καταστήσει την πολιτική, όχι μόνο βιοποριστικό τους επάγγελμα, αλλά και ως πηγή πλουτισμού…

Χρήστος Παπαδόπουλος