Καλά κρατεί ο Καλλικράτης;

Υποτίθεται ότι ένα από τα ζητούμενα του σχεδίου «Καλλικράτης» είναι και η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Δυστυχώς όμως, και όπως αυτή εφαρμόζεται σήμερα, μόνο την αναγκαστική προσαρμογή επιδιώκει. Η τοπική αυτοδιοίκηση ως ένας κατ’ εξοχή γνήσιος θεσμός λαϊκής έκφρασης και αυτοδιάθεσης, γίνεται το θύμα της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής. Η υποχρεωτική ή η ετσιθελική συνένωση σε νέους αυτοδιοικητικούς οργανισμούς, παρά τη βούληση των τοπικών κοινωνιών, αναιρεί το περιεχόμενο του λαϊκού αυτού θεσμού. Οι συνενώσεις αντί να αποτελούν το κίνητρο του νέου θεσμικού πλαισίου, γίνονται το πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων και αντιδικιών, μεταξύ των τοπικών κοινωνιών.
Οι επιλογές με το Βόιο και την Σιάτιστα, την Αιανή και το Βελβεντό, δείχνει την άγνοια, την σύγχυση αλλά την επιλεκτική εφαρμογή των υιοθετημένων υποτίθεται κριτηρίων.
Η δικαιολογία ότι επιλέχθηκε ως έδρα του νέου Δήμου Βοΐου η Νεάπολη, γιατί βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο, είναι σαν λέμε ότι η πρωτεύουσα της Ελλάδας θα πρέπει να μεταφερθεί στη Λάρισα.
Η Αιανή ως ο Δήμος με την μεγαλύτερη ιστορικότητα στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας θα έπρεπε να σηματοδοτεί ως φάρος την πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά αυτού του τόπου και όχι να σκιάζεται, από την σκοπιμότητα της υποτιθέμενης εξοικονόμησης πόρων. Αν κατ’ αυτό τον τρόπο αποτιμάται η πολιτιστική και η ιστορική κληρονομιά ενός τόπου, τότε κακώς η ΔΕΗ δαπανά δεκάδες εκατ. ευρώ για ανασκαφικές εργασίες στις περιοχές εξόρυξης του λιγνίτη.
Η επιλεκτική αποδοχή του αιτήματος του Βελβεντού ως ημιορεινής περιοχής, μπορεί μεν να ικανοποίησε τους πολίτες του, εγείρει όμως ανάλογες αξιώσεις και δικαίως, από άλλες περιοχές.
Ο επιδιωκόμενος νέος χωροταξικός σχεδιασμός του σχεδίου Καλλικράτης, αντί να γίνεται το εργαλείο για την αναδόμηση του ελληνικού κράτους, γίνεται το παίγνιο στα χέρια μικρονοϊκών πολιτικάντηδων. Η επιλογή τους να προσαρμοστούν γρήγορα στις απαιτήσεις των χρηματοπιστωτικών οργανισμών που πρόσφατα εγκαταστάθηκαν στην πατρίδα μας και μας διαφεντεύουν, εκδηλώνεται με την επιπολαιότητα και την προχειρότητα εφαρμογής αυτής της μεταρρύθμισης.

Χρήστος Παπαδόπουλος