Πολιτική ή εκβιασμοί;

Το πολιτικό σύστημα της χώρας ως γνωστό, διέρχεται βαθιά κρίση. Η έξοδος του απ’ αυτήν όπως διαφαίνεται, θα συμπαρασύρει και όλους αυτούς που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οδήγησαν την χώρα σ’ αυτή την κατάσταση. Οι αδιέξοδες πολιτικές των τελευταίων χρόνων, σε συνδυασμό με την φαυλότητα που σε μεγάλο βαθμό τις διέκρινε, έφεραν την χώρα μπροστά σε μια νέα μετεμφυλιακή περίοδο.
Οι στρατευμένες πολιτικές επιλογές των τελευταίων χρόνων υπέρ του ντόπιου και μεταπρατικού κεφαλαίου, οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί, οι φοροκλέπτες, οι φοροφυγάδες και εισφοροφυγάδες, οι ανίκανοι διαχειριστές των δημόσιων πόρων, είναι μερικοί από τους νέους δωσίλογους που με τις πράξεις ή τις παραλήψεις τους, άνοιξαν την κερκόπορτα της άλωσης της χώρας μας, στις αιμοδιψείς διεθνείς αγορές.
Είναι εμφανής η απροθυμία αλλά και η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να προχωρήσει σε αυτοκάθαρση, φοβούμενο την αυτοαναίρεση του. Η δικαιοσύνη, δομημένη κατά τέτοιο τρόπο ώστε εύκολα να χειραγωγείται από το πολιτικό σύστημα, είναι αδύναμη να πάρει πρωτοβουλίες εξυγίανσης του δημόσιου βίου. Τα συνδικάτα με χαμένη την αξιοπιστία τους, περιορίζονται σε φωνασκίες αντί σε ουσιαστική αντιπαράθεση. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε ρόλο διαπαιδαγώγησης της κοινής γνώμης, συμπληρώνουν τις εταιρείες δημοσκόπησης που καταγράφουν την αποτελεσματικότητα χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Όλα αυτά μαζί οδηγούν τη χώρα σε μετεμφυλιακές συνθήκες.
Οι ηττημένοι (εργαζόμενοι, επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες) ταπεινωμένοι σύρονται στην εξαθλίωση, στην φτώχεια και στην ισοπέδωση. Τους καταργούν με το «έτσι θέλω», όσα εδώ και 60 χρόνια, κατέκτησαν με αγώνες και θυσίες. Τους παίρνουν ότι δεν τόλμησε η χούντα να αγγίξει. Οι νέοι με τον ορίζοντα σκοτεινό, σπρώχνονται στην κρεατομηχανή της ασυδοσίας και της εκμετάλλευσης. Οι υπουργοί συνεπαρμένοι από τις επιβραβεύσεις των υπαλλήλων της τρόικα, συναγωνίζονται στο ποιος θα πάρει τα πιο επώδυνα μέτρα.
Οι νικητές απαλλαγμένοι από κάθε ενοχή, φορτωμένοι με τα αργύρια της αγυρτείας τους, εξακολουθούν να επιδίδονται ελεύθερα στην λεηλάτηση της χώρας και να χλευάζουν τις θυσίες στις οποίες υποβάλλεται ο ελληνικός λαός, με πάρτι στο κατάστρωμα της εμπορεύσιμης για αυτούς ιστορίας μας.
Η αδυναμία της ηγεσίας να βρει πολιτικές λύσεις στα χρόνια προβλήματα της χώρας, την έχει οδηγήσει να ασκεί την εξουσία της μέσα από εκβιαστικά διλλήματα. Το ένα δίλλημα διαδέχεται το άλλο. Από το «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», μέχρι ξεθεμελίωμα του ασφαλιστικού συστήματος ή πάμε σε εκλογές. Η χώρα μας αυτή την στιγμή δεν χρειάζεται πολιτικούς εκβιασμούς, για να βρει λύσεις στα προβλήματα της. Χρειάζεται καθαρές πολιτικές, που να οδηγούν την χώρα στην έξοδο από την κρίση και όχι να την ρίχνουν ολοένα και περισσότερο σε μεγαλύτερη ύφεση. Χρειάζεται πολιτικούς με ειδικό βάρος και αποφασισμένους να προασπίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων και της χώρας και όχι πολιτικούς που με ελαφρά την καρδιά ξεπουλάνε ότι βρούνε στο δρόμο τους, για να γίνονται έτσι αρεστοί στους συντάκτες του μνημονίου.

Αναρτήθηκε-δημοσιεύτηκε:
http://kozan.gr/news.php?extend.7086
http://kozani.net/points.php?p_id=906
"Πρωινός Λόγος" 24/6/2010