Με αφορμή την ψήφιση του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό σύστημα, δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι οι διατάξεις του είναι αναγκαίες, απαραίτητες ή/και αναπόφευκτες. Στη συνέχεια κατασκευάζουν συνειδησιακό «άλλοθι» με το να λένε πως επιβάλλονται υπό το κράτος των αδιεξόδων της ελληνικής οικονομίας. Εξαιτίας του υπερβολικού χρέους της χώρας. Έναντι των υποχρεώσεων που ανέλαβαν με την ψήφιση του μνημονίου. Έτσι «απαλλαγμένοι» από κάθε ευθύνη πηγαίνουν διατεταγμένοι (άλλοι με ψηλά το κεφάλι και άλλοι με χαμηλωμένο) στη κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος και στην αντικατάσταση του με μια αγχόνη στο λαιμό των εργαζομένων.
Οι αρμόδιοι υπουργοί περιφέρονται, στα παράθυρα των τηλεοράσεων, για να πείσουν ότι ο νόμος βάζει τέρμα στις ενδοασφαλιστικές ανισότητες. Για να ισχυριστούν ότι το ασφαλιστικό σύστημα γίνεται δικαιότερο γιατί αμβλύνει τις διαφορές μεταξύ «μεγαλο»συνταξιούχων και «μικρο»συνταξιούχων προς τα κάτω. Γιατί ψαλιδίζει τις «υψηλές» συντάξεις περισσότερο από τις χαμηλές. Γιατί αυξάνει τα όρια ηλικίας προς το αναγκαίο(!) 65ο έτος. Γιατί εξισώνει τα όρια ηλικίας προς τα πάνω και για όλους ασφαλισμένους. Γιατί καταργεί τον 13οκαι 14ο μισθό, επειδή έτσι είναι στην αναπτυγμένη Ευρώπη.
Αποκρύπτετε επιμελημένα, ότι οι απώτερες επιδιώξεις αυτού του νόμου είναι να διαγράψει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις όσων διαχειρίστηκαν την κοινωνική ασφάλιση μεταπολιτευτικά. Όσων έστησαν χορό γύρω από τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Όσων κάνανε μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα χρησιμοποιώντας τα αποθεματικά των ταμείων για να επωφεληθούν κομματικά. Για να απαλλάξουν την εργοδοσία σταδιακά από τις ασφαλιστικές της υποχρεώσεις. Για να τεθεί η χώρα σε διαρκή ομηρία, έναντι των δανειστών της.
Παγιδευμένοι οι κυβερνητικοί βουλευτές από την υπερψήφιση του μνημονίου, εξαναγκάζονται ολοένα και περισσότερο να στηρίζουν νόμους και επιλογές που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την κοινωνική τους αναφορά και τις ιδεολογικοπολιτικές τους καταβολές. Στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους, εξαντλούν ολοένα και περισσότερο τα απόθεμα της σοβαρότητα τους.
Στην ίδια κατεύθυνση οι κλακαδόροι του πολιτικού συστήματος, στη προσπάθεια τους να προσπορίσουν οφέλη, κάνουν «γαργάρα» κάθε επώδυνο μέτρο, προβάλλοντας ταυτόχρονα και υπέρμετρα την αναγκαιότητα λήψης τους. Στηρίζουν τις επιλογές του πολιτικού συστήματος, όσο ακραίες και αν είναι αυτές. Σιωπούν ένοχα, απέναντι σε κάθε κατεδάφιση κοινωνικών κατακτήσεων. Αποποιούνται της υποχρέωσης τους να ελέγχουν την εξουσία. Κατά τα άλλα όμως θέλουν να παρουσιάζονται παράλληλα και ως εκφραστές της κοινής γνώμης. Αλήθεια ποιών γνώμη εκφράζουν; Ποιών τα συμφέροντα υπηρετούν;
Σε κάθε περίπτωση λοιπόν αυτή η κρίση κάνει ευδιάκριτα τα χαρακώματα αυτής της μάχης. Όπως είναι ευδιάκριτη και η θέση που έχει καταλάβει ο καθένας σ’ αυτή τη σύρραξη… Η χώρα, όπως επανειλημμένα έχει δηλώσει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου. Η κατοχή της τρόικας, στην οποία ήδη έχουμε περιέλθει, έχει δωσίλογους, έχει και αντιστασιακούς. Ο καθένας λοιπόν κάνει τις επιλογές του…
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε
http://kozani.net/points.php?p_id=913
http://www.kozan.gr/news.php?item.7252.1
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 10/7/2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου