Ανέτειλε η ΔΗ.ΣΥ.

Την Κυριακή που μας πέρασε η κ. Μπακογιάννη σε μια πανηγυρική εκδήλωση ανακοίνωσε και επισήμως την ίδρυση του νέου κόμματος της. Μιμούμενη προφανώς τον άσπονδο «φίλο» του πατέρα της, τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου επιχειρεί να προσδώσει στο κόμμα που δημιουργεί, κινηματικό χαρακτήρα. «Δημιουργούμε σήμερα, είπε, ένα νέο πολιτικό Κίνημα, τη Δημοκρατική Συμμαχία, ένα πανελλήνιο κίνημα υπεύθυνων πολιτών», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σ’ άλλο σημείο της ομιλίας της.

Σε αντίθεση όμως με τον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν καλεί τον κόσμο σε αυτοοργάνωση, ούτε και να συμμετέχει στα μαζικά κινήματα. Αφού αντίθετα δεν τρέφει και τα καλλίτερα αισθήματα για αυτά, που ούτε λίγο ούτε πολύ τα θεωρεί εν μέρει και υπεύθυνα(!), για την σημερινή κατάσταση της χώρας. Ισχυρίζεται ότι «οι συντεχνίες και ο κακώς νοούμενος συνδικαλισμός δεν μπορεί να παραμένουν ταμπού» και προτάσσει την ανάγκη για «μεταρρύθμιση του υπάρχοντος νομικού πλαισίου για τον συνδικαλισμό, την καθιέρωση μυστικής καθολικής ψηφοφορίας για τις μείζονες απεργίες και την υποχρέωση των συνδικαλιστών να εργάζονται όπως οι άλλοι συνάδελφοι του».

Πέραν αυτών και για την στελέχωση του κόμματος δεν απευθύνεται σ’ όσους έχουν αναδειχθεί μέσα από τα μαζικά κινήματα, αλλά αντίθετα σε όσους έχουν ιδιωτεύσει δηλαδή σε «ανθρώπους, όπως είπε στην ομιλία της, με πετυχημένες διαδρομές στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, με πετυχημένες διαδρομές στη δημόσια ζωή. Σε εκείνους που αποφάσισαν να σιωπήσουν εκκωφαντικά γιατί κουράστηκαν να τους αγνοούν επιδεικτικά. Σε αυτούς που φοβούνται ότι η πολιτική είναι αλλαγή σκυτάλης και κανονισμένη υπόθεση αναδιανομής ρόλων μιας διαμορφωμένης ελίτ».

Στη συνέχεια της ομιλίας της όχι μόνο προέβηκε σε αναδιατύπωση της προτροπής του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», αλλά λέει ότι ήδη η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ το έχει κάνει κιόλας αφού είναι «μια συμμαχία ανθρώπων που τους άλλαξε η κρίση». Ω! του θαύματος λοιπόν. Που αν δεν υπήρχε δηλαδή αυτή, καθώς φαίνεται, δεν θα πραγματοποιούταν ποτέ. Πως αν δεν πονούσε με την διαγραφή της από την Ν.Δ. δεν θα άλλαζε ούτε η ίδια ποτέ. Πως αν δεν έπεφτε τόσο χαμηλά μετά την ήττα της από τον Αντώνη Σαμαρά, και πάλι δεν θα άλλαζε ποτέ, όπως με νόημα είπε στην ομιλία της. Απομένει επομένως να επιβεβαιωθεί ή όχι η γνωστή λαϊκή παροιμία «ο λύκος τρίχωμα αλλάζει, χούγια δεν αλλάζει». Κοντολογίς η πολιτική οξυδέρκεια της κ. Μπακογιάννη εξαντλείται στην ερμηνεία της κρίσης εκ των αποτελεσμάτων της και όχι ως έπρεπε για την πρόληψη της.

Ισχυρίζεται ότι το «πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο που ζούμε είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και συλλογικής νοοτροπίας», διατυπώνοντας πιο περίτεχνα αυτό που λέει και ο Πάγκαλος, «μαζί τα φάγαμε…». Έτσι οι ευθύνες των θυτών αυτής της χώρας απαλύνονται με το να επιρρίπτονται μέρος τους και στα θύματα της κρίσης.

Στη συνέχεια και στην προσπάθεια της να διατυπώσει αυτοκριτικό λόγο, ενώ από την μια μεριά συμμερίζεται όσους «αναρωτιούνται, όπως αναφέρει, δικαίως μετά από τόσα χρόνια στην πολιτική, τι άλλο έχω να δώσω επειδή ανήκα και εγώ ως τώρα στο σύστημα». Από την άλλη, αντί ως θα έπρεπε να αναφέρει του λόγους, καταφεύγει στην γνωστή Μητσοτάκεια τακτική και κατακεραυνώνει όσους έπαψαν να την πιστεύουν λέγοντας ότι αυτή η καχυποψία «αναπαράγεται βέβαια και κλιμακώνεται, με κορώνες, από εκείνους που έκτισαν καριέρες και περιουσίες με την παραπολιτική και την υβριστική τους».

Με την αποδοχή εκ μέρους της ότι « η αγορά παράγει πλούτο» και όχι η εργασία όπως γνωρίζει ο κάθε νοήμων άνθρωπος, περιγράφει και τον ταξικό προσανατολισμό της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Συντάσσεται δηλαδή εν ολίγης με όσους εκμεταλλεύονται την εργασία και όχι με τους ανθρώπους που μέσω της εργασία τους μπορούν να παράγουν πλούτο. Συντάσσεται με όσους μεταπρατικά λειτουργούν μέσα στην, κατά τα άλλα λεγόμενη, ελληνική αγορά. Συντάσσεται με τους εκπροσώπους του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, αφού κατ’ αυτήν είναι οι μόνοι που μπορούν σήμερα να παράγουν πλούτο.

Ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου επιμένοντας «να περιορισθεί ο κρατικός παρεμβατισμός στη λειτουργία των αγορών. Ωράρια αγορών, εργασιακές σχέσεις, σχέσεις μεταξύ συναλλασσόμενων, πρέπει να παύσουν να ρυθμίζονται ασφυκτικά από το κράτος». Ουσιαστικά αφήνει να «αυτορυθμιστεί» η αγορά με βάση το δίκαιο του ισχυρού, και όχι με βάση την ανάγκη προστασίας των αδυνάτων, μέσα από μια κατά τα άλλα προφασιστική ελευθεριότητα των κοινωνικών εταίρων.

Τέλος μέσα από την θέση της «πιστεύουμε ότι είναι ξεπερασμένο το δίλημμα δημόσιο ή ιδιωτικό», αποφαίνεται με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο ότι συντάσσεται με την αποδυνάμωση κάθε δημόσιας δράσης. Θεωρεί ότι το «Κράτος παρεμβαίνει όταν η αγορά δεν μπορεί ή δεν θέλει(!!!)», δηλαδή ότι πρέπει να είναι μόνο ένα συμπλήρωμα της άκρατης ιδιωτικής ασυδοσίας. Θεωρεί η κ. Μπακογιάννη, ότι μετά ξεχαρβάλωμα που προκάλεσαν αυτή και οι όμοιοι της στο ελληνικό κράτος, μπορούν τώρα να προβάλλουν ανερυθρίαστα την ανάγκη να μεταβιβασθούν όλα στον ιδιωτικό τομέα. Πρόφαση τους, οι αναρίθμητες αντιφάσεις που εμφανίζει το ελληνικό μοντέλο λειτουργίας του κράτους, που οι ίδιοι ή όμοιοι τους εγκατέστησαν. Αντί λοιπόν όλοι αυτοί να επιδίδονταν σε ένα αγώνα επίλυσης των αντιφάσεων που εντοπίζονταν, καταφεύγουν σήμερα στην μαγική λύση της συνολικής αποδυνάμωσης ή αναίρεσης του.

Με διακηρυγμένες θέσεις όπως αυτές που αναφέρθηκαν παραπάνω, απομένει να δούμε κατά πόσο μπορεί να γίνει πειστικό το εγχείρημα της κ. Μπακογιάννη. Κατά πόσο θα μπορέσει να αρθρώσει αυτόνομο πολιτικό λόγο ή θα καταντήσει να είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα σ’ ένα νέο, πιθανά αναδομημένο με τα ίδια υλικά, πολιτικό σύστημα εξουσίας.

Απομένει λοιπόν να δούμε κατά πόσο το φάντασμα της κ. Μπακογιάννη, που πλανιόταν τόσο καιρό στους διαδρόμους της Ρηγίλης και της προκαλούσε τόσες αναταραχές, τώρα που πήρε σάρκα και οστά με τη ΔΗ.ΣΥ. της, θα εξακολουθήσει να συνταράσσει εξίσου τόσο αυτήν, όσο και τα όμορα διαμερίσματα των παρακείμενων πολυκατοικιών;



Χρήστος Παπαδόπουλος

Αναρτήθηκε:
http://www.kozan.gr/news.php?extend.9205 
http://kozani.net/news2.php?page_module=news&p_id=19320