Οι επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτέλεσαν πολλές φορές το εφαλτήριο, για την επιβολή των πιο ακραίων μορφών εκμετάλλευσης των δημοσίων αγαθών. Πρώτα επέβαλαν την κατάλυση των κρατικών μονοπωλίων, όπως αυτό της ηλεκτρικής ενέργειας. Στο όνομα του «ελεύθερου» ανταγωνισμού προέβησαν σε ρυθμίσεις, εξέδωσαν οδηγίες κλπ, προκειμένου να διευκολυνθεί η αθρόα είσοδος του ιδιωτικού κεφαλαίου στον νευραλγικό τομέα της ενέργειας. Όταν όμως διαπιστώθηκε πως αυτό δεν έχει την πρόθεση να πραγματοποιήσει επενδύσεις μακροχρόνιων αποσβέσεων (ενώ πήραν άδειες ηλεκτροπαραγών δεν προχώρησαν σε επενδύσεις), τότε επέβαλαν οδηγίες συρρίκνωσης των κρατικών επιχειρήσεων (μη έγκριση αδειών προς ΔΕΗ για νέες μονάδες), ώστε να δημιουργηθούν ελλείψεις και για να καλυφτούν αυτές από το ιδιωτικό κεφάλαιο, με υπερτιμημένο τίμημα ( π.χ. μετατροπή της άδειας αυτοπαραγωγού της «Αλουμίνιον της Ελλάδος» σε παραγωγού ή είσοδο με υψηλές τιμές στο σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας από άλλες μορφές ενέργειας όπως φυσικού αερίου, ΑΠΕ κλπ).
Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι, η «Αλουμίνιον της Ελλάδος» πήρε άδεια αυτοπαραγωγού ηλεκτρικής ενέργειας για τις ανάγκες του ηλεκτροβόρου εργοστασίου της (πρώην ΠΕΣΙΝΕ). Κατόπιν ο κ. Φώλιας μετέτρεψε μέσα σε μια νύκτα την άδεια της, από αυτοπαραγωγό σε παραγωγό ηλεκτρικής ενέργειας. Μια απόφαση που αφαιρεί αρκετά εκ. ευρώ από τα ταμεία της ΔΕΗ και που τα βάζει στα ταμεία της «Αλουμίνιον της Ελλάδος». Κατ’ αυτό τον τρόπο η ΔΕΗ υποχρεούται να αγοράζει (εξ ανάγκης γιατί προκύπτει εκ του νόμου (!!!)) την ηλεκτρική ενέργεια που παράγει αυτή και σύμφωνα με την Οριακή Τιμή του Συστήματος (ΟΤΣ). Αυτή προκύπτει ως γνωστόν με βάση την εκάστοτε ζήτηση και είναι κάθε φορά διαφορετική. Μπορεί να διαμορφώνεται με βάση την χαμηλότερη που διατίθεται (από τις λιγνιτικές και υδροηλεκτρικές μονάδες) και τις υψηλότερες που παρέχεται από άλλες μορφές ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ). Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο όμιλος Μυτιληναίου κατορθώνει να πουλά ακριβά στη ΔΕΗ και να αγοράζει πολύ φθηνότερα για τις ανάγκες του ηλεκτροβόρου εργοστασίου αλουμινίου που διαθέτει. Και σαν να μη έφτανε αυτό, με βάση τα στοιχεία του μηνός Αυγούστου 2010, ο όμιλος αυτός χρωστούσε στη ΔΕΗ 143 εκ. ευρώ, τα οποία και τα μείωσε μετά από «φιλικό διακανονισμό» (!!!) με την ΔΕΗ τον Δεκέμβριο του 2010 στα 65 εκ. ευρώ.
Όλα τα παραπάνω είναι εμφανές ότι εφαρμόζονται κατόπιν εντολών της Ε.Ε. Επομένως δικαίως αυτή χαρακτηρίζεται, με τον σημερινό πολιτικό συσχετισμό, ως μια πολιτικοοικονομική ένωση που προωθεί τα οικονομικά συμφέροντα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε βάρος των λαών της. Δεν διστάζει με ρυθμίσεις που επιβάλει στα κράτη μέλη της, να αναδιανέμει τον παραγόμενο πλούτο προς όφελος αυτού του κεφαλαίο και σε βάρος των εργαζομένων. Πολλές δε φορές και με βίαιο τρόπο όπως γίνεται σήμερα στη χώρα μας. Τα προσχήματα που χρησιμοποιεί τις περισσότερες φορές είναι εξόφθαλμα ρηχά, όπως για παράδειγμα ότι η χώρα (η Ελλάδα) έχει χάσει το «όπλο της υποτίμησης» μετά την ένταξή της στη ζώνη του ευρώ, γι' αυτό είναι υποχρεωμένη να καταφύγει σε μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, προκειμένου να «ευθυγραμμιστούν οι μισθοί και οι συντάξεις με την παραγωγικότητα» (δέστε εδώ http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=231234 την ομιλία Στρος Καν στην Ελληνική Βουλή). Ως η παραγωγικότητα να εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τους μισθούς και τις συντάξεις (πατήστε εδώ http://europa.eu/legislation_summaries/enterprise/industry/n26027_el.htm για τον ορισμό της παραγωγικότητας). Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat οι έλληνες εργαζόμενοι είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Ευρώπη με 42 ώρες εργασία την εβδομάδα, αλλά ταυτόχρονα και οι μόνοι που γνωρίζουν περαιτέρω υποτίμηση της ζωής και των μισθών τους (δέστε εδώ http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=12050&categories_id=69). Δυστυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κυβερνάται σήμερα από πολιτικές ηγεσίες ικανές να ανταποκριθούν στα προβλήματα των λαών τους, αφού αυτές είναι αφιερωμένες στο να εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα στρατηγικά συμφέροντα του παγκοσμιοποιημένου πλέον ιδιωτικού κεφαλαίου.
Για τα ζητήματα της ενέργειας η Ε.Ε. με 40 συνολικά οδηγίες, ψηφίσματα, συστάσεις, αποφάσεις και τροποποιήσεις που έχει εκδώσει από το 1974 μέχρι σήμερα, επιδιώκει να ρυθμίσει την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας μέσα στα όρια της (δέστε την ιστοσελίδα http://eur-lex.europa.eu/Result.do?idReq=2&page=1). Ρυθμίσεις που κινούνται στην κατ’ επίφαση απελευθέρωση της ενέργειας και σκοπεύουν να εκχωρήσουν ένα σημαντικό μέρος των παραγωγικών δράσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Σήμερα τα ζητήματα που άπτονται των ενεργειακών θεμάτων εντάσσονται στις ευρύτερες γεωπολιτικές στρατηγικές. Όσοι δε, έχουν αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά, τότε διαθέτουν σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο επιδιώκει να απεξαρτηθεί από εθνοκεντρικές πολιτικές, που διαχειρίζονται τα ενεργειακά θέματα. Θέλει οι πολιτικές αυτές να μη υπακούουν σε εθνικές επιλογές, παρά μόνο σε επιχειρηματικές κερδοφορίες.
(συνεχίζεται)
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι, η «Αλουμίνιον της Ελλάδος» πήρε άδεια αυτοπαραγωγού ηλεκτρικής ενέργειας για τις ανάγκες του ηλεκτροβόρου εργοστασίου της (πρώην ΠΕΣΙΝΕ). Κατόπιν ο κ. Φώλιας μετέτρεψε μέσα σε μια νύκτα την άδεια της, από αυτοπαραγωγό σε παραγωγό ηλεκτρικής ενέργειας. Μια απόφαση που αφαιρεί αρκετά εκ. ευρώ από τα ταμεία της ΔΕΗ και που τα βάζει στα ταμεία της «Αλουμίνιον της Ελλάδος». Κατ’ αυτό τον τρόπο η ΔΕΗ υποχρεούται να αγοράζει (εξ ανάγκης γιατί προκύπτει εκ του νόμου (!!!)) την ηλεκτρική ενέργεια που παράγει αυτή και σύμφωνα με την Οριακή Τιμή του Συστήματος (ΟΤΣ). Αυτή προκύπτει ως γνωστόν με βάση την εκάστοτε ζήτηση και είναι κάθε φορά διαφορετική. Μπορεί να διαμορφώνεται με βάση την χαμηλότερη που διατίθεται (από τις λιγνιτικές και υδροηλεκτρικές μονάδες) και τις υψηλότερες που παρέχεται από άλλες μορφές ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ). Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο όμιλος Μυτιληναίου κατορθώνει να πουλά ακριβά στη ΔΕΗ και να αγοράζει πολύ φθηνότερα για τις ανάγκες του ηλεκτροβόρου εργοστασίου αλουμινίου που διαθέτει. Και σαν να μη έφτανε αυτό, με βάση τα στοιχεία του μηνός Αυγούστου 2010, ο όμιλος αυτός χρωστούσε στη ΔΕΗ 143 εκ. ευρώ, τα οποία και τα μείωσε μετά από «φιλικό διακανονισμό» (!!!) με την ΔΕΗ τον Δεκέμβριο του 2010 στα 65 εκ. ευρώ.
Όλα τα παραπάνω είναι εμφανές ότι εφαρμόζονται κατόπιν εντολών της Ε.Ε. Επομένως δικαίως αυτή χαρακτηρίζεται, με τον σημερινό πολιτικό συσχετισμό, ως μια πολιτικοοικονομική ένωση που προωθεί τα οικονομικά συμφέροντα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε βάρος των λαών της. Δεν διστάζει με ρυθμίσεις που επιβάλει στα κράτη μέλη της, να αναδιανέμει τον παραγόμενο πλούτο προς όφελος αυτού του κεφαλαίο και σε βάρος των εργαζομένων. Πολλές δε φορές και με βίαιο τρόπο όπως γίνεται σήμερα στη χώρα μας. Τα προσχήματα που χρησιμοποιεί τις περισσότερες φορές είναι εξόφθαλμα ρηχά, όπως για παράδειγμα ότι η χώρα (η Ελλάδα) έχει χάσει το «όπλο της υποτίμησης» μετά την ένταξή της στη ζώνη του ευρώ, γι' αυτό είναι υποχρεωμένη να καταφύγει σε μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, προκειμένου να «ευθυγραμμιστούν οι μισθοί και οι συντάξεις με την παραγωγικότητα» (δέστε εδώ http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=231234 την ομιλία Στρος Καν στην Ελληνική Βουλή). Ως η παραγωγικότητα να εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τους μισθούς και τις συντάξεις (πατήστε εδώ http://europa.eu/legislation_summaries/enterprise/industry/n26027_el.htm για τον ορισμό της παραγωγικότητας). Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat οι έλληνες εργαζόμενοι είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Ευρώπη με 42 ώρες εργασία την εβδομάδα, αλλά ταυτόχρονα και οι μόνοι που γνωρίζουν περαιτέρω υποτίμηση της ζωής και των μισθών τους (δέστε εδώ http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=12050&categories_id=69). Δυστυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κυβερνάται σήμερα από πολιτικές ηγεσίες ικανές να ανταποκριθούν στα προβλήματα των λαών τους, αφού αυτές είναι αφιερωμένες στο να εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα στρατηγικά συμφέροντα του παγκοσμιοποιημένου πλέον ιδιωτικού κεφαλαίου.
Για τα ζητήματα της ενέργειας η Ε.Ε. με 40 συνολικά οδηγίες, ψηφίσματα, συστάσεις, αποφάσεις και τροποποιήσεις που έχει εκδώσει από το 1974 μέχρι σήμερα, επιδιώκει να ρυθμίσει την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας μέσα στα όρια της (δέστε την ιστοσελίδα http://eur-lex.europa.eu/Result.do?idReq=2&page=1). Ρυθμίσεις που κινούνται στην κατ’ επίφαση απελευθέρωση της ενέργειας και σκοπεύουν να εκχωρήσουν ένα σημαντικό μέρος των παραγωγικών δράσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Σήμερα τα ζητήματα που άπτονται των ενεργειακών θεμάτων εντάσσονται στις ευρύτερες γεωπολιτικές στρατηγικές. Όσοι δε, έχουν αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά, τότε διαθέτουν σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο επιδιώκει να απεξαρτηθεί από εθνοκεντρικές πολιτικές, που διαχειρίζονται τα ενεργειακά θέματα. Θέλει οι πολιτικές αυτές να μη υπακούουν σε εθνικές επιλογές, παρά μόνο σε επιχειρηματικές κερδοφορίες.
(συνεχίζεται)
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.10650
http://kozani.net/news2.php?page_module=news&p_id=20169
Δημοσιεύτηκε: "Πρωινός Λόγος" 17/2/2011
http://kozani.net/news2.php?page_module=news&p_id=20169
Δημοσιεύτηκε: "Πρωινός Λόγος" 17/2/2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου