Για την Ελλάδα ή για το πολιτικό σύστημα;

του Χρήστου Παπαδόπουλου
Σε μια μάχη πας, ή γιατί σ’ έχουν αναγκάσει ή γιατί πιστεύεις ότι θα την κερδίσεις. Στην πρώτη περίπτωση είναι αμυντική και στη δεύτερη επιθετική, επεκτατική. Ό,τι άλλο, απλά είναι τυχοδιωκτισμός. Τι στα αλήθεια όμως συμβαίνει στην περίπτωση της εκλογικής αναμέτρησης της 6^ης Μαΐου; Ποιοι είναι αυτοί, που αποφάσισαν τη διεξαγωγή αυτής της μάχης;
Οι εκλογές κανονικά θα έπρεπε να πραγματοποιηθούν μετά από ενάμιση χρόνο, δηλαδή τον Οκτώβριο του 2013. Τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, είχαν πάρει από κοινού στις εκλογές του 2009, το 77,39% των ψήφων και 251 έδρες. Ειδικότερα το ΠΑΣΟΚ είχε συγκεντρώσει το 43,92% κερδίζοντας 160 έδρες, ενώ η Ν.Δ. πήρε το 33,47% με 91 έδρες.
Η προκήρυξη των εκλογών, έγινε μετά από συνεννόηση των δυο κυβερνητικών κομμάτων. Εμφανίζονται δηλαδή, ότι αυτά αποφάσισαν την διεξαγωγή τους, προσποιούμενα μάλιστα ότι έχουν τις πρωτοβουλίες των εξελίξεων, άρα η κίνηση τους αυτή είναι ενταγμένη σε μια επιθετική στρατηγική. Επομένως ότι αποτέλεσμα προκύψει, τόσο σε ποσοστά όσο και σε έδρες, και είναι μικρότερα των αντίστοιχων των εκλογών του 2009, θα πρέπει να θεωρηθεί ως ήττα. Τώρα θα πει κάποιος, με τέτοιο ορυμαγδό αντιλαϊκών μέτρων, και κατιτί παρακάτω να είναι (αλήθεια ποιο είναι το μέτρο;), πάλι επιτυχία θα πρέπει να θεωρηθεί!
Σύμφωνα μ’ όλες τις δημοσκοπήσεις, τα δυο κόμματα της συγκυβέρνησης Παπαδήμου συναθροίζοντας τα ποσοστά τους, μόλις και φτάνουν στο 32% με 35%, με τους αναποφάσιστους να ανέρχονται στο 15% με 18%. Με αναγωγές της αδιευκρίνιστης ψήφου το μέγιστο που φαίνεται να συλλέγουν είναι κάτω του 45% (κατά την τελευταία δημοσκόπηση MRB για λογαριασμό του Real.gr αυτό ανέρχεται στο 42,6%). Εμφανίζονται λοιπόν να χάνουν σχεδόν το μισό της εκλογικής τους δύναμης (το 45%). Κατά συνέπεια η ήττα του πολιτικού συστήματος που στήριξε και στηρίζει τη έξοδο της χώρας από τη κρίση με τις μνημονιακές επιλογές της τρόικας, αναμένεται να είναι μεγάλη και ιδιαίτερη οδυνηρή για το μέλλον του.
Κανένας όμως δεν πιστεύει ότι το πολιτικό σύστημα που διακυβερνά τη χώρα, είναι τόσο επιπόλαιο ώστε να αποφασίσει εκλογές, που σίγουρα τις χάνει. Τι όμως στην πραγματικότητα συμβαίνει;
Τρεις είναι οι πιθανότερες εκδοχές:

1. Να έχει χάσει τις πρωτοβουλίες των εξελίξεων και πιεζόμενο προσφεύγει στις εκλογές.
2. Να είναι έρμαιο τυχοδιωκτικής επιλογής, ενός εκ των εταίρων του συστήματος.
3. Να επέλεξε την επίσπευση των εκλογών, για να αποφύγει την κατάρρευση του.

Οι αντιδράσεις των πολιτών στα όλο και πιο επώδυνα μέτρα που λαμβάνονται. Η διάχυτη αγανάκτηση του λαού προς τους πολιτικούς που υποστηρίζουν αυτές τις πολιτικές. Η συνεχώς μειούμενη κοινοβουλευτική δύναμη των κυβερνητικών κομμάτων με αποχωρήσεις ή διαγραφές βουλευτών, είναι μερικά μόνο απ’ αυτά που αποδεικνύουν ότι τα κόμματα «εξουσίας» έχουν απολέσει την πρωτοβουλία των εξελίξεων.
Η Ν.Δ. έρμαια της αρχικής της επιθυμίας να επισπευσθούν οι εκλογές, και ο εμφανής πολιτικός αριβισμός του Σαμαρά από την άλλη, συνέβαλλαν μερικώς στην προκήρυξη αυτών των εκλογών, όχι γιατί πιστεύει ότι μέσα απ’ αυτές θα βγει ενισχυμένη, αλλά γιατί εκτιμάει ότι θα είναι η λιγότερο χαμένη από τον κυβερνητικό της εταίρο, το ΠΑΣΟΚ. Το πολιτικό ζητούμενο των στρατηγικών αυτών των κομμάτων σε σχέση με τις εκλογές, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, δεν είναι να υπερισχύσουν ιδεολογικά και πολιτικά μέσα στο εκλογικό σώμα, αλλά μέσα απ’ αυτές να έχουν μόνο το σχετικό προβάδισμα έναντι του «αντιπάλου» τους. Θεωρούν δηλαδή ότι με την πρωτιά τους, θα είναι σε θέση να χειραγωγήσουν τις πολιτικές διεργασίες προς όφελος τους. Διεργασίες που όπως αναμένεται θα είναι ραγδαίες μετά τις εκλογές.
Τέλος, η επιλογή Παπαδήμου στην πρωθυπουργία, ήταν μια από τις εναλλακτικές λύσεις του πολιτικού συστήματος πριν την ολική του κατάρρευση. Είναι προφανές πως αυτή είναι άμεσα συνδεδεμένη, με την επαπειλούμενη ανεξέλεγκτη οικονομική κατάρρευση της χώρας. Ο πρωθυπουργός στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμα του έγκαιρα ξεκαθάρισε χωρίς περιστροφές, ότι η πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης του, είναι «η αποφυγή της ανεξέλεγκτης οικονομικής κατάρρευσης». Αυτό όμως δεν ισχυρίζεται ότι πέτυχε και ο κ. Βενιζέλος με το Μνημόνιο ΙΙ; Αυτό δε λέει και ο κ. Σαμαράς αιτιολογώντας την είσοδο της Ν.Δ. στην κυβέρνηση Παπαδήμου; Δηλαδή με απλά ελληνικά, η οικονομική κατάρρευση είναι δεδομένη και ότι το ζητούμενο είναι αυτή να εξελιχθεί με ελεγχόμενο τρόπο. Γιατί άραγε; Μήπως οι συνέπειες για τους πολίτες θα είναι μικρότερες; Ή μήπως έτσι δεν θα επέλθει η ανεξέλεγκτη πολιτική κατάρρευση τους και θα προετοιμασθεί ασφαλέστερα η φυγή των ενόχων και των υπευθύνων;
Απ’ ότι φαίνεται όμως, αυτό που κυριάρχησε ως βασικό κριτήριο για την επίσπευση των εκλογών, είναι ο κίνδυνος της άμεσης και ανεξέλεγκτης κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος. Τα νέα οικονομικά μέτρα που ήδη έχουν εξαγγελθεί ότι θα παρθούν τον Ιούνιο, διαμορφώνουν το ήδη τεταμένο πολιτικό κλίμα σε εκρηκτικό. Εκτίμησαν ότι αν η εφαρμογή τους γινόταν, χωρίς να έχει προηγηθεί εκτόνωση του εκλογικού σώματος, τότε θα δημιουργούταν σκηνικό εξέγερσης. Κάτι τέτοιο προφανές είναι πως δεν τους ευνοεί και γι’ αυτό ακριβώς θέλουν να το αποφύγουν με κάθε θυσία. Ευελπιστούν ότι μέσα απ’ αυτές θα κερδίσουν κρίσιμο πολιτικό χρόνο. Θεωρούν, βοηθούμενοι και από τις πολιτικές εφεδρείες τους, ότι θα πετύχουν να εφαρμόσουν τα επαίσχυντα σχέδια τους και να αποφύγουν έτσι τον πολιτικό τους διασυρμό.
Το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα των εκλογών της 6^ης Μαΐου, θα είναι η απαρχή έντονων πολιτικών διεργασιών. Το διακύβευμα για τα κόμματα που υπηρετούν τη σημερινή κατάσταση δεν είναι αν θα πρέπει να αποφευχθεί ή όχι η οικονομική κατάρρευση της (που ήδη διάγουμε), αλλά η αποτροπή με κάθε τρόπο της δικής τους πολιτικής κατάρρευσης. Το ζητούμενο λοιπόν είναι αν ο πολιτικός χάρτης θα αλλάξει με συντεταγμένο-συστημικό τρόπο ή αν οι ίδιες κοινωνικές δυνάμεις επιβάλουν τους δικούς τους όρους αλλάζοντας με αναμφισβήτητη καθαρότητα τους συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων, μέσα από τις εκλογές αυτές, οδηγώντας παράλληλα και τη χώρα έξω από την κρίση.