(* Του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Μια νέα χρονιά έρχεται γεμάτη ανατροπές και νέες στερήσεις. Η ελπίδα φαίνεται να βρίσκεται σε βαθύ λήθαργο, αφού οι πολιτικές ηγεσίες δείχνουν να σκοντάφτουν από αδιέξοδα σε αδιέξοδα. Η αδυναμία τους να ανταποκριθούν στα καλέσματα των καιρών, γίνεται ανάγκη για υπομονή, ταπείνωση, στερήσεις, υποτίμηση της ζωής…Από την άλλη μεριά η αρχική μουρμούρα των πολιτών, που εξελίχτηκε στη συνέχεια σε σιωπηρή διαμαρτυρία, γίνεται σήμερα κραυγή αγανάκτησης. Οι φωνές αντίδρασης μέρα με τη μέρα πληθαίνουν. Η αρχική ένσταση, έγινε διαφωνία και στη συνέχεια αντιπρόταση. Η θέση αντικαθιστά την απλή άρνηση στην απαξίωση και την συστηματική υποτίμηση της ζωής μας. Όλο και πιο θαρρετά στηρίζονται οι άλλοι δρόμοι που έπρεπε να ακολουθηθούν. Η ίδια η κυβέρνηση άρχισε ήδη να μιλά για επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου που χορήγησε η τρόικα. Να ανοίγει τον δρόμο για μια συνολική αναθεώρηση του χρέους.
Το σιωπητήριο που προσπάθησε να επιβάλει η κυρίαρχη πολιτική τάση που διαφεντεύει σήμερα την κυβέρνηση, φαίνεται πως δεν πιάνει τόπο. Παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλουν τα διάφορα φερέφωνα και οι ακόλουθοι τους, μέσα από τα κραταιά μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα συμπληρώματα τους, δεν πετυχαίνουν το στόχο τους. Η ελπίδα άρχισε να ανασηκώνεται από το κρεβάτι της καταστολής, που με το έτσι θέλω φρόντισαν να την ρίξουν οι εραστές του δόγματος του σοκ. Η προσπάθεια να πετύχουν τον αφανισμό κάθε άλλης άποψης που αντιστρατεύεται στις επιδιώξεις τους, δείχνει να ναυαγεί στην κυριολεξία.
Ενδεικτικό αυτής της αποτυχίας είναι και η προσπάθεια, μεσούσης της απελευθέρωσης πληθώρας επαγγελμάτων, να ανακηρυχθεί σε κλειστό επάγγελμα το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Ένα λειτούργημα που από τη φύση του είναι ένα από τα πιο απελευθερωμένα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Όπου στην εποχή της πληροφορικής και του διαδικτύου όχι μόνο δεν τιθασεύεται, αλλά αντίθετα μπορεί και αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς. Πλήθος δημοσιευμάτων και σχολίων εμφανίζονται στα διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με ιδιαίτερη έμφαση στα τοπικά, που λοιδορούν κάθε φωνή που είναι έξω από το δικό τους αξιακό δημοσιογραφικό σύστημα. Φαίνεται πως οι επικυρίαρχοι του πολιτικού συστήματος θέλουν η πληροφόρηση να περάσει σ’ όσο το δυνατό λιγότερα χέρια ή φωνές. Νομίζουν πως έτσι θα είναι και πιο εύκολα διαχειρίσιμη. Όσοι πραγματικά προωθούν μια τέτοια αντίληψη το μόνο που τελικά επιτυγχάνουν είναι να αυτογελοιοποιούνται…
Το σιωπητήριο που προσπάθησε να επιβάλει η κυρίαρχη πολιτική τάση που διαφεντεύει σήμερα την κυβέρνηση, φαίνεται πως δεν πιάνει τόπο. Παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλουν τα διάφορα φερέφωνα και οι ακόλουθοι τους, μέσα από τα κραταιά μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα συμπληρώματα τους, δεν πετυχαίνουν το στόχο τους. Η ελπίδα άρχισε να ανασηκώνεται από το κρεβάτι της καταστολής, που με το έτσι θέλω φρόντισαν να την ρίξουν οι εραστές του δόγματος του σοκ. Η προσπάθεια να πετύχουν τον αφανισμό κάθε άλλης άποψης που αντιστρατεύεται στις επιδιώξεις τους, δείχνει να ναυαγεί στην κυριολεξία.
Ενδεικτικό αυτής της αποτυχίας είναι και η προσπάθεια, μεσούσης της απελευθέρωσης πληθώρας επαγγελμάτων, να ανακηρυχθεί σε κλειστό επάγγελμα το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Ένα λειτούργημα που από τη φύση του είναι ένα από τα πιο απελευθερωμένα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Όπου στην εποχή της πληροφορικής και του διαδικτύου όχι μόνο δεν τιθασεύεται, αλλά αντίθετα μπορεί και αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς. Πλήθος δημοσιευμάτων και σχολίων εμφανίζονται στα διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με ιδιαίτερη έμφαση στα τοπικά, που λοιδορούν κάθε φωνή που είναι έξω από το δικό τους αξιακό δημοσιογραφικό σύστημα. Φαίνεται πως οι επικυρίαρχοι του πολιτικού συστήματος θέλουν η πληροφόρηση να περάσει σ’ όσο το δυνατό λιγότερα χέρια ή φωνές. Νομίζουν πως έτσι θα είναι και πιο εύκολα διαχειρίσιμη. Όσοι πραγματικά προωθούν μια τέτοια αντίληψη το μόνο που τελικά επιτυγχάνουν είναι να αυτογελοιοποιούνται…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου