Αναξιόπιστο το ελληνικό κράτος
για την κοινωνική ασφάλιση
Το νέο ασφαλιστικό που κυοφορείται, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια νέα επιδρομή στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Αυτή τη φορά όμως δεν γίνεται από τα διάφορα γαλάζια επίλεκτα στελέχη (κουμπάρους) που είδαμε πριν ένα χρόνο να αποκαλύπτονται ως χιονοστιβάδα, αλλά από το ίδιο το κράτος που με νομοθετικές ρυθμίσεις επιχειρεί να βάλει χέρι στο «ζεστό» χρήμα των ταμείων και να διαγράψει με συνοπτικές διαδικασίες τις υποχρεώσεις των εργοδοτών προς αυτά.
Οι αναλογιστικές μελέτες, οι προτάσεις των λεγόμενων «σοφών», οι παραινέσεις του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, η υποστήριξη του ΣΕΒ, είναι το οπλοστάσιο της κυβερνητικής επίθεσης στα ασφαλιστικά ταμεία. Μια επίθεση που έρχεται να ξεθεμελιώσει ότι δεν μπόρεσαν να αποτελειώσουν οι διάφοροι εγκάθετοι εκλεκτοί με την σύναψη των γνωστών ομολόγων.
Η θρασύτητα με την οποία γίνεται αυτή η επίθεση, είναι άνευ προηγουμένου. Η κυβέρνηση του 42% και των 152 βουλευτών, βιάζει με την επίπλαστη πλειοψηφία της τα ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών. Καλύπτει ή στην καλλίτερη περίπτωση σιωπά για τις ενοχές των εμπλεκόμενων στα σκάνδαλα των ομολόγων. Κρύβει το πόρισμα της επιτροπής Ζορμπά, που ως γνωστό η ίδια συγκρότησε. Αδιαφορεί για τις εισφοροδιαφυγές των εργοδοτών προς τα ασφαλιστικά ταμεία (στη Κοζάνη μόνο για παράδειγμα υπάρχει μεγάλη επιχείρηση, που από τότε που άρχισε να παρέχει τις υπηρεσίες της δεν έχει καταβάλει ακόμη ασφαλιστικές εισφορές). Αδιαφορεί για την λεηλασία των ταμείων από τις φαρμακευτικές εταιρείες, τα εξεταστικά κέντρα και τα νοσοκομεία. Αφήνει να λειτουργούν ανεξέλεγκτα οι διάφοροι μεταπράτες που κινούνται γύρω από τις υγειονομικές υπηρεσίες των ασφαλιστικών ταμείων(προμήθειες κλπ). Αφήνει χωρίς καμιά λογοδοσία τα στελέχη που τοποθετεί στις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων, όταν αυτά δεν είναι επαρκή ή αποτελεσματικά.
Και σαν μη έφταναν όλα αυτά προβάλει τάχα ως αναγκαιότητα, η συνταξιοδότηση να γίνεται μετά από 39 χρόνια πραγματικής εργασίας, όταν ως γνωστό η ανεργία κινείται με υψηλούς ρυθμούς. Η κύρια σύνταξη να διαμορφώνεται στο 60% του μέσου όρου των μισθών της τελευταία δεκαετίας δηλαδή ο συνταξιοδοτούμενος να λαμβάνει σύνταξη ακόμη μικρότερη από αυτήν του τελευταίου μισθού του. Η σύμπτυξη των ασφαλιστικών ταμείων να γίνεται προς το δυσμενέστερο και όχι προς το καλλίτερο. Σχεδιάζεται η δημιουργία ειδικού λογαριασμού των αποθεματικών όλων των Ταμείων, από τον οποίο 10% θα δίνεται για τη στήριξη του συστήματος και τα υπόλοιπα χρήματα θα διαχειρίζεται η Τράπεζα της Ελλάδος(να γιατί ο Διοικητής της στηρίζει τις αλλαγές στο ασφαλιστικό). Δηλαδή ουσιαστικά η εκάστοτε κυβέρνηση θα «παρακρατεί» το 10% για να καλύπτει τα ελλείμματα των Ταμείων, αντί να τα καλύπτει μέσω του κρατικού προϋπολογισμού.
Τέλος το ίδιο το κράτος από φορέας ασφάλειας των πολιτών γίνεται ο κατ’ εξοχήν πρώτος κίνδυνος ανασφάλειας τους, αφού κάθε δέκα χρόνια αλλάζει τους όρους συνταξιοδότησης και κοινωνικής τους ασφάλισης. Οι νέοι εργαζόμενοι με το που πρωτομπαίνουν στη εργασία δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης τους. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό παρά μόνο όταν θα διανύουν, στην καλλίτερη των περιπτώσεων, την τελευταία 10ετία του εργασιακού τους βίου.
Αυτή η μακρόχρονη ομηρία τους από το ίδιο το κράτος, τους κάνει να αναρωτούνται ποιος μπορεί επιτέλους να τους προστατέψει από την ασυδοσία, την αυθαιρεσία και την αναξιοπιστία του; Ποιος μπορεί να βάλει τέλος σε τέτοιες πολιτικές κοινωνικής αναλγησίας;
Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι οι εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου όχι μόνο δεν έδωσαν τις λύσεις που ανέμεναν, αλλά επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την ήδη δυσμενή τους θέση. Οι εθνικοί λόγοι που ως γνωστό επίσπευσαν τις εκλογές ήταν η κατάθεση του νέου προϋπολογισμού. Ένας προϋπολογισμός που από τα στοιχεία του προκύπτει ότι δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια ληστρική επιδρομή στα εισοδήματα των λαϊκών στρωμάτων. Το μούδιασμα από την επήρεια της παραλυτικής ένεσης των πρόσφατων εκλογών, ήδη άρχισε να μειώνεται δραστικά. Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται ότι αν δεν αντιδράσουν άμεσα και δυναμικά τώρα που απειλούνται τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα, θα ακολουθήσουν ακόμη δυσκολότερες μέρες για αυτούς και για τα εισοδήματα τους.
Η αντιμετώπιση των σημερινών προβλημάτων χρειάζονται ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις. Η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. νοιώθει όμως ότι αδυνατεί να συμμετέχει σε τέτοιες διαδικασίες, αφού είναι έρμαια των μεγάλων συμφερόντων. Ήδη στα άμεσα σχέδια της είναι η εφαρμογή ενός ακόμη περισσότερο ληστρικού εκλογικού νόμου, που θα δίνει το δικαίωμα σε μειοψηφίες της τάξεως του 40% να έχουν άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που αποτρέπει ευρύτερες συγκλίσεις και συνεννοήσεις (αποκλεισμό συνεργαζόμενων κομμάτων).



Χρήστος Παπαδόπουλος
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 22/10/2007