ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑΝ ΟΥΤΕ 100 ΜΕΡΕΣ

ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑΝ ΟΥΤΕ 100 ΜΕΡΕΣ

Η περίοδος των 100 ημερών της νέας Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, έχει περάσει ήδη και οι διάφοροι «εκτιμητές» πήραν μολύβι και χαρτί και επιδίδονται σε αποτίμηση του έργου της.
Άλλοι θελημένα και άλλοι από άγνοια, παραβλέπουν πως οι 100 πρώτες μέρες μιας νέας κυβέρνησης έχουν περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, παρά σωρεία αποφάσεων και πράξεων. Σηματοδοτούν την βούληση της να υλοποιήσει τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Να επιδείξει την αποφασιστικότητα της να ξεπεράσει την ροπή αδράνειας, που εμφανίζεται μπροστά στο μέγεθος των προβλημάτων που ανακαλύπτει. Να εκδηλώσει την πολιτική της βούληση και την αποφασιστικότητα της να κάνει ρίξεις με πρακτικές και δράσεις που απέτυχαν κατά το παρελθόν και οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση.
Η πορεία των 100 πρώτων ημερών δεν είναι απαραίτητο να αναγνωρίζεται, από την συνέπεια υλοποίησης προαποφασισμένων επιλογών. Ως γνωστόν η ρότα ενός νέου ταξιδιού χαράσσεται ακόμη από το λιμάνι. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι το πλοίο τίθεται αμέσως σε πορεία μέσω του αυτόματου πιλότου και πάνε για ύπνο ο καπετάνιος και το πλήρωμα του. Είναι απαραίτητο καθ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού να γίνονται επιδέξιοι χειρισμοί και αναθεωρήσεις της ρότας ανάλογα του καιρού και των εμποδίων που εμφανίζονται.
Ως γνωστό η νέα κυβερνητική παρουσία του ΠΑΣΟΚ εγκαινιάστηκε με δυο αποφάσεις που συζητήθηκαν πολύ και προκάλεσαν ανάμικτα σχόλια. Να προκηρύσσει δηλαδή, τις υψηλόβαθμες κυβερνητικές θέσεις (Γενικούς Γραμματείς κ.λπ.) και να θέτει σε διαβούλευση τις κυβερνητικές αποφάσεις του. Ανεξάρτητα όμως από την προχειρότητα με την οποία ξεκίνησαν τα εγχειρήματα αυτά και τα λάθη που έγιναν στη συνέχεια, δεν παύουν ως ιδέες να είναι καινοτόμες και που θα πρέπει να τύχουν προσεκτικότερης επεξεργασίας.
Στον αντίποδα όμως αυτών των αποφάσεων και πράξεων, υπάρχουν ακόμη βαρίδια μιας άλλης εποχής. Δεν προέρχονται αυτά, όπως θέλουν κάποιοι να εμφανίζουν, από το βαθύ(!) ΠΑΣΟΚ, αλλά αντίθετα είναι εκείνα που εκμεταλλεύτηκαν τις ιδέες του και έκαναν την πολιτική επάγγελμα. Μερικοί λοιπόν απ’ αυτούς θεώρησαν, ότι ήρθε ο καιρός να ανοίξουν τα αραχνιασμένα σεντούκια τους και να βγουν έξω, για να δηλώσουν ότι υπάρχουν και ότι είναι έτοιμοι να ξαν’ αναλάβουν πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο. Μόνο όμως που στο διάβα τους σκορπίζουν τη μυρωδιά της ναφθαλίνης που κουβαλάνε και φέρνουν στις μνήμες των πολιτών μια άλλη εποχή, καταδικασμένης στη συνείδηση τους. Τέτοιοι τύποι «πολιτικών» - ανενεργοί και ενεργοί - σχημάτισαν ένα σύστημα εξουσίας, που σαν κύριο στόχο έχει να ανακυκλώνει αυτούς ή τις επιλογές τους στις διάφορες θέσεις. Αρκετά συχνά κάνουν την εμφάνιση τους, άλλοτε ως υποστηρικτές ενός πολιτικού ρεύματος και άλλοτε ως υποστηρικτές συγκεκριμένης υποψηφιότητας. Αποθαρρύνουν και τελικά αφυδατώνουν τις τοπικές κοινωνίες από νέους ανθρώπους, που θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική. Τιμωρούν με αποκλεισμούς ό,τι δεν συντάσσεται μαζί τους. Καλλιεργούν ανάγκες για να υποτάσσουν συνειδήσεις. Ως νέοι Ιανοί, πότε εμφανίζονται ως δουλικοί, παρακαλώντας για μια θέση (όταν είναι πολιτικά στα κάτω τους) και πότε εκβιαστικά, απαιτώντας συγκεκριμένες θέσεις (όταν νιώθουν ότι είναι στα πάνω τους). Μοιράζουν ρόλους τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και σε τοπικό. Άλλοι προβάλλονται ως αδιαμφισβήτητοι Περιφερειάρχες, Δήμαρχοι και άλλοι ως ΔΕΗάρχες κ.λπ.
Σ’ αυτή την προσπάθεια τους δεν είναι μόνοι. Έχουν για δεκανίκια τους διάφορους Μητσοτάκηδες και Καρατζαφέρηδες, που φρόντισαν να επαναφέρουν στο προσκήνιο, όσους ταπείνωσαν την υπερηφάνεια των πολιτών και με τις επιλογές τους έφεραν τον λαό σε ακόμη δυσμενέστερη θέση. Έχουν τη στήριξη αυτών που θέλουν να αποξενώσουν το ΠΑΣΟΚ, από τις ρίζες του και τα μέλη του, αναγορεύοντας σε οπισθοδρομικούς όσους με διαχρονική συνέπεια υπηρέτησαν τις ιδέες και τις αξίες του. Το λεγόμενο γι αυτούς «βαθύ» ΠΑΣΟΚ, αντιπροσωπεύει ό,τι αντιστέκεται σθεναρά στις επιλογές τους και παλεύει για μια κοινωνία αλληλεγγύης, ίσων ευκαιριών, δικαιοσύνης και αξιοκρατίας.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πέραν λοιπόν των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων, έχει να αντιμετωπίσει και πρακτικές τέτοιων ανθρώπων «του», που από τα μέσα του θέτουν εμπόδια στην προσπάθεια αλλαγής του τρόπου εκπροσώπησης και διαχείρισης της εξουσίας, όπου ο διάλογος είναι ελεύθερος και η δυνατότητα συμμετοχής, δικαίωμα. Δεν χρειάστηκαν ούτε καν 100 μέρες διακυβέρνησης, για να αποκαλύψουν τα προσωπεία τους και να εκδηλώσουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Γι αυτούς δεν υπάρχουν ικανοί και άξιοι, αλλά μόνο αρεστοί. Είναι αυτοί, που με συνέπεια υπηρετούνε τις επιταγές του συστήματος που τους ανέδειξε και τους προστατεύει.
Η πατρίδα μας βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Τα αποθέματα ανοχής έχουν εξαντληθεί. Οι απλοί πολίτες κουράστηκαν να πληρώνουν πάντα αυτοί το τίμημα των αποτυχημένων πολιτικών. Βλέπουν ολοένα και πιο ξεκάθαρα ποιοι είναι οι θύτες και πια τα θύματα των λαθεμένων, θελημένα ή όχι, επιλογών. Αγανακτούν για την ατιμωρησία όσων έφταιξαν και δυσανασχετούν για τον επιμερισμό των βαρών. Μα περισσότερο απ’ όλα προσβάλλονται κατάφορα όταν οι θύτες τους, αν και ποτέ δεν «τιμωρήθηκαν», επανέρχονται με θράσος και διεκδικούν ανερυθρίαστα, εκμεταλλευόμενοι την δικαιοσύνη και την αξιοκρατία, για την εκ νέου ενεργοποίηση τους. Μέχρι εδώ όμως. Οφείλουμε όλοι μας να θέσουμε τέρμα σε τέτοιου είδους «επιθυμίες», αποκαλύπτοντας το πραγματικό τους προσωπείο και όσους κρύβονται από πίσω τους…

Χρήστος Παπαδόπουλος