Βαθύ ή ρηχό;

Επινοούνται μερικές φορές ορισμένες λέξεις για να προσδώσουν χρώμα ή έμφαση σε απόψεις, που η ένδυα τους όχι μόνο είναι προφανής, αλλά είναι και έωλες έναντι οποιασδήποτε σοβαρής αντιπαράθεσης.
Καθώς ήταν πλέον ορατός ο καταποντισμός της Ν.Δ. στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, άρχισαν συχνά πυκνά να εμφανίζονται δημοσιεύματα, περί του αποκαλούμενου ως βαθύ ΠΑΣΟΚ. Με τον όρο αυτό θέλανε να περιγράψουν το ΠΑΣΟΚ εκείνο, που είναι προσκολλημένο στις αξίες και τις αρχές που είχε εγκαταστήσει σ’ αυτό ο ιδρυτής του, Ανδρέας Παπανδρέου. Είναι αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα ΠΑΣΟΚ και που στάθηκε ανοιχτά και δυναμικά στο πλευρό του Γιώργου Παπανδρέου κατά την διαδικασία επανεκλογής του ως Προέδρου. Είναι αυτό, που κατά μια άλλη έννοια, δεν απεμπόλησε τις αξίες περί σοσιαλισμού και δεν διαβρώθηκε από τα μεθυστικά θέλγητρα της εξουσίας.
Ο στόχος της επίθεσης σ’ αυτό το ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι προφανής. Πρώτο θέλουν να το ταυτίσουν με ότι αντιφατικό προς την ιδεολογία και τις αξίες του προέκυψε κατά την μακρόχρονη πορεία του, καθώς και με εκφάνσεις, που περισσότερο αποτέλεσαν στοιχεία τριβής με την δεξιά, παρά με την παραδοσιακή αριστερά(«πρασινοφρουροί», «πράσινα και γαλάζια καφενεία» κ.λπ.). Και δεύτερο να απομονώσουν τον Πρόεδρο και Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου από τους υποστηρικτές του, ώστε η αποδυνάμωση του και στη συνέχεια η τελική ανατροπή του να είναι ευκολότερη. Θέλουν δηλαδή να τον αποκόψουν από τις ρίζες που καταλήγουν βαθιά και τον κρατούν όρθιο, απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται από τα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, είτε αυτά είναι ξένα είτε ντόπια. Επιδίωξη τους είναι να στηριχθεί μόνο στις ρίζες που φαίνονται, σ’ αυτές που απλώνονται στην επιφάνεια και αγκαλιάζουν στο διάβα τους ότι βρούνε εύκαιρο για να στηριχθούν. Σ’ αυτές που με την πρώτη δυνατή κρίση ξεριζώνονται και μένουν μετέωρες στον αέρα, αδύναμες αλλά και αδιάφορες να επιτελέσουν το καθήκον τους απέναντι στις διαβρώσεις και τις επιθέσεις που θα ακολουθήσουν.
Αυτές λοιπόν οι επιφανειακές ρίζες, που ο προορισμό τους είναι να αρπάζουν και να απομυζούν ότι φερτό καταφθάνει κοντά τους, είναι αυτές που όσο και αν προσπαθούν να κρυφτούν πάντα θα ξεσκεπάζονται και θα είναι έκθετες στην κοινή θέα, γιατί η ρηχότητα τους είναι προφανής. Πως μπορεί να ξεχάσει κανείς δημοσιογραφικούς τύπους του είδους Πρεντέρη και των ομοίων του, να λοιδορούν μέχρι πριν από ένα χρόνο τον Γιώργο Παπανδρέου και σήμερα να του «παρέχουν» την αμέριστη τάχα στήριξη τους; Πόσο πιστευτές μπορεί να είναι οι προθέσεις τους, όταν από την άλλη μεριά ξεθάβουν και προβάλουν όσους με χυδαίο και απαξιωτικό τρόπο μιλάγανε για τον σημερινό Πρωθυπουργό, παρουσιάζοντας τους ως «υποστηρικτές» των κυβερνητικών αποφάσεων; Όταν μάλιστα είναι στους πάντες γνωστός ο ρόλος και οι συμπεριφορές τους στην τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πριν το 2004; Πόσο αξιόπιστοι μπορούν να θεωρηθούν αυτοί, που εγκαλούν κάποιους ότι επιδιώκουν να θέσουν σε «επιτροπεία» κυβερνητικό στέλεχος της περιοχής, όταν οι ίδιοι τους με τους μηχανισμούς που διαθέτουν προσπαθούν να το θέσουν σε ομηρία; Όλοι αυτοί λοιπόν ή κοντό πολιτικό ανάστημα διαθέτουν για να ελίσσονται εύκολα στους διαδρόμους της εξουσίας ή κοντή μνήμη έχουν για να νομίζουν πως όλοι μπορούν να ξεχνούν εύκολα, όπως αυτοί. Όπως και να έχει όμως, είναι το ίδιο και το αυτό. Είναι οι δυο όψεις του αυτού νομίσματος.
Η επικοινωνιακή πίεση περί βαθύ ΠΑΣΟΚ έχει ένα και μοναδικό στόχο. Να τεθεί αυτό και ο Πρωθυπουργός σε επιτήρηση. Η κρίση και η οικονομική χρεοκοπία να φορτωθεί στις πλάτες και πάλι των απλών πολιτών και όχι σ’ αυτούς που την προκάλεσαν και βγήκαν κερδισμένοι. Εξυφαίνεται μια συστηματική αμφισβήτηση και επίθεση στις κατακτήσεις των εργαζομένων. Επιχειρείται να τεθούν τα πάντα, για ότι αφορά τις εργασιακές σχέσεις και αποδοχές, σε μηδενική βάση. Όλοι τους έχουν βαλθεί να δείχνουν την κορυφή του παγόβουνου, αποσιωπώντας σκοπίμως να εμφανίζουν την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται. Τα έχουν βάλει και φωνασκούν ενάντια στο εποικοδόμημα και αφήνουν άθικτη την βάση πάνω στην οποία έχει στηριχθεί όλη αυτή η πλασματική εικόνα. Προκρίνουν ως προσφορότερες λύσεις, αυτές που υποδεικνύονται από τα μεγάλα οικονομικά κέντρα (Διεθνή τράπεζα, Ευρωπαϊκή τράπεζα, Βρυξέλες κ.α.). Υποστηρίζουν λύσεις που υιοθετούνται, απ’ αυτούς που προκάλεσαν την νέα παγκόσμια οικονομική κρίση. Δηλαδή λύσεις που αφήνουν αλώβητο το σύστημα που οδήγησε την παγκόσμια οικονομία στην σημερινή κατάσταση. Είναι πολύ απλά οι λύσεις που επινόησαν οι ίδιοι για την έξοδο από την κρίση. Τέτοιες λύσεις είναι προφανές ότι προκαλούν λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση. Όσοι λοιπόν στηρίζουν τέτοιες λύσεις, τυγχάνουν της αποδοχής του συστήματος και προβάλλονται κατά κόρο προκειμένου να πείσουν την κοινή γνώμη. Τέτοιους υποστηρικτές μπορεί εύκολα να βρει κανείς στην φιλελεύθερη παράταξη, αλλά και γιατί όχι και στην δημοκρατική. Είναι αυτοί που η πολιτική τους ανάδειξη στηρίχθηκε στο αέναο φλερτ με τους δεξιούς «ευπατρίδες», είναι αυτοί που είχαν πρόσβαση στα «συρτάρια» των υπουργών της Ν.Δ… Είναι αυτοί που όσα χρόνια θήτευαν σε υψηλόβαθμούς θεσμούς, έβρισκαν τα τηλεοπτικά παράθυρα κλειστά, ενώ όταν αποφάσισαν να υπηρετήσουν το σύστημα όχι μόνο τα βρήκαν ανοιχτά, αλλά είδαν και τις πόρτες να ανοίγονται διάπλατα ως αναγνώριση των «υπηρεσιών» τους. Είναι αυτοί που θα έχουν το πρόκριμα να υπηρετήσουν σε μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», όπως ιδιαιτέρως συντονισμένα επιχειρούν να μας πείσουν τον τελευταίο καιρό ορισμένοι κύκλοι, ότι είναι επιβεβλημένη.

Χρήστος Παπαδόπουλος