Γιατί όλοι θέλουν ενωμένο το ΠΑΣΟΚ;
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Είναι σπάνιο φαινόμενο η μετεκλογική περίοδος να παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ότι η προεκλογική. Οι αλλαγές που δρομολογήθηκαν στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, μοιραία συμπαρασύρουν και αναδεικνύουν μια σειρά από σημαντικά πολιτικά ζητήματα, που η προσέγγιση τους αφορά το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολο του, καθώς και όλες τις πολιτικές του δυνάμεις.
Οι αλλαγές στο ΠΑΣΟΚ, με την ορμή του ντόμινου, ενδεχομένως να επηρεάσουν και όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Κατά συνέπεια είναι πολύ πιθανό να διαμορφωθεί ένας νέος πολιτικός χάρτης που θα προκύψει από τον κατακερματισμό των υφιστάμενων πολιτικών δυνάμεων. Αυτό το ενδεχόμενο φαίνεται να απειλεί πολύ σοβαρά το σημερινό πολιτικό στάτους. Γι αυτό και όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή και από απόσταση ασφαλείας, τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Άλλες λίγο, άλλες περισσότερο επιθυμούν να μη αλλάξει ραγδαία η σημερινή σύνθεση τους. Στο σύνολο τους επιθυμούν το ΠΑΣΟΚ να μη διασπασθεί, γιατί αυτό θα επηρεάσει άμεσα και τη δική τους συνοχή ή εκλογική δύναμη.
Ας δούμε αναλυτικότερα πως μπορεί να διαμορφωθεί ο πολιτικός χάρτης της χώρας, κατά το ενδεχόμενο της διάσπασης του ΠΑΣΟΚ. Αυτόματα δημιουργούνται δυο νέοι σχηματισμοί προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ, ένας που θα έχει σοσιαλίζοντα κεντρώα χαρακτηριστικά και ένας άλλος πόλος με αριστερές προσεγγίσεις. Αν αυτοί οι σχηματισμοί βρούνε ισχυρά ερείσματα, κάτι που φαίνεται ότι είναι πολύ πιθανό, μέσα στην ελληνική κοινωνία, τότε αυτόματα θα επηρεασθούν και οι όμοροι προς αυτούς χώροι.
Η κεντρώα συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ, κυρίως θα φλερτάρει πολιτικά προς τα μεσαία στρώματα (λεγόμενα και κεντρώα) της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή η δυναμική θα ασκεί πιέσεις στις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της ΝΔ, με αποτέλεσμα να διαμορφωθούν όροι απόσχισης τους και συνένωσης τους με τις αντίστοιχες εκσυγχρονιστικές κεντρώες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ. Έτσι η προοπτική σχηματισμού μιας μεγάλης κεντρώας δύναμης φαντάζει να έχει πολλές πιθανότητες. Η σημερινή Ν.Δ. θα συρρικνωθεί σε καθαρά παραδοσιακές δεξιές επιλογές, με αποτέλεσμα να ασκεί πίεση και να απειλεί προς εξαφάνιση τον δεξιά προς αυτή χώρο που καλύπτεται από το ΛΑΟΣ.
Να γιατί η σημερινή διευθύνουσα ομάδα της ΝΔ (Καραμανλής και Μπακογιάννη) δεν θέλει να διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ. Να γιατί ο Καρατζαφέρης παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ.
Από την άλλη μεριά, η ύπαρξη της αριστερής συνιστώσας του ΠΑΣΟΚ, θα επιφέρει ραγδαίες αλλαγές στην σημερινή αριστερά. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ νομοτελειακά θα ενσωματωθούν στη συνιστώσα αυτή. Οι δυνάμεις του ΚΚΕ καθημερινά θα συρρικνώνονται και η εκλογική του δύναμη θα περιορίζεται δραματικά.
Να γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ (ανεβάζοντας τους αντιπολιτευτικούς του τόνους) προσπαθεί να πείσει ότι δεν είναι απλά μια συνάθροιση πολιτικών αριστερών προσωπικοτήτων, αλλά ότι εκφράζει και συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα. Γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι αυτό δεν αρκεί για να διασφαλιστεί η πολιτική του ύπαρξη, αν δεν συνδυάζεται από ένα διαρκές φλερτάρισμα με την κυβερνητική εξουσία. Κάτι που επιτυγχανόταν με την ύπαρξη ενός πολυσυλλεκτικού ΠΑΣΟΚ. Να γιατί ο Συνασπισμός δεν επιθυμεί να διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ.
Να γιατί ο μετεκλογικός φόβος που ευαγγελίζονταν το ΚΚΕ για τα μεγάλα κόμματα, μετατράπηκε για το ίδιο σε πανικό. Να γιατί δεν μπορεί να απολαύσει την εκλογική του νίκη. Να γιατί δεν προσπαθεί να επωφεληθεί πολιτικά το κενό που δημιουργείται από την απραξία του ΠΑΣΟΚ αυτή τη περίοδο. Να γιατί το ΚΚΕ δεν θέλει την διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.
Να γιατί όλες οι δυνάμεις θέλουν την ενότητα του ΠΑΣΟΚ.

Χρήστος Παπαδόπουλος

Ακολουθεί στο επόμενο φύλλο το δεύτερο μέρος του άρθρου με τίτλο: Το δίλλημα
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 9/10/2007


Το δίλλημα

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ.

Ο φόβος που προκαλείται προς όλες τις κατευθύνσεις από το ενδεχόμενο της διάσπασης του ΠΑΣΟΚ, αποτελεί και την πλατφόρμα προώθησης της υποψηφιότητας Βενιζέλου στην ηγεσία του. Ο τρόπος με την οποία τέθηκε η υποψηφιότητα, οι χειρισμοί οι οποίοι ακολούθησαν στη συνέχεια, η αποφασιστικότητα με την οποία στηρίζεται αυτή η υποψηφιότητα, δείχνουν με το πιο αποκαλυπτικό τρόπο το πώς η πλευρά Βενιζέλου παίζει μ’ αυτό το ενδεχόμενο.
Οι δηλώσεις Βενιζέλου το βράδυ της 16ης Σεπτέμβρη, έδειξαν πέραν των άλλων και την αποφασιστικότητα να ολοκληρώσει το εγχείρημα του με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η προώθηση της υποψηφιότητας κινείται ταυτόχρονα προς δυο κατευθύνσεις. Από τη μια προσπαθεί να εμφανίζει την εικόνα(συνεπικουρούμενος και από τα ΜΜΕ) του αναμφισβήτητου φαβορί και από την άλλη να γκρεμίζει κάθε γέφυρα που διαβαίνει κατά τη διάρκεια αυτής της προσπέλασης του. Κατ’ αυτό τον τρόπο δείχνει ότι η επίτευξη του στόχου του είναι μονόδρομος και ότι αυτή η πορεία δεν έχει επιστροφή. Το δίλλημα που έθεσε και εξακολουθεί να θέτει εμμέσως προς όλες τις κατευθύνσεις είναι απλό, κατανοητό και διεισδυτικό: «Ή γίνομαι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ή το διασπάω».
Όλοι γνωρίζουν ότι ποτέ ένας Παπανδρέου, δεν θα μπορούσε να διασπάσει το ΠΑΣΟΚ, και ως εκ τούτου θεωρείται δεδομένη η συνοχή του στην περίπτωση που ο Γ. Παπανδρέου εκπέσει από τη θέση του Πρόεδρου. Μ’ αυτή την αρχή και με δεδομένο ότι η πλευρά Βενιζέλου μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά στα στρατηγικά συμφέροντα των διαφόρων οικονομικών κέντρων, προωθούν απροκάλυπτα την υποψηφιότητα του.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από την αρχή της εκδήλωσης της κρίσης, είχαν αποφανθεί με εκκωφαντικό τρόπο υπέρ της υποψηφιότητας Βενιζέλου(παραγγελίες δημοσκοπήσεων, προβολή του στρατοπέδου του, ειρωνικά σχόλια για τον Γ. Παπανδρέου, διαστρέβλωση γεγονότων της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ κλπ). Σαν να μη έφταναν όλα αυτά προχώρησαν ακόμη περισσότερο. Απαίτησαν να έχουν το μονοπώλιο της διοργάνωσης και της διεύθυνσης του διαλόγου μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Διεκδικούν το δικαίωμα να ορίσουν αυτοί, ποιο θα είναι το σώμα που θα ψηφίσει για την εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ. Λοιδορούν όσους προασπίζουν το δικαίωμα των μελών του ΠΑΣΟΚ να εκλέξουν τον πρόεδρο τους. Προβάλλουν αμφισβητήσεις και συγχύσεις για το ποια είναι μέλη του, προλειαίνοντας έτσι το έδαφος και τους χειρισμούς Βενιζέλου στην περίπτωση μη εκλογής του…
Ο κάθε σχετικός και άσχετος εκφέρει γνώμη για το ποιος θα πρέπει να είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Και κατά πως λέει ο λαός μας «βγήκαν να μιλήσουν όλοι βγήκανε και οι κώλοι». Ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης κ.Ψωμιάδης, δηλώνει ότι συμφέρει τη Ν.Δ. να βγει πρόεδρος ο Παπανδρέου, γιατί είναι ευκολότερος αντίπαλος. Ο Μητσοτάκης στο ίδιο μοτίβο με τον προηγούμενο, να αποφαίνεται ότι είναι ακατάλληλος ως πρόεδρος ο Παπανδρέου, άρα γι’ αυτό και θα πρέπει να εκλεγεί ο Βενιζέλος κλπ. Οι μόνοι που δεν μπορούν να εκφέρουν γνώμη με συντεταγμένο και συγκλίνοντα τρόπο όπως ορίζουν οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, που παρακολουθούν ως θεατές τα διαδραματιζόμενα στο σπίτι τους.
Είναι επιτακτική ανάγκη να ανοίξουν άμεσα οι διαδικασίες διαλόγου μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Οφείλουν όλα τα μέλη να συμμετέχουν σ’ αυτές τις συζητήσεις και να εκφέρουν τις απόψεις τους. Επιβάλλεται, τα φερόμενα ως στελέχη, να τοποθετηθούν με υπευθυνότητα στα διάφορα κρίσιμα ερωτήματα που τίθενται, και όχι να σιωπούν καιροσκοπικά. Τα όργανα του κινήματος αν δεν μπορούν να διοργανώσουν αυτές τις διαδικασίες, τότε όσοι νοιάζονται για τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη οφείλουν να πάρουν πρωτοβουλίες που θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη αυτού του διαλόγου.
Σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές η σιωπή είναι καιροσκοπισμός. Η οπαδοποίηση των στελεχών και των μελών τυχοδιωκτισμός. Τώρα είναι η στιγμή, η κρίση να μετεξελιχτεί σε ευκαιρία ξεκαθαρίσματος των θέσεων και των αρχών του. Τώρα είναι ο κατάλληλος χρόνος το ΠΑΣΟΚ να επιλέξει αν προτιμάει την πραγματική ανανέωση ή το φτιασίδωμα.

Χρήστος Παπαδόπουλος

Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 11/10/2007