Ένας φορολογούμενος στην Ελλάδα, όταν δεν μπορεί να εκπληρώσει τις φορολογικές του υποχρεώσεις, τότε το ελληνικό δημόσιο δέχεται να κάνει ρύθμιση αυτού του χρέους. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις των εργοδοτών, προς τα διάφορα ασφαλιστικά ταμεία. Επίσης τέτοιες ρυθμίσεις ή διευκολύνσεις κάνουν και οι τράπεζες προς τους δανειολήπτες τους. Μόνο το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί, να προχωρήσει σε τέτοιους διακανονισμούς με τους πιστωτές του, ούτε και να «πείσει»(!) τις αγορές για την χορήγηση δανείων με αποδεκτά επιτόκια.
Μια από τις κύριες παθογένειες του ελληνικού δημοσίου, είναι και η αδυναμία του να συλλέξει την φορολογητέα ύλη. Όταν όμως γίνεται αύξηση του ΦΠΑ, χωρίς ταυτόχρονη βελτίωση του μηχανισμού είσπραξης του, τότε όσοι δεν απέδιδαν στο δημόσιο το ΦΠΑ θα εξακολουθούν και πάλι να μη τον αποδίδουν, μόνο που τώρα θα έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν την φοροκλοπή τους κατά 2% επιπλέον.
Αυτοί που διαχρονικά συνετέλεσαν στο να έρθει η χώρα σ’ αυτή την κατάσταση, είναι απλά συνένοχοι σε μια «εθνική συλλογική ευθύνη». Δηλαδή οι ευθύνες των υπαίτιων μετριάζονται ή/και υποβαθμίζονται, με την εμφύτευση ενοχών σ’ όλους αυτούς που καλούνται σήμερα να πληρώσουν την κρίση.
Τα ελληνικά δικαστήρια και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν υποχρέωναν το ελληνικό δημόσιο το 2004 να μονιμοποιήσει χιλιάδες συμβασιούχους του δημοσίου, τότε ο δημόσιος τομέας δεν ήταν διογκωμένος. Μόλις σήμερα οι τιμητές του δημοσίου συμφέροντος και οι ιθύνοντες της Ε.Ε. «ανακάλυψαν» υποκριτικά, πως το ελληνικό δημόσιο απασχολεί πολλούς εργαζόμενους.
Η Ιρλανδία αντιμετωπίζει την κρίση της, στέλνοντας τους υπαιτίους στη δικαιοσύνη, όταν στην Ελλάδα οι υπαίτιοι ή αρεστοί τους καλούνται να την διαχειριστούν.
Το δημόσιο έλλειμμα, όπως είναι γνωστό, υπολογίζεται ως ποσοστό του Α.Ε.Π. Στην Ελλάδα η μείωση του επιδιώκεται να γίνει μόνο με ελάττωση του ελλείμματος, όταν η κοινή λογική λέει πως αυτό μπορεί να επιτευχτεί και με αντίστοιχη αύξηση του Α.Ε.Π. ή συνδυαστικά με αυξομειώσεις Α.Ε.Π. και ελλείμματος. Γι αυτό το θέμα άλλωστε έγιναν πολλές συζητήσεις, ακριβώς μετά τις εκλογές. Οι καλά γνωρίζοντες περί των δημοσιοοικονομικών μιλάνε σήμερα για μια αρνητική ανάπτυξη στην χώρα, και σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, αυτή θα φτάσει στο -4%, όταν οι αρχικές επίσημες εκτιμήσεις προέβλεπαν ότι θα είναι λίγο πιο κάτω από το 0%.
Θα μπορούσε κανείς να απαριθμήσει πολλές τέτοιες διαφορετικές προσεγγίσεις, που μπορούν να μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση, με περισσότερη ασφάλεια. Πολιτικές με τις οποίες οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πιάνουν τόπο και παράλληλα θα κλείνουν τους δρόμους στην επανάληψη αντίστοιχων φαινομένων και στο μέλλον. Πολιτικές όπου τα βάρη της κρίσης θα μοιράζονται δίκαια, όπου οι ευθύνες θα αποδίδονται ανάλογα. Όπου η απιστία, υπονόμευση και η κατάχρηση του δημοσίου συμφέροντος είναι εγκλήματα, τα οποία τιμωρούνται αυστηρά και χωρίς εκπτώσεις ή εξαιρέσεις.
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 23/4/2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου