Αντίρροπα

Οι ανάγκες του δημοσίου για την αποπληρωμή των ετησίων τοκοχρεολυσίων, ανέρχονται σε 40 με 50 δισεκ. ευρώ. Η κυβέρνηση αποφάσισε πως πρέπει(!) να πληρώνει το υπέρογκο αυτό ποσό στους πιστωτές της στο ακέραιο και χωρίς κανέναν άλλον διακανονισμό. Επειδή όμως αυτό δεν είναι άμεσα διαθέσιμο, αποφάσισε να πέσει στο δίχτυ «προστασίας» − που της προσφέρθηκε με μεγαλοθυμία – και να το δανείζεται έκτοτε από την τρόικα. Ταυτόχρονα αναλαμβάνει όμως την υποχρέωση να τα αποπληρώσει σε τρία χρόνια και να εφαρμόσει παράλληλα τις πολιτικές που βλέπουμε καθημερινά να ξεδιπλώνονται.
Η επιλογή αυτή επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τους εταίρους, γιατί τα περισσότερα χρέη της οφείλονται στις διάφορες Ευρωπαϊκές Τράπεζες। Στην περίπτωση λοιπόν, που η χώρα μας κήρυττε στάση ή αδυναμία πληρωμών, τότε αυτόματα το σύνολο του ευρωπαϊκού συστήματος θα έμπαινε δύνη εξαιτίας της τραπεζικής κρίσης που θα ακολουθούσε. Το διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο θα πίεζε το ευρώ, αφού οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα έπρεπε να επωμισθούν αυτή την αδυναμία της Ελλάδας. Αυτό θα είχε αλυσιδωτή επίπτωση με τη μορφή ντόμινο σʼ όλες τις τράπεζες και ακόμη περισσότερο στις ελληνικές. Το ευρώ θα έχανε αξία έναντι των άλλων νομισμάτων και ιδιαίτερα του δολαρίου. Οι καταθέτες θα έτρεχαν στα γκισέ των τραπεζών για αναλήψεις. Οι τράπεζες θα δήλωναν αδυναμία να εκπληρώσουν το σύνολο των απαιτήσεων, αφού σύμφωνα με νόμο τα διαθέσιμα τους μπορούν να είναι μέχρι και το 8% των συνολικών τους κεφαλαίων. Οι πιστωτές επηρεασμένοι από το κλίμα που διαμόρφωσαν οι κερδοσκόποι, ένιωθαν ανασφαλείς να πάνε σε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Έτσι ζήτησαν πίστωση χρόνου και εγγυήσεις από διεθνείς οργανισμούς, προκειμένου αυτή να γίνει σε μεταγενέστερη φάση. Αυτό ακριβώς προσφέρει και το μνημόνιο. Είναι προφανές ότι μέσα απʼ αυτό επιδιώκεται η διασφάλιση και μόνο των συμφερόντων των άλλων. Τα δικά μας όμως πως διασφαλίζονται;

Χρήστος Παπαδόπουλος

Αναρτήθηκε στις 1/6/2010

http://www.kozan.gr/news.php?extend.7166