(* Του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Σχεδόν ένα χρόνο μετά τις εκλογές, η άφιξη και η ομιλία του συντοπίτη υπουργού των Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου στο εκθεσιακό κέντρο τωνΚοίλων την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου, προκαλεί έντονο ενδιαφέρον. Κάποιοι θα τρέξουν να τον συγχαρούν για το <<θάρρος>>, την αποφασιστικότητα και την εμμονή που επιδεικνύει στη λήψη των οικονομικών μέτρων.
Άλλοι ίσως να νιώθουν την ανάγκη να εκφράσουν τις διαμαρτυρίες και την αγανάκτηση τους για την πολιτική που εφαρμόζεται. Πολλοί όμως είναι αυτοί που αναμένουν να πάρουν απαντήσεις στα ερωτήματα που τους απασχολούν, να ακούσουν υπεύθυνες απαντήσεις στα πολλά γιατί τους:
1. Γιατί επιλέχθηκε η χώρα να μπλεχτεί στο δίκτυ <<προστασίας>> της τρόικας, με την αποδοχή του <<δανείου>> των 110 δις εκ. ευρώ, όταν μετά απ' αυτό και με βάση τις εκτιμήσεις του ίδιου του Δ.Ν.Τ. η χώρα θα επανέλθει στα
δεδομένα της οικονομίας του 2009, μόλις το 2020; Γιατί δεν εξηγήθηκε ποιες θα ήταν οι συνέπειες στην οικονομία της χώρας, στην περίπτωση που αυτή δεν έπαιρνε την <<βοήθεια>> της τρόικας; Γιατί όλοι οι όροι του μνημονίου δεν δημοσιοποιήθηκαν ακόμη; Ενώ εξαντλήθηκαν όλες οι πτυχές των επιχειρημάτων σχετικά με την αναγκαιότητα να περιβληθεί η χώρα από το δίκτυ <<προστασίας>> της τρόικας, δεν εξηγήθηκαν καθόλου οι λόγοι που η τρόικα δέχθηκε-θέλησε να <<βοηθήσει>> τη χώρα;
2. Πόσοι είναι οι πόροι που εξοικονομήθηκαν από τη σωρεία των μέτρων που πάρθηκαν μέχρι σήμερα; Τα έσοδα του ελληνικού κράτους πως κατανεμήθηκαν μέχρι τώρα; Δηλαδή πόσα πήγαν για την ανάπτυξη, πόσα για τους μισθούς, πόσα για τις λειτουργικές ανάγκες του κράτους και πόσα για τις αποπληρωμές των δανείων; Ποιες είναι οι προτεραιότητες, σύμφωνα με τις οποίες διατίθενται τα έσοδα του κράτους; Μήπως τελευταία προτεραιότητα είναι οι μισθοί και οι συντάξεις; Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθεί η απειλητική επιχειρηματολογία που προβάλλεται μονότονα από την αρχή της κρίσης, <<από που θα βρεθούν τα χρήματα
να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις>>;
3. Έχει γίνει αποδεκτό από την ίδια την κυβέρνηση, ότι υπάρχει μεγάλη αδυναμία του κρατικού μηχανισμού στην είσπραξη των εσόδων από ΦΠΑ. Τότε και με βάση αυτή την αδυναμία, γιατί προχώρησε η κυβέρνηση σε αλλεπάλληλες αυξήσεις του ; Αυτοί που μέχρι χθες δεν απέδιδαν τον ΦΠΑ, μήπως θα πάψουν τώρα να μη τον
αποδίδουν ή η λεία τους από την υπεξαίρεση των φόρων θα είναι ακόμη
μεγαλύτερη;
4. Πώς θα επέλθει ανάπτυξη στην χώρα, όταν το αναθεωρημένο μνημόνιο προβλέπει οι δημόσιες επενδύσεις με ιδίους πόρους να μειωθούν κατά 50%, δηλαδή από 1δις εκ. ευρώ που προβλεπόταν θα κατέλθει στα 500 εκ.; Γιατί το έλλειμμα των 772 εκ ευρώ που παρατηρείται στα έσοδα του κράτους, επιλέγεται να καλυφθεί με αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, όταν είναι γνωστό πως αυτό καταναλώνεται κατά κύριο λόγο από τους βορειοελλαδίτες (περιοχές με ψυχρότερο κλίμα);
5. Πόσα δις ευρώ δόθηκαν για την περίφημη ρευστότητα των τραπεζών, από τότε που ξέσπασε η κρίση, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που δόθηκαν επί Ν.Δ.; Ποιο είναι το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν αυτές οι εγγυήσεις, σε σχέση με το ΑΕΠ; Ποιο είναι το συνολικό ύψος των περικοπών που έγιναν σε βάρος των εργαζομένων, και τι ποσοστό αυτές αντιπροσωπεύουν σε σχέση πάλι με το ΑΕΠ; Όλα τα μέτρα που πάρθηκαν από την κυβέρνηση, ποια εξοικονόμηση των πόρων επέφεραν; Οι πόροι αυτοί τι ποσοστό επί του ΑΕΠ αντιπροσωπεύουν; Οι τράπεζες, αφού πήραν αυτές τις ενισχύσεις, πόσο συνετέλεσαν στην αύξηση του
ΑΕΠ; Ποια είναι τα αναμενόμενα έσοδα τους αυτή τη χρόνια, συγκρινόμενα με τα προηγούμενα χρόνια;
6. Όταν τα διαιτητικά δικαστήρια εκδίδουν αποφάσεις κατά μέσο όρο μετά από 4 χρόνια για θέματα π.χ. οφειλών προς το δημόσιο κλπ, γιατί δεν αλλάζει το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο ώστε αυτά να γίνουν αποτελεσματικά όσο άμεσες
και αποτελεσματικές είναι οι περικοπές σε μισθούς, σε συντάξεις, και στην επιβολή των άμεσων και έμμεσων φόρων;
Ο κατάλογος αυτών των ερωτημάτων είναι ατέλειωτος, όπως είναι ατέλειωτη η ταλαιπωρία που υφίσταται ο ελληνικός λαός εξαιτίας τους. Πριν ένα χρόνο οι πολίτες κατήλθαν στις εκλογές και ψήφισαν τον Γιώργο Παπανδρέου για πρωθυπουργό, πιστεύοντας ότι μ' αυτόν στο τιμόνι της χώρας θα σταματούσε η καταστρεπτική πορεία της. Σήμερα ένα χρόνο μετά, οι πολίτες με την πίστη τους να έχει πληγωθεί ανεπανόρθωτα, παρακολουθούν εμβρόντητοι και απογοητευμένοι, την πορεία της χώρας. Νιώθουν το βάρος των καθημερινών προβλημάτων τους ασήκωτο. Το μέλλον αβέβαιο. Αγανακτούν όχι μόνο για την ατιμωρησία των υπευθύνων, αλλά και για το θράσος τους να απαιτούν (και αρκετές φορές να το καταφέρνουν), να ηγούνται και πάλι αυτοί της <<εξόδου από την κρίση>>.
Οι πολίτες αυτού του τόπου, και όχι μόνο όσοι τίμησαν τον υπουργό με την ψήφο τους, αναμένουν και δικαίως να ακούσουν πειστικές απαντήσεις σε τέτοιους είδους ερωτήματα. Θέλουν να εξάγουν ασφαλή συμπεράσματα για το μέλλον της χώρας. Θέλουν να μάθουν αν στη πατρίδα τους μπορούν να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους...
1. Γιατί επιλέχθηκε η χώρα να μπλεχτεί στο δίκτυ <<προστασίας>> της τρόικας, με την αποδοχή του <<δανείου>> των 110 δις εκ. ευρώ, όταν μετά απ' αυτό και με βάση τις εκτιμήσεις του ίδιου του Δ.Ν.Τ. η χώρα θα επανέλθει στα
δεδομένα της οικονομίας του 2009, μόλις το 2020
2. Πόσοι είναι οι πόροι που εξοικονομήθηκαν από τη σωρεία των μέτρων που πάρθηκαν μέχρι σήμερα; Τα έσοδα του ελληνικού κράτους πως κατανεμήθηκαν μέχρι τώρα; Δηλαδή πόσα πήγαν για την ανάπτυξη, πόσα για τους μισθούς, πόσα για τις λειτουργικές ανάγκες του κράτους και πόσα για τις αποπληρωμές των δανείων; Ποιες είναι οι προτεραιότητες, σύμφωνα με τις οποίες διατίθενται τα έσοδα του κράτους; Μήπως τελευταία προτεραιότητα είναι οι μισθοί και οι συντάξεις; Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθεί η απειλητική επιχειρηματολογία που προβάλλεται μονότονα από την αρχή της κρίσης, <<από που θα βρεθούν τα χρήματα
να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις>>;
3. Έχει γίνει αποδεκτό από την ίδια την κυβέρνηση, ότι υπάρχει μεγάλη αδυναμία του κρατικού μηχανισμού στην είσπραξη των εσόδων από ΦΠΑ
αποδίδουν ή η λεία τους από την υπεξαίρεση των φόρων θα είναι ακόμη
μεγαλύτερη;
4. Πώς θα επέλθει ανάπτυξη στην χώρα, όταν το αναθεωρημένο μνημόνιο προβλέπει οι δημόσιες επενδύσεις με ιδίους πόρους να μειωθούν κατά 50%, δηλαδή από 1δις εκ. ευρώ που προβλεπόταν θα κατέλθει στα 500 εκ
5. Πόσα δις ευρώ δόθηκαν για την περίφημη ρευστότητα των τραπεζών, από τότε που ξέσπασε η κρίση, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που δόθηκαν επί Ν.Δ.; Ποιο είναι το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν αυτές οι εγγυήσεις, σε σχέση με το ΑΕΠ; Ποιο είναι το συνολικό ύψος των περικοπών που έγιναν σε βάρος των εργαζομένων, και τι ποσοστό αυτές αντιπροσωπεύουν σε σχέση πάλι με το ΑΕΠ; Όλα τα μέτρα που πάρθηκαν από την κυβέρνηση, ποια εξοικονόμηση των πόρων επέφεραν; Οι πόροι αυτοί τι ποσοστό επί του ΑΕΠ αντιπροσωπεύουν; Οι τράπεζες, αφού πήραν αυτές τις ενισχύσεις, πόσο συνετέλεσαν στην αύξηση του
ΑΕΠ; Ποια είναι τα αναμενόμενα έσοδα τους αυτή τη χρόνια, συγκρινόμενα με τα προηγούμενα χρόνια;
6. Όταν τα διαιτητικά δικαστήρια εκδίδουν αποφάσεις κατά μέσο όρο μετά από 4 χρόνια για θέματα π.χ. οφειλών προς το δημόσιο κλπ, γιατί δεν αλλάζει το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο ώστε αυτά να γίνουν αποτελεσματικά όσο άμεσες
και αποτελεσματικές είναι οι περικοπές σε μισθούς, σε συντάξεις, και στην επιβολή των άμεσων και έμμεσων φόρων;
Ο κατάλογος αυτών των ερωτημάτων είναι ατέλειωτος, όπως είναι ατέλειωτη η ταλαιπωρία που υφίσταται ο ελληνικός λαός εξαιτίας τους. Πριν ένα χρόνο οι πολίτες κατήλθαν στις εκλογές και ψήφισαν τον Γιώργο Παπανδρέου για πρωθυπουργό, πιστεύοντας ότι μ' αυτόν στο τιμόνι της χώρας θα σταματούσε η καταστρεπτική πορεία της. Σήμερα ένα χρόνο μετά, οι πολίτες με την πίστη τους να έχει πληγωθεί ανεπανόρθωτα, παρακολουθούν εμβρόντητοι και απογοητευμένοι, την πορεία της χώρας. Νιώθουν το βάρος των καθημερινών προβλημάτων τους ασήκωτο. Το μέλλον αβέβαιο. Αγανακτούν όχι μόνο για την ατιμωρησία των υπευθύνων, αλλά και για το θράσος τους να απαιτούν (και αρκετές φορές να το καταφέρνουν), να ηγούνται και πάλι αυτοί της <<εξόδου από την κρίση>>.
Οι πολίτες αυτού του τόπου, και όχι μόνο όσοι τίμησαν τον υπουργό με την ψήφο τους, αναμένουν και δικαίως να ακούσουν πειστικές απαντήσεις σε τέτοιους είδους ερωτήματα. Θέλουν να εξάγουν ασφαλή συμπεράσματα για το μέλλον της χώρας. Θέλουν να μάθουν αν στη πατρίδα τους μπορούν να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου