Σπαρτακο-κρίσεις

Παραβλέποντας τα προκλητικά λογοπαίγνια της «απάντησης», καλό είναι η ηγεσία του Σπάρτακου να ξεκαθαρίσει πρώτα και κύρια:

1. Οι εργαζόμενοι που ανήκουν στον Σπάρτακο, επικροτούν τις αντισυγκεντρώσεις ως μέσο εκδήλωσης της δυσαρέσκειας τους; Όταν είναι σʼ όλους γνωστό ότι αυτές ανέκαθεν χρησιμοποιούνται από ακροδεξιές οργανώσεις για να καλύπτουν τους διάφορους προβοκάτορες. Ας μη ξεχνάμε την υπόθεση Γρηγόρη Λαμπράκη. Τις ρατσιστικές διαμαρτυρίες «αγανακτισμένων» πολιτών κ.α.

2. Οι εργαζόμενοι που ανήκουν στον Σπάρτακο, επικροτούν να χρησιμοποιείται η δύναμη του σωματείου τους για την διαμόρφωση των εκάστοτε εσωκομματικών συσχετισμών; Μέχρι τώρα ήταν γνωστή η κομματικοποίηση των σωματείων, καιρός είναι να γνωρίσουμε άραγε και την συνδικαλιστικοποίηση των κομμάτων;

3. Οι εργαζόμενοι που ανήκουν στον Σπάρτακο, επικροτούν την ηγεσία τους να θυμάται, υπό προϋποθέσεις, τις συνδικαλιστικές αντιδράσεις και να κλιμακώνει ανάλογα τις δράσεις της;

Όλοι μπορούν να υποπέσουν σε λάθη ή ατοπήματα. Το να έχεις όμως την ευκαιρία να σου τα επισημάνουν και παραταύτα να εξακολουθείς να τα υπερασπίζεσαι με επιθετικότητα και προκλητικό τρόπο, τότε σημαίνει ότι αυτά είναι συνειδητές επιλογές.

Πολύ ορθά επισημαίνεται πως «Η θέση ενός Σωματείου δεν είναι να αρθρογραφεί και να μοιράζει ανακοινώσεις εδώ κι εκεί…», αλλά καθώς φαίνεται μπορεί να είναι ο τιμητής της κοινωνικής ζωής και να αξιολογεί τους πάντες με κρίσεις του είδους «καθώς ούτε ενεργοί υπήρξαν ποτέ, ούτε μάχες μπόρεσαν ποτέ να δώσουν γιατί απλά δεν ξέρουν πώς» ή να απαριθμούν πόσοι «Απόντες υπήρξαν» και αν η «παρουσία τους εξαντλείται σε ανυπόστατα, βαρύγδουπα και ¨ναʼ χαμε να λέγαμε¨ κείμενα».

Εν αναμονή νέων κρίσεων και τίτλων…

Χρήστος Παπαδόπουλος