Ο πρωθυπουργός, στην προσπάθεια του να περιγράψει την οικονομική κατάσταση της χώρας που παρέλαβε μετά τις εκλογές, είπε την περίφημη φράση «βρισκόμαστε σε πόλεμο». Χωρίς ποτέ όμως μέχρι τώρα να αναφέρει ποιος είναι ο εχθρός. Περισσότερο αρέσκεται να εστιάζεται στις συνέπειες που έχει ο πόλεμος, παρά στην περιγραφή αυτού που μας έχει κηρύξει τον πόλεμο.
Στην αρχή υπαινισσόταν τις αδυσώπητες αγορές, που δεν δανείζουν τη χώρα μας. Στη συνέχεια τα έβαλε με τις οικονομικούς οίκους που υποβαθμίζανε την πιστοληπτική ικανότητα της. Ακολούθησαν τα διάφορα οικονομικά κοράκια που στοιχηματίζανε στην χρεοκοπία της χώρας. Ένα φεγγάρι στο στόχαστρο μπήκε και η Γερμανία της κ. Μέρκελ, που με τις δηλώσεις της μας αποκαλούσε συλλήβδην όλους κλέφτες, λαμόγια, τεμπέληδες κλπ. Τότε, που είχε εγερθεί και το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων με τον κ. Πάγκαλο. Ύστερα και πριν τη δανειοδότηση της χώρας από την τρόικα, το ΔΝΤ παρουσιαζόταν σαν η έσχατη απεχθής λύση. Μετά μαλάκωσε και έγινε αναγκαία η συμμετοχή του, αφού απαιτήθηκε από την Γερμανία κλπ. Μέχρι που στις μέρες μας και κατά την άποψη του κ. Πάγκαλου, μετατράπηκε σε «σωτήρια» συμμετοχή. Η ολοκλήρωση αυτού του άτυπου πολέμου έγινε με την υπογραφή του μνημονίου συνθηκολόγησης. Τότε αποκαλύφθηκε ότι η χώρα βρίσκεται πλέον υπό την κατοχή της τρόικας (Δ.Ν.Τ., Ε.Ε. και Ε.Κ.Τ.).
Μετά όμως από κάθε πόλεμο, ο οποίος δεν είναι και νικηφόρος, ακολουθεί η περίοδος της κατοχής. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της είναι οι στερήσεις, η φτώχια, η επιβολή δυσβάσταχτων μέτρων κλπ, αντίστοιχα με αυτά που βιώνουμε σήμερα. Αυτήν ακριβώς τη περίοδο εμφανίζονται και αυτοί που ισχυρίζονται ότι τώρα υπάρχουν «χρυσές» ευκαιρίες… Είναι αυτοί που δεν διστάζουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στις κατοχικές αποφάσεις. Να υπεραμυνθούν των μέτρων που επιβάλλονται και να λοιδορήσουν όσους τα αντιμάχονται. Μια ολοκληρωμένη όμως κατοχή χρειάζεται και νέους εχθρούς και αν αυτοί δεν υπάρχουν τότε θα πρέπει να ανακαλυφθούν. Αργότερα λοιπόν και όταν άρχισαν να ξετυλίγονται τα διάφορα μέτρα, ως νέος εχθρός άρχισε να εμφανίζεται το ελληνικό δημόσιο. Αυτό που δομήθηκε από το ίδιο το πολιτικό σύστημα που σήμερα συνεργάζεται με τις δυνάμεις κατοχής. Ξεμύτισαν οι διάφοροι χουντοαπόγονοι Μίχαλοι για να πουν ότι το κράτος έγινε αντιπαραγωγικό κ.α. και γι’ αυτό τα πάντα θα πρέπει να εκχωρηθούν στους ιδιώτες (δέστε προτάσεις ΙΟΒΕ). Αφού πρώτα κατάντησε έρμαιο στα χέρια τους – που μπροστά στο κέρδος δεν διστάζουν να εκμαυλίζουν και συνειδήσεις – έρχονται στην συνέχεια να επιρρίψουν το ανάθεμα τους, για την σημερινή κατάσταση, στους δημοσίους υπαλλήλους που οι ίδιοι διέφθειραν μια μερίδα τους. Κραδαίνοντας αυτούς ως σημαία επιχειρούν να πείσουν για το δίκαιο των επιδιώξεων τους. Αυτοί είναι λοιπόν που σ’ όλους τους τόνους επιμένουν σήμερα πως αυτή η κρίση εμπεριέχει και μεγάλες ευκαιρίες. Εύκολα μπορεί κανείς να τους κατατάξει σε πια πλευρά ανήκουν και ποιος είναι ο ρόλος τους στην περίοδο που διανύουμε.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, επινοήθηκε ο αποδιοπομπαίος τράγος της σύγχρονης Ελλάδας. Τα γνωστά και επονομαζόμενα ως μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης μαζί με τα τοπικά συμπληρώματα τους, ανέλαβαν να πείσουν τη κοινή γνώμη για το ποιοι είναι οι φταίχτες για την κατάντια της χώρας. Ο δημόσιος υπάλληλος περιγράφετε ως ο καθημερινός ορατός εχθρός, του συνταξιούχου, του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα, του μικροεπιχειρηματία, του μεγαλοεπιχειρηματία, του μεταπράτη, σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας. Είναι ΑΥΤΟΣ που «έφερε» τη χώρα στο «χείλος» του γκρεμού. Το ζητούμενο δεν είναι πλέον πόσο δουλεύει κάποιος, αλλά πόσα παίρνει. Ο καθένας έγινε ο διατιμητής της παραγωγικότητας με βάση τις αποδοχές του ανειδίκευτου εργάτη. Αποδοχές που σε σχέση με τις αντίστοιχες των χωρών της ευρωζώνης είναι κραυγαλέα υποτιμημένες.
Προωθείται μια λυσσαλέα αντιπαράθεση μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του παραγωγικού δυναμικού της χώρας. Η κοινωνική διαπάλη δεν εστιάζεται στις διαταξικές αντιθέσεις που ολοένα και περισσότερο διευρύνονται, αλλά αντίθετα στις ενδοταξικές ανισότητες που στοχευμένα προέκυψαν. Επαίρονται τα «προτερήματα» του συγκεκριμένου παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου, αποκρύπτοντας ταυτόχρονα ότι είναι και η μοναδική αιτία που μας οδήγησε στην σημερινή κρίση. Εν ολίγης δηλαδή εξορκίζονται οι αντιφάσεις που εμφανίζονται στο εποικοδόμημα χωρίς να αγγίζεται ο πυρήνας ή το υποκείμενο αυτών των αντιφάσεων.
Ένας ακήρυχτος ιδιότυπος εμφύλιος πόλεμος, έχει ήδη ξεκινήσει. Όποιος αντιδρά στην βίαιη υποτίμηση της ζωής του, χλευάζεται και μπαίνει στο στόχαστρο της εξόντωσης. Πρώτα οι δημόσιοι υπάλληλοι, ακολούθησαν οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ, και τώρα τελευταία οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα. Βασικός στόχος είναι να δημιουργηθεί μια έντονη αντιπαράθεση μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων. Να επέλθουν συγκρούσεις και μέσα απ’ αυτές να προκύψει το χάος. Να διασπαστεί η κοινωνική συνοχή για να μπορέσει έτσι να υποτιμηθεί η οικονομική ζωή του λαού. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα δοθεί η ευκαιρία στους «εξωτερικούς παράγοντες» να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους, που δεν είναι άλλα από την ληστρική εκμετάλλευση κάθε πλουτοπαραγωγικού πόρου, είτε αυτός λέγετε τουρισμός, πετρέλαια, φυσικό αέριο, σπάνια ορυκτά κ.α.
Στο δικό μας χέρι λοιπόν είναι αν θέλουμε να αποδεχθούμε αυτή την κατάσταση όπως μας την προσφέρουν και να συμπεριφερόμαστε ως αγόμενοι ή να αντιδράσουμε και να πάρουμε το μέλλον και τις εξελίξεις στα χέρια μας. Δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που οι «ηγέτες» δειλιάζουν και κρύβονται πίσω από άλλοθι «υπευθυνότητας», γιατί απλούστατα δεν είναι ηγέτες. Πραγματικοί ηγέτες στην σημερινή συγκυρία είναι η συλλογική μας μνήμη και θέληση, ώστε να αποτραπεί η υποδούλωση μας στα σχέδια των «εξωτερικών παραγόντων».
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε:
Πρωινός Λόγος 30/12/2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου