(Του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Λέγεται συχνά πως, ως χώρα περάσαμε δυσκολότερες περιόδους και καταφέραμε να επιζήσουμε. Ναι, αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουμε! Αλλά διαφεύγει σ’ όλους αυτούς τους «ιστοριοδίφες», πώς το κατορθώσαμε. Μήπως με υποταγή και δουλικότητα; Ο νεοραγιαδισμός που μας υποδεικνύεται, οδηγεί στην παθητικότητα, στην αποστασιοποίηση, στον καναπέ και στην αποδοχή του μοιραίου που μας επιφυλάσσουν οι επαΐοντες. Για δε μας λένε λοιπόν όλοι αυτοί, μια αντίστοιχη περίοδο που ο ελληνισμός επέζησε επιδεικνύοντας ραγιαδισμό;
Μήπως κατά τη μακρόχρονη περίοδο της τουρκοκρατίας, εξαιτίας της οποίας προέκυψε και η λέξη ραγιάς, που στιγμάτιζε όσους είχαν δουλοπρεπή στάση έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;
Μήπως κατά την περίοδο της γερμανικής εισβολής και στην μετέπειτα γερμανική κατοχή, που ως έθνος περάσαμε στην επόμενη ιστορική περίοδο, γιατί συνεργαστήκαμε με τις κατοχικές δυνάμεις ή γιατί αντισταθήκαμε σ’ αυτές; Αρκεί να υπενθυμίσουμε αυτό που είπε εκείνη την περίοδο ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Τσώρτσιλ, «Άλλοτε λέγαμε: Οι Έλληνες μάχονται σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε: Οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες».
Μήπως η χούντα των συνταγματαρχών έπεσε, γιατί υποτάχτηκε το σύνολο του ελληνικού λαού στην αναγκαιότητα που πρόβαλε τότε αυτή ως άλλοθι;
Ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που πιστεύουν σήμερα πως η κρίση θα ξεπεραστεί υποτασσόμενοι, σ’ αυτά που μας επιβάλλουν οι διεθνείς τοκογλύφοι δανειστές μας; Ή μήπως ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι σωστός και πρέπει να τους βλέπουμε ως απελευθερωτές μας γιατί μας απάλλαξαν από τα δεσμά του κακού εαυτού μας;
Όπως και στις προηγούμενες ιστορικές περιόδους, αν και η πρόοδος επιτυγχάνονταν από τους πρωτοπόρους αγωνιστές, υπήρχαν στον αντίποδα τους οι ραγιάδες και οι κοτζαμπάσηδες. Υπήρχαν οι μαυραγορίτες, οι κουκουλοφόροι καταδότες και οι ταγματασφαλίτες, υπήρχαν οι χουντικοί και οι συνεργάτες του καθεστώτος.
Αλήθεια πόσοι και ποιοι είναι αυτοί που προτίμησαν να υποταχθούν κάτω από τις επιταγές του ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ, για να μη χάσουν την βόλεψη που τους παρέχει το σημερινό σύστημα εξουσίας;
Ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που έβαλαν χέρι (χωρίς καμιά ενοχή) να γκρεμιστούν ό,τι χτίστηκαν με θυσίες και αγώνες, ολόκληρων γενεών; Ποιο είναι το αντίτιμο αυτής της προσφοράς τους; Γιατί παραμένουν ακόμη ατιμώρητοι οι πραγματικοί ένοχοι αυτής της κρίσης; Είναι μερικά από τα αναρίθμητα ερωτήματα που θέτει καθημερινά ο κάθε τίμιος πολίτης αυτής της χώρας. Μπορεί άραγε κανείς αρμόδιος να δώσει πιστικιές απαντήσεις σ’ αυτά;
Υπάρχουν ακόμη και σήμερα χρονικά περιθώρια για τη χάραξη μια νέας πορείας για την έξοδο από την κρίση. Ήδη άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια αποδοχής, από κυβερνητικούς κύκλους, προτάσεων που είχαν υποβληθεί πολύ πιο έγκαιρα και που τότε απορρίπτονταν μετά βδελυγμίας. Παράδειγμα η συγκρότηση «Επιτροπής σοφών για τη μείωση του χρέους» και τον προσδιορισμό του μεγέθους που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επαχθές, η απαίτηση αποζημιώσεων για το σκάνδαλο της Siemens, καθώς και απαίτηση για πολεμικές αποζημιώσεις από τους γερμανούς. Η αναδιάρθρωση του χρέους, στην οποία και διολισθαίνουμε καθημερινά (επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, επαναγορά ελληνικών ομολόγων με αντίστοιχο κούρεμα τους κ.α.). Το δυστύχημα είναι πως αυτές οι προτάσεις άρχισαν να εισακούονται όχι μόνο αργά, αλλά γίνονται αποδεκτές στο βαθμό που αυτές μπορούν να μεταλλαχτούν και να αλλοιωθούν κατά την εφαρμογή τους. Η αποδοχή αυτών των προτάσεων, έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, μήπως είναι απόρροια των όσων προτείνανε τα διάφορα μηρυκαστικά των ΜΜΕ; Προφανώς και όχι. Είναι αποτέλεσμα των όσων μετά θάρρους και επιμονής πρόβαλαν σθεναρά κάποιοι όλη αυτή την περίοδο. Είναι γιατί το σύνολο του ελληνικού λαού δεν αποδέχθηκε αυτές τις πολιτικές, κάτι που αποδείχθηκε και από τη μεγάλη αποχή των πρόσφατων αυτοδιοικητικών εκλογών.
Οι πολιτικές που ακολουθούνται για την έξοδο από την κρίση είναι αδιέξοδες και οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση την οικονομία. Η λύση δεν βρίσκεται στην ολοκλήρωση του δυτικοευρωπαϊκού μοντέλου οργάνωσης της παραγωγής και στη χώρα μας όπως επιμένουν ορισμένοι, αλλά στην υπέρβαση του. Οι πολιτικές οφείλουν να καθορίζονται από εθνοκεντρικά συμφέροντα και όχι από τα παγκοσμιοποιημένα χρηματοπιστωτικά.
Η απαίτηση για αλλαγή των πολιτικών πρέπει να προβάλλεται καθημερινά και σθεναρά. Οι πολίτες θα πρέπει να βρεθούν μπροστά από τις ηγεσίες τους, να παραμερίσουν όσες γίνονται εμπόδιο τους και να στηρίξουν όσες εκφράζουν με αποφασιστικότητα ένα νέο όραμα, μια νέα πορεία. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο λαός βρέθηκε μπροστά από τους «ηγήτορες» του. Πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα η άρνηση Ελλήνων να μπουν στον β’ παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων του άξονα, αν και στο τιμόνι της χώρας βρισκόταν εκείνη την εποχή ο περιβόητος γερμανοαναθρεμμένος Μεταξάς.
Η απέχθεια των πολιτών έναντι του σημερινού πολιτικού συστήματος, αντί να εκφράζεται με αποστασιοποίηση από τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, θα πρέπει να μετεξελιχτεί σε σθεναρή και μαζική αντίσταση. Πρέπει να εκφράσει την αντίθεση του, υπερβαίνοντας τις χειραγωγίες που υπόκειται.
Μήπως κατά τη μακρόχρονη περίοδο της τουρκοκρατίας, εξαιτίας της οποίας προέκυψε και η λέξη ραγιάς, που στιγμάτιζε όσους είχαν δουλοπρεπή στάση έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;
Μήπως κατά την περίοδο της γερμανικής εισβολής και στην μετέπειτα γερμανική κατοχή, που ως έθνος περάσαμε στην επόμενη ιστορική περίοδο, γιατί συνεργαστήκαμε με τις κατοχικές δυνάμεις ή γιατί αντισταθήκαμε σ’ αυτές; Αρκεί να υπενθυμίσουμε αυτό που είπε εκείνη την περίοδο ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Τσώρτσιλ, «Άλλοτε λέγαμε: Οι Έλληνες μάχονται σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε: Οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες».
Μήπως η χούντα των συνταγματαρχών έπεσε, γιατί υποτάχτηκε το σύνολο του ελληνικού λαού στην αναγκαιότητα που πρόβαλε τότε αυτή ως άλλοθι;
Ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που πιστεύουν σήμερα πως η κρίση θα ξεπεραστεί υποτασσόμενοι, σ’ αυτά που μας επιβάλλουν οι διεθνείς τοκογλύφοι δανειστές μας; Ή μήπως ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι σωστός και πρέπει να τους βλέπουμε ως απελευθερωτές μας γιατί μας απάλλαξαν από τα δεσμά του κακού εαυτού μας;
Όπως και στις προηγούμενες ιστορικές περιόδους, αν και η πρόοδος επιτυγχάνονταν από τους πρωτοπόρους αγωνιστές, υπήρχαν στον αντίποδα τους οι ραγιάδες και οι κοτζαμπάσηδες. Υπήρχαν οι μαυραγορίτες, οι κουκουλοφόροι καταδότες και οι ταγματασφαλίτες, υπήρχαν οι χουντικοί και οι συνεργάτες του καθεστώτος.
Αλήθεια πόσοι και ποιοι είναι αυτοί που προτίμησαν να υποταχθούν κάτω από τις επιταγές του ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ, για να μη χάσουν την βόλεψη που τους παρέχει το σημερινό σύστημα εξουσίας;
Ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που έβαλαν χέρι (χωρίς καμιά ενοχή) να γκρεμιστούν ό,τι χτίστηκαν με θυσίες και αγώνες, ολόκληρων γενεών; Ποιο είναι το αντίτιμο αυτής της προσφοράς τους; Γιατί παραμένουν ακόμη ατιμώρητοι οι πραγματικοί ένοχοι αυτής της κρίσης; Είναι μερικά από τα αναρίθμητα ερωτήματα που θέτει καθημερινά ο κάθε τίμιος πολίτης αυτής της χώρας. Μπορεί άραγε κανείς αρμόδιος να δώσει πιστικιές απαντήσεις σ’ αυτά;
Υπάρχουν ακόμη και σήμερα χρονικά περιθώρια για τη χάραξη μια νέας πορείας για την έξοδο από την κρίση. Ήδη άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια αποδοχής, από κυβερνητικούς κύκλους, προτάσεων που είχαν υποβληθεί πολύ πιο έγκαιρα και που τότε απορρίπτονταν μετά βδελυγμίας. Παράδειγμα η συγκρότηση «Επιτροπής σοφών για τη μείωση του χρέους» και τον προσδιορισμό του μεγέθους που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επαχθές, η απαίτηση αποζημιώσεων για το σκάνδαλο της Siemens, καθώς και απαίτηση για πολεμικές αποζημιώσεις από τους γερμανούς. Η αναδιάρθρωση του χρέους, στην οποία και διολισθαίνουμε καθημερινά (επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, επαναγορά ελληνικών ομολόγων με αντίστοιχο κούρεμα τους κ.α.). Το δυστύχημα είναι πως αυτές οι προτάσεις άρχισαν να εισακούονται όχι μόνο αργά, αλλά γίνονται αποδεκτές στο βαθμό που αυτές μπορούν να μεταλλαχτούν και να αλλοιωθούν κατά την εφαρμογή τους. Η αποδοχή αυτών των προτάσεων, έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, μήπως είναι απόρροια των όσων προτείνανε τα διάφορα μηρυκαστικά των ΜΜΕ; Προφανώς και όχι. Είναι αποτέλεσμα των όσων μετά θάρρους και επιμονής πρόβαλαν σθεναρά κάποιοι όλη αυτή την περίοδο. Είναι γιατί το σύνολο του ελληνικού λαού δεν αποδέχθηκε αυτές τις πολιτικές, κάτι που αποδείχθηκε και από τη μεγάλη αποχή των πρόσφατων αυτοδιοικητικών εκλογών.
Οι πολιτικές που ακολουθούνται για την έξοδο από την κρίση είναι αδιέξοδες και οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση την οικονομία. Η λύση δεν βρίσκεται στην ολοκλήρωση του δυτικοευρωπαϊκού μοντέλου οργάνωσης της παραγωγής και στη χώρα μας όπως επιμένουν ορισμένοι, αλλά στην υπέρβαση του. Οι πολιτικές οφείλουν να καθορίζονται από εθνοκεντρικά συμφέροντα και όχι από τα παγκοσμιοποιημένα χρηματοπιστωτικά.
Η απαίτηση για αλλαγή των πολιτικών πρέπει να προβάλλεται καθημερινά και σθεναρά. Οι πολίτες θα πρέπει να βρεθούν μπροστά από τις ηγεσίες τους, να παραμερίσουν όσες γίνονται εμπόδιο τους και να στηρίξουν όσες εκφράζουν με αποφασιστικότητα ένα νέο όραμα, μια νέα πορεία. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο λαός βρέθηκε μπροστά από τους «ηγήτορες» του. Πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα η άρνηση Ελλήνων να μπουν στον β’ παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων του άξονα, αν και στο τιμόνι της χώρας βρισκόταν εκείνη την εποχή ο περιβόητος γερμανοαναθρεμμένος Μεταξάς.
Η απέχθεια των πολιτών έναντι του σημερινού πολιτικού συστήματος, αντί να εκφράζεται με αποστασιοποίηση από τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, θα πρέπει να μετεξελιχτεί σε σθεναρή και μαζική αντίσταση. Πρέπει να εκφράσει την αντίθεση του, υπερβαίνοντας τις χειραγωγίες που υπόκειται.
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.10766
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου