(* Του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Αν και το θεμελιώδες νομικό αξίωμα του Φωκυλίδη δεν επιτρέπει, ¬ «Μηδενί δίκην δικάσης πριν άμφω μύθον ακούσης» («Αν δεν ακούσεις και τους δυο, δίκιο ποτέ μη δώσεις»), δεν είναι λίγοι αυτοί που προστρέχουν να χαρακτηρίσουν ως επαίσχυντο τον Ντομινίκ Στρος Καν για την πράξη του αυτή. Η ιδιωτική ζωή του «κυρίου» μεγάλου του ΔΝΤ, είναι χαρακτηριστική και γνωστή, αφού ως τέτοια απασχόλησε αρκετές φορές τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι όμως κάπως αργά να περιμένει κανείς να καταλάβει ή να αναγνωρίσει το «ποιόν» των ανθρώπων μόνο μετά την αποκάλυψη ανάλογων πράξεων. Η αναγνώριση τους επιβάλλεται να γίνεται «Δεί κρίνειν τά τού καθ' ημέραν βίου συμβόλαια» (δηλαδή «πρέπει να κρίνετε τις δοσοληψίες της καθημερινής ζωής») –Δημοσθένης. Οι πράξεις λοιπόν του «κυρίου» αυτού – από το δημόσιο και μόνο βίο του (και όχι απαραίτητα από τον ιδιωτικό) – δεν αρκούν για να τον αξιολογήσουν; Όταν οι αποφάσεις του οδηγούν στην μαζική εξαθλίωση χιλιάδων ανθρώπων, ανά τον πλανήτη; Όταν ο ίδιος, μέσου του οργανισμού που διευθύνει, γίνεται ένα από τα υποκείμενα απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας; Όταν οι αποφάσεις του οδηγούν στην ανέχεια (και μερικές φορές στον θάνατο), εκατομμύρια ανθρώπους; Χρειάζεται λοιπόν ένα περιστατικό σαν αυτό με τη καμαριέρα, για να χαρακτηρίσουν-αξιολογήσουν τι είδους άνθρωποι διαφεντεύουν τη ζωή μας; Η υπόθεση αυτή θυμίζει ανάλογο περιστατικό, κατά το οποίο ο διαβόητος Αλ Καπόνε διέφευγε της σύλληψης για τις δολοφονίες που διατέλεσε, και συνελήφθη για φορολογικές παραβάσεις. Το νομικό σύστημα και η δικαιοσύνη κατά πως φαίνεται ήταν πιο καλά οργανωμένο για την προστασία των χρημάτων απ’ ότι της ανθρώπινης ζωής. Οι κοινωνίες θωρακίζονται νομικά ανάλογα με τις προτεραιότητες τους…
Όσοι, τόσο όψιμα βγήκαν να καταχερίσουν τον Ντομινίκ Στρος Καν, θυμίζουν όλους εκείνους τους ιστοριογράφους που μέμφονται τους κατακτητές για τις βιαιοπραγίες και τους βιασμούς που διετέλεσαν και «ξεχνούν» να αναφερθούν στις μαζικές δολοφονίες τους. Αλήθεια γιατί τέτοια υποκρισία; Στο δικό τους σύστημα αξιών – απ’ ότι φαίνεται – προτεραιότητα έχει η απόπειρα σεξουαλικού βιασμού, παρά η ετσιθελική αφαίρεση ανθρώπινων ζωών. Η αποτροπή για το αίμα στην πετσέτα, από τα σκουπισμένα χέρια, παρά η δολοφονική σφαγή... Βιάζονται να κρατήσουν αποστάσεις, από αυτόν που μαγάρισε και πρόσβαλε την καθωσπρέπει ζωή τους. Αποσυνδέουν την μεμονωμένη πράξη του, από τον θεσμικό του ρόλο, για να συνεχίσουν ανενόχλητοι την εκμαυλισμένη πορεία τους. «Τάς μέν τών φαύλων συνηθείας ολίγος χρόνος διέλυσε…» (Τις συναναστροφές των ελεεινών και ανήθικων ανθρώπων λίγος χρόνος τις διαλύει ) – Ισοκράτης.
Όσοι, τόσο όψιμα βγήκαν να καταχερίσουν τον Ντομινίκ Στρος Καν, θυμίζουν όλους εκείνους τους ιστοριογράφους που μέμφονται τους κατακτητές για τις βιαιοπραγίες και τους βιασμούς που διετέλεσαν και «ξεχνούν» να αναφερθούν στις μαζικές δολοφονίες τους. Αλήθεια γιατί τέτοια υποκρισία; Στο δικό τους σύστημα αξιών – απ’ ότι φαίνεται – προτεραιότητα έχει η απόπειρα σεξουαλικού βιασμού, παρά η ετσιθελική αφαίρεση ανθρώπινων ζωών. Η αποτροπή για το αίμα στην πετσέτα, από τα σκουπισμένα χέρια, παρά η δολοφονική σφαγή... Βιάζονται να κρατήσουν αποστάσεις, από αυτόν που μαγάρισε και πρόσβαλε την καθωσπρέπει ζωή τους. Αποσυνδέουν την μεμονωμένη πράξη του, από τον θεσμικό του ρόλο, για να συνεχίσουν ανενόχλητοι την εκμαυλισμένη πορεία τους. «Τάς μέν τών φαύλων συνηθείας ολίγος χρόνος διέλυσε…» (Τις συναναστροφές των ελεεινών και ανήθικων ανθρώπων λίγος χρόνος τις διαλύει ) – Ισοκράτης.
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.12399
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου