Όλοι αυτοί που διολισθαίνουν μέρα, με τη μέρα, σ’ όλο και σε πιο επώδυνα μέτρα και αποφάσεις. Αυτοί που μπροστά στο (ψευτο)δίλημμα «μα καλά, πρώτα (η ΔΕΗ, ΔΕΥΑΠ, ΔΕΥΑΘ, ορυκτά, πετρέλαια, λιμάνια, αεροδρόμια, παραλίες, βραχονησίδες και νησάκια, μνημεία, πετρέλαιο θέρμανσης, δωρεάν παιδεία και υγεία, …) και μετά η πατρίδα;», χωρίς καμιά ταλάντευση ανακράζουν με περισσό «πατριωτισμό»: «πρώτα η πατρίδα». Θα πρέπει να μας πουν επιτέλους, τί εννοούν ως πατρίδα ή τουλάχιστον πως την αντιλαμβάνονται αυτήν; Μήπως γι’ αυτούς είναι οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτήν την χώρα (εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, νέοι, γέροι, επιστήμονες…); Αν είναι τότε, γιατί τα επώδυνα μέτρα που παίρνονται απευθύνονται κραυγαλέα και μονομερώς μόνο σ’ αυτούς; Γιατί αυτά αποβλέπουν αποκλειστικά στο πως να αφαιρέσουν μέσα από τις τσέπες τους, ότι έχουν και δεν έχουν για να τα δώσουν στους διεθνείς τοκογλύφους (ή μήπως οι δανειστές μας δεν είναι τέτοιοι);. Πατρίδα λοιπόν γι’ αυτούς είναι οι άνθρωποι της, είναι ο ελληνικός λαός;
Μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι η δημόσια περιουσία; Είτε αυτή αφορά επιχειρήσεις διαχείρισης δημοσίων αγαθών (ενέργεια, ύδατα, υπόγειος πλούτος κ.α.), είτε ακίνητες αξίες (νησάκια, παραλίες, αξιοθέατα…), είτε πρόκειται για εθνικές υποδομές (αεροδρόμια, λιμάνια, οδικά δίκτυα, ενεργειακά δίκτυα κ.α.). Αν είναι τότε, γιατί θα πρέπει όλα αυτά να εκποιηθούν άμεσα; Γιατί θα πρέπει να πουληθεί αυτό το μέρος της πατρίδας και «χάριν της σωτηρίας» ποιών; Πατρίδα λοιπόν γι’ αυτούς, είναι η δημόσια περιουσία;
Μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι «…ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;/
… τ' άστρα της τα φωτεινά;», που διατίθενται κοψοχρονιά για να καλύψουν, αυτά και εκείνα που σπατάλησαν χωρίς περίσκεψη και πόνο, όλα αυτά τα χρόνια; Πατρίδα γι’ αυτούς λοιπόν είναι ο ήλιος, ο καθάριος ουρανός, ο αέρας ο θαλασσινός που σμίγει με τον βουνίσιο στους κάμπους και στις πόλεις;
Μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι τα «ερειπωμένα αρχαία μνημεία» που χορταριάζουν ανεκμετάλλευτα, εξαιτίας της ανικανότητας και της ανευθυνότητας των όποιων αρμοδίων; Για πόσα «αργύρια» άραγε προτίθενται να πουλήσουν τη «…χρυσή στολή/ που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα/ μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;» Ή μήπως στις προθέσεις ή στις μελλοντικά σχέδια τους δεν είναι η «μακροχρόνια»(!!!) μίσθωση αυτών των χώρων; Πατρίδα λοιπόν γι’ αυτούς, είναι τα ιστορικά μνημεία μας;
« Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!»
…Όχι για να τα εκχωρήσουμε, αλλά για να τα διαφυλάξουμε. Ή μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι μόνο οι τράπεζες, οι «νταβατζήδες», οι φοροκλέπτες και οι κάθε λογής μεταπράτες που στρογγυλοκάθονται στις κάμερες του σύγχρονου εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος, υποδεικνύοντας ταυτόχρονα σ’ όλους στους άλλους να υπομένουν αναφωνώντας: « για την Ελλάδα ρε γαμώτο;».
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.13483 Μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι η δημόσια περιουσία; Είτε αυτή αφορά επιχειρήσεις διαχείρισης δημοσίων αγαθών (ενέργεια, ύδατα, υπόγειος πλούτος κ.α.), είτε ακίνητες αξίες (νησάκια, παραλίες, αξιοθέατα…), είτε πρόκειται για εθνικές υποδομές (αεροδρόμια, λιμάνια, οδικά δίκτυα, ενεργειακά δίκτυα κ.α.). Αν είναι τότε, γιατί θα πρέπει όλα αυτά να εκποιηθούν άμεσα; Γιατί θα πρέπει να πουληθεί αυτό το μέρος της πατρίδας και «χάριν της σωτηρίας» ποιών; Πατρίδα λοιπόν γι’ αυτούς, είναι η δημόσια περιουσία;
Μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι «…ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;/
… τ' άστρα της τα φωτεινά;», που διατίθενται κοψοχρονιά για να καλύψουν, αυτά και εκείνα που σπατάλησαν χωρίς περίσκεψη και πόνο, όλα αυτά τα χρόνια; Πατρίδα γι’ αυτούς λοιπόν είναι ο ήλιος, ο καθάριος ουρανός, ο αέρας ο θαλασσινός που σμίγει με τον βουνίσιο στους κάμπους και στις πόλεις;
Μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι τα «ερειπωμένα αρχαία μνημεία» που χορταριάζουν ανεκμετάλλευτα, εξαιτίας της ανικανότητας και της ανευθυνότητας των όποιων αρμοδίων; Για πόσα «αργύρια» άραγε προτίθενται να πουλήσουν τη «…χρυσή στολή/ που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα/ μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;» Ή μήπως στις προθέσεις ή στις μελλοντικά σχέδια τους δεν είναι η «μακροχρόνια»(!!!) μίσθωση αυτών των χώρων; Πατρίδα λοιπόν γι’ αυτούς, είναι τα ιστορικά μνημεία μας;
« Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!»
…Όχι για να τα εκχωρήσουμε, αλλά για να τα διαφυλάξουμε. Ή μήπως γι’ αυτούς πατρίδα είναι μόνο οι τράπεζες, οι «νταβατζήδες», οι φοροκλέπτες και οι κάθε λογής μεταπράτες που στρογγυλοκάθονται στις κάμερες του σύγχρονου εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος, υποδεικνύοντας ταυτόχρονα σ’ όλους στους άλλους να υπομένουν αναφωνώντας: « για την Ελλάδα ρε γαμώτο;».
Χρήστος Παπαδόπουλος
Δημοσιεύτηκε: Πρωινός Λόγος 5/7/2011
: 0 4/07/2011 09:17|www.kozan.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου