Ποιος νομιμοποιεί τη βία; Σε μια σύγχρονη αστική δημοκρατία, ποιος νομιμοποιεί τη βία, ως έναν κατʼ εξοχήν τρόπο επιβολής θέσεων και αποφάσεων; Γιατί και πότε απαιτείται βία, για την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος;Η βία έχει ηθική και αν ναι, πότε; Είναι μερικά από τα ερωτήματα, που απασχολούν έντονα τους πολίτες, ιδιαίτερα σʼ αυτή την περίοδο, μεσούσης της κρίσης.
Το δημοκρατικό πολίτευμα έχει θεσμοθετήσει αντιπροσωπευτικά όργανα, μέσω των οποίων παίρνονται οι αποφάσεις και ασκείται η εξουσία. Όταν αυτά λειτουργούν στο πνεύμα του συλλογικού συμφέροντος για τα οποία έχουν θεσμοθετηθεί, είναι προφανές ότι η βία δεν έχει πεδίο ανάπτυξης, ούτε καν παρουσίας. Όταν όμως αυτά αρχίζουν και λειτουργούν έξω ή στα όρια της θεσμικής τους υπόστασης, τότε εγείρονται ενστάσεις και διαφωνίες. Και όταν μάλιστα αυτές δεν διευθετούνται με τρόπο δίκαιο, η αξιοπιστία και το κύρος αυτών των θεσμικών οργάνων, άμεσα αναιρείται και χάνεται. Η επιβολή τότε, των «νόμιμων» κατά τα άλλα αποφάσεων, γίνεται με πειθαναγκασμούς και βία. Αλήθεια αυτή η «νομιμοποιημένη» πλέον βία, έχει ηθική υπόσταση; Αν ναι, τότε είχε δίκαιο ο κ. Βουλγαράκης, που είπε «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», αιτιολογώντας κατʼ αυτό τον τρόπο τις offshore εταιρείες του.
Η κρίση που διέρχεται σήμερα η χώρα, και ο τρόπος με τον οποίο αποφασίστηκε να αντιμετωπιστεί (μνημόνιο, κατοχή τρόικας κλπ), είναι προφανές ότι επιβάλει τα θεσμοθετημένα όργανα να λειτουργούν έξω από το πνεύμα της αντιπροσωπευτικότητα τους. Αρκεί να θυμίσουμε το προεκλογικό σύνθημα του πρωθυπουργού «λεφτά υπάρχουν», για να μας προσγειώσουν αμέσως μετά στη συνέχεια, ότι «δεν υπάρχει σάλιο» (υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος). Η μονομέρεια με την οποία αντιμετωπίζεται η κρίση, η επίρριψη όλων των δεινών στις πλάτες του λαού, η ατιμωρησία των ενόχων, η ολοένα και κλιμακούμενη επίθεση στα εισοδήματα των εργαζομένων μέχρι τον πλήρη αφανισμό τους (εφεδρεία, ανεργία κ.λ.π.), συνθέτουν την εικόνα της πλήρους αποσύνθεσης λειτουργίας του πολιτεύματος μας. Αλήθεια υπάρχει ιδανικότερο περιβάλλον απʼ αυτό, για να αναπτυχθεί η βία; Και δεν μιλάμε για τη βία των θυμάτων, αλλά των θυτών. Ο μόνος τρόπος για να σταθούν και να νομιμοποιούν τις αποφάσεις της, δεν είναι παρά να ασκούν βία («Η ΔΕΗ θα εφαρμόσει τους νόμους που η Βουλή έχει ψηφίσει…» γιʼ αυτό και παρήγγειλε την επέμβαση του εισαγγελέα ο κ. Παπακωνσταντίνου). Ήδη στην Αθήνα έχουν συγκεντρώσει περίπου 25 χιλιάδες αστυνομικούς, για να αντιμετωπίσουν τις κυοφορούμενες «ταραχές». Στην Κοζάνη, μόλις προχθές, ένα τσούρμο αστυνομικών έπεσαν πάνω στους τρεις πολίτες που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν από ασφαλή απόσταση, στους παρευρισκόμενους πολιτικούς παράγοντες. Αλήθεια αυτός είναι ο ρόλος των αστυνομικών οργάνων; Να παίρνουν «καροτσάκι» όσους διαμαρτύρονται εναντίον αυτών, που με «νόμιμες» αποφάσεις, τους ακρωτηριάζουν;
Μετά τα γεγονότα στην ΚΕΔΕ (πρώην ΚΕΔΚΕ), πολλοί αρχίσανε να μιλάνε για βιαιότητες, ρίχνοντας στο ανάθεμα τη βία των θυμάτων. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του εκπροσώπου τύπου της Ν.Δ. κ. Μιχελάκη: «Κανένας κ. Μπαλασόπουλος δεν μπορεί, ούτε να εκβιάζει την κοινωνία, ούτε να προπηλακίζει οποιονδήποτε, ούτε να καταλαμβάνει και να αποκλείει δημόσιους χώρους». Γιʼ αυτόν που πυροδότησε και πυροδοτεί όμως με αλλεπάλληλες δηλώσεις του τα γεγονότα, τσιμουδιά. Αλήθεια με ποια ένδικα μέσα οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, μπορούν να προασπίσουν τα δικαιώματα τους; Που και πως θα μπορέσουν να αναζητήσουν το δίκαιο τους, έστω περίπτωση που τα αιτήματα τους είναι εύλογα;
Για τη βία των θυτών όμως…, όπως πάντα σιωπή. Για τα αίτια που οδηγούν σʼ αυτά τα βίαια φαινόμενα, πλήρη αλαλία. Η μόνη βία που έχει νόμιμη βάση γιʼ αυτούς, κατά συνέπεια και ηθική υπόσταση, είναι του πολιτικού συστήματος που διευθύνει σήμερα αυτό το κράτος.
Το δημοκρατικό πολίτευμα έχει θεσμοθετήσει αντιπροσωπευτικά όργανα, μέσω των οποίων παίρνονται οι αποφάσεις και ασκείται η εξουσία. Όταν αυτά λειτουργούν στο πνεύμα του συλλογικού συμφέροντος για τα οποία έχουν θεσμοθετηθεί, είναι προφανές ότι η βία δεν έχει πεδίο ανάπτυξης, ούτε καν παρουσίας. Όταν όμως αυτά αρχίζουν και λειτουργούν έξω ή στα όρια της θεσμικής τους υπόστασης, τότε εγείρονται ενστάσεις και διαφωνίες. Και όταν μάλιστα αυτές δεν διευθετούνται με τρόπο δίκαιο, η αξιοπιστία και το κύρος αυτών των θεσμικών οργάνων, άμεσα αναιρείται και χάνεται. Η επιβολή τότε, των «νόμιμων» κατά τα άλλα αποφάσεων, γίνεται με πειθαναγκασμούς και βία. Αλήθεια αυτή η «νομιμοποιημένη» πλέον βία, έχει ηθική υπόσταση; Αν ναι, τότε είχε δίκαιο ο κ. Βουλγαράκης, που είπε «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», αιτιολογώντας κατʼ αυτό τον τρόπο τις offshore εταιρείες του.
Η κρίση που διέρχεται σήμερα η χώρα, και ο τρόπος με τον οποίο αποφασίστηκε να αντιμετωπιστεί (μνημόνιο, κατοχή τρόικας κλπ), είναι προφανές ότι επιβάλει τα θεσμοθετημένα όργανα να λειτουργούν έξω από το πνεύμα της αντιπροσωπευτικότητα τους. Αρκεί να θυμίσουμε το προεκλογικό σύνθημα του πρωθυπουργού «λεφτά υπάρχουν», για να μας προσγειώσουν αμέσως μετά στη συνέχεια, ότι «δεν υπάρχει σάλιο» (υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος). Η μονομέρεια με την οποία αντιμετωπίζεται η κρίση, η επίρριψη όλων των δεινών στις πλάτες του λαού, η ατιμωρησία των ενόχων, η ολοένα και κλιμακούμενη επίθεση στα εισοδήματα των εργαζομένων μέχρι τον πλήρη αφανισμό τους (εφεδρεία, ανεργία κ.λ.π.), συνθέτουν την εικόνα της πλήρους αποσύνθεσης λειτουργίας του πολιτεύματος μας. Αλήθεια υπάρχει ιδανικότερο περιβάλλον απʼ αυτό, για να αναπτυχθεί η βία; Και δεν μιλάμε για τη βία των θυμάτων, αλλά των θυτών. Ο μόνος τρόπος για να σταθούν και να νομιμοποιούν τις αποφάσεις της, δεν είναι παρά να ασκούν βία («Η ΔΕΗ θα εφαρμόσει τους νόμους που η Βουλή έχει ψηφίσει…» γιʼ αυτό και παρήγγειλε την επέμβαση του εισαγγελέα ο κ. Παπακωνσταντίνου). Ήδη στην Αθήνα έχουν συγκεντρώσει περίπου 25 χιλιάδες αστυνομικούς, για να αντιμετωπίσουν τις κυοφορούμενες «ταραχές». Στην Κοζάνη, μόλις προχθές, ένα τσούρμο αστυνομικών έπεσαν πάνω στους τρεις πολίτες που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν από ασφαλή απόσταση, στους παρευρισκόμενους πολιτικούς παράγοντες. Αλήθεια αυτός είναι ο ρόλος των αστυνομικών οργάνων; Να παίρνουν «καροτσάκι» όσους διαμαρτύρονται εναντίον αυτών, που με «νόμιμες» αποφάσεις, τους ακρωτηριάζουν;
Μετά τα γεγονότα στην ΚΕΔΕ (πρώην ΚΕΔΚΕ), πολλοί αρχίσανε να μιλάνε για βιαιότητες, ρίχνοντας στο ανάθεμα τη βία των θυμάτων. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του εκπροσώπου τύπου της Ν.Δ. κ. Μιχελάκη: «Κανένας κ. Μπαλασόπουλος δεν μπορεί, ούτε να εκβιάζει την κοινωνία, ούτε να προπηλακίζει οποιονδήποτε, ούτε να καταλαμβάνει και να αποκλείει δημόσιους χώρους». Γιʼ αυτόν που πυροδότησε και πυροδοτεί όμως με αλλεπάλληλες δηλώσεις του τα γεγονότα, τσιμουδιά. Αλήθεια με ποια ένδικα μέσα οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, μπορούν να προασπίσουν τα δικαιώματα τους; Που και πως θα μπορέσουν να αναζητήσουν το δίκαιο τους, έστω περίπτωση που τα αιτήματα τους είναι εύλογα;
Για τη βία των θυτών όμως…, όπως πάντα σιωπή. Για τα αίτια που οδηγούν σʼ αυτά τα βίαια φαινόμενα, πλήρη αλαλία. Η μόνη βία που έχει νόμιμη βάση γιʼ αυτούς, κατά συνέπεια και ηθική υπόσταση, είναι του πολιτικού συστήματος που διευθύνει σήμερα αυτό το κράτος.
Χρήστος Παπαδόπουλος
: 014/10/2011 16:43|www.kozan.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου