Τώρα που «σιγουρευτήκαμε» ότι έχουμε τον καλλίτερο πρωθυπουργό, ησυχάσαμε! Αρχίζουμε επιτέλους να νιώθουμε «βέβαιοι» για το μέλλον μας. Ο «εφιάλτης» που μας βασάνιζε τα τελευταία χρόνια έφυγε ή μάλλον διώχτηκε κατόπιν των συντονισμένων προσπαθειών των στελεχών της σύγχρονης εθνοφυλακής... Γιʼ αυτό και ο λαός με την πρώτη ευκαιρία, θα τους εκφράσει την ανάλογη «ευαρέσκεια» του… Η ανακοίνωση της πρωθυπουργοποίησης του Lukas Papademos, έγινε αποδεκτή με ανακούφιση από το σύνολο των ξένων μέσων μαζικής ενημέρωσης και τους ξένους θεσμικούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Τώρα γιατί τέτοιος ενθουσιασμός; όταν ως γνωστό ο γάλλος πρόεδρος κ. Σαρκοζί, πρόσφατα και κατά την κοινή συνέντευξη με τη γερμανίδα καγκελάριο κ. Μέρκελ τις παραμονές των αποφάσεων της 26ης και 27ης Οκτωβρίου, είπε με δεικτικό τρόπο για την Ελλάδα: «…τη στιγμή που χώρες επέλεξαν να είναι χρεωμένες ή ακόμη και τη στιγμή που αποφασίστηκε να μπουν στην Ευρώπη και την Ευρωζώνη, χώρες που δεν ανταποκρίνονταν σε κανένα από τα κριτήρια που ίσχυαν τότε…».
Είναι προφανές πως μʼ αυτή τη δήλωση του ο γάλλος πρόεδρος, θέλησε να δείξει το μέγεθος της «λαθροχειρίας», που έστησε η τότε ελληνική κυβέρνηση για να ενταχθεί η χώρα μας στην Ευρωζώνη. Να υπενθυμίσουμε ότι αρχιτέκτονες της ένταξης στην Ευρωζώνη ήταν τότε, ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και νυν πρωθυπουργός Lukas Papademos.
Αξίζει να ψηλαφισθεί και να εξηγηθεί η αντίφαση αυτή. Ίσως τότε να καταλάβουμε και εμείς πόσο πραγματικά «τυχεροί» είμαστε με το νέο πρωθυπουργό.
Ο Lukas Papademos, μετά το «πετυχημένη» συμβολή του στην ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη, οι «εξαπατημένοι» ευρωπαίοι τον αντάμειψαν τοποθετώντας τον στη θέση του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θέση που κατείχε μέχρι τη 1 Μαΐου 2011. Αλήθεια γιατί; Μήπως τότε δεν γνωρίζανε; Και αργότερα, όταν έμαθαν, γιατί εξακολουθούσαν να του δείχνουν εμπιστοσύνη; Και τώρα που αποκαλύφθηκαν όλα, γιατί νουθετούσαν πιεστικά τους σύγχρονους «εθνοφύλακες» μας να τον τοποθετήσουν πρωθυπουργό; Ως προς τι η ανακούφιση τους λοιπόν, όταν επισημοποιήθηκε η τοποθέτηση του;
Ο μειλίχιος τεχνοκράτης, ο υπέρμαχος της αντιπληθωριστικής πολιτικής και υποστηρικτής του σκληρού ευρώ. Μιας πολιτικής, που ως γνωστόν κινείται στον αντίποδα της αντίστοιχης, της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού. Εκεί δηλαδή, που ενέκυψε η σύγχρονη παγκόσμια κρίση. Αυτός που προβάλλεται ως ο σύγχρονος μεσσίας που ήρθε να σώσει τη χώρα απʼ αυτούς…, που τόσο καιρό συμβούλευε αμισθί. Που ήρθε ως εγγυητής για να σιγουρέψει με πιστότητα τα όσα συμφωνήθηκαν στις 26 και 27 Οκτωβρίου. Που ήρθε ως ο έμπιστος τους…, αυτός που μπορεί να φέρει αποτελεσματικά σε πέρας, το έργο που του έχει ανατεθεί. Αλήθεια πότε ο ελληνικός τον εξέλεξε αυτόν ως πρωθυπουργό; Ή μήπως η παρουσία του είναι το προϊόν της επιτευχθείσας ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ συναίνεσης;
Αλήθεια γιατί δεν ξενίζει καθόλου τους εγκάθετους του πολιτικού συστήματος, η πανομοιότυπη εξέλιξη που εξυφαίνεται και στη γείτονα Ιταλία με τον αντίστοιχο τεχνοκράτη καθηγητή Μάριο Μόντι; Μήπως οι εξελίξεις αυτές εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο που ήδη έχει τεθεί σε εφαρμογή και σχετίζονται με τις κυοφορούμενες αλλαγές στο σύνολο της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Κατά πόσο τώρα μπορεί να νιώθουμε ήσυχοι, μετά το μεγαλύτερο πολιτικοοικονομικό θρίλερ που παίχτηκε τις τελευταίες ημέρες στη χώρα μας… και που η συνέχεια του δεν λέει να σταματήσει; Μήπως ζούμε στο λυκαυγές μιας νέας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας όπου η κυριαρχία των κρατών υποτάσσεται σʼ αυτή των εταιρειών και των χρηματοπιστωτικών οργανισμών; Μήπως η γνώμη και η συλλογική βούληση των λαών είναι κίνδυνος για την προώθηση αυτών των σχεδίων; Αν όχι, προς τι τότε η μανιώδης και λυσσαλέα (από τους «εκπροσώπους» της κοινής γνώμης) αποτροπή κάθε αιτήματος έκφρασης των λαών; Από πότε η λαϊκή έκφραση, μέσω εκλογών ή δημοψηφισμάτων, αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία και το μέλλον μιας χώρας;
Είναι προφανές πως μʼ αυτή τη δήλωση του ο γάλλος πρόεδρος, θέλησε να δείξει το μέγεθος της «λαθροχειρίας», που έστησε η τότε ελληνική κυβέρνηση για να ενταχθεί η χώρα μας στην Ευρωζώνη. Να υπενθυμίσουμε ότι αρχιτέκτονες της ένταξης στην Ευρωζώνη ήταν τότε, ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και νυν πρωθυπουργός Lukas Papademos.
Αξίζει να ψηλαφισθεί και να εξηγηθεί η αντίφαση αυτή. Ίσως τότε να καταλάβουμε και εμείς πόσο πραγματικά «τυχεροί» είμαστε με το νέο πρωθυπουργό.
Ο Lukas Papademos, μετά το «πετυχημένη» συμβολή του στην ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη, οι «εξαπατημένοι» ευρωπαίοι τον αντάμειψαν τοποθετώντας τον στη θέση του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θέση που κατείχε μέχρι τη 1 Μαΐου 2011. Αλήθεια γιατί; Μήπως τότε δεν γνωρίζανε; Και αργότερα, όταν έμαθαν, γιατί εξακολουθούσαν να του δείχνουν εμπιστοσύνη; Και τώρα που αποκαλύφθηκαν όλα, γιατί νουθετούσαν πιεστικά τους σύγχρονους «εθνοφύλακες» μας να τον τοποθετήσουν πρωθυπουργό; Ως προς τι η ανακούφιση τους λοιπόν, όταν επισημοποιήθηκε η τοποθέτηση του;
Ο μειλίχιος τεχνοκράτης, ο υπέρμαχος της αντιπληθωριστικής πολιτικής και υποστηρικτής του σκληρού ευρώ. Μιας πολιτικής, που ως γνωστόν κινείται στον αντίποδα της αντίστοιχης, της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού. Εκεί δηλαδή, που ενέκυψε η σύγχρονη παγκόσμια κρίση. Αυτός που προβάλλεται ως ο σύγχρονος μεσσίας που ήρθε να σώσει τη χώρα απʼ αυτούς…, που τόσο καιρό συμβούλευε αμισθί. Που ήρθε ως εγγυητής για να σιγουρέψει με πιστότητα τα όσα συμφωνήθηκαν στις 26 και 27 Οκτωβρίου. Που ήρθε ως ο έμπιστος τους…, αυτός που μπορεί να φέρει αποτελεσματικά σε πέρας, το έργο που του έχει ανατεθεί. Αλήθεια πότε ο ελληνικός τον εξέλεξε αυτόν ως πρωθυπουργό; Ή μήπως η παρουσία του είναι το προϊόν της επιτευχθείσας ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ συναίνεσης;
Αλήθεια γιατί δεν ξενίζει καθόλου τους εγκάθετους του πολιτικού συστήματος, η πανομοιότυπη εξέλιξη που εξυφαίνεται και στη γείτονα Ιταλία με τον αντίστοιχο τεχνοκράτη καθηγητή Μάριο Μόντι; Μήπως οι εξελίξεις αυτές εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο που ήδη έχει τεθεί σε εφαρμογή και σχετίζονται με τις κυοφορούμενες αλλαγές στο σύνολο της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Κατά πόσο τώρα μπορεί να νιώθουμε ήσυχοι, μετά το μεγαλύτερο πολιτικοοικονομικό θρίλερ που παίχτηκε τις τελευταίες ημέρες στη χώρα μας… και που η συνέχεια του δεν λέει να σταματήσει; Μήπως ζούμε στο λυκαυγές μιας νέας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας όπου η κυριαρχία των κρατών υποτάσσεται σʼ αυτή των εταιρειών και των χρηματοπιστωτικών οργανισμών; Μήπως η γνώμη και η συλλογική βούληση των λαών είναι κίνδυνος για την προώθηση αυτών των σχεδίων; Αν όχι, προς τι τότε η μανιώδης και λυσσαλέα (από τους «εκπροσώπους» της κοινής γνώμης) αποτροπή κάθε αιτήματος έκφρασης των λαών; Από πότε η λαϊκή έκφραση, μέσω εκλογών ή δημοψηφισμάτων, αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία και το μέλλον μιας χώρας;
: 014/11/2011 12:01|www.kozan.gr
Αναρτήθηκε: http://kozan.gr/news.php?extend.16304
Δημοσιεύθηκε: Πρωινός Λόγος 15.11.2011
Δημοσιεύθηκε: Πρωινός Λόγος 15.11.2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου