Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, όπου το 6% των ανθρώπων κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου. Όπου το παγκόσμιο χρέος (53 περίπου τρισεκατομμύρια δολάρια) είναι μεγαλύτερο από το ετήσιο παγκόσμιο παραγόμενο προϊόν. Όπου το 80% του πληθυσμού έχει άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Όπου το 70% είναι αναλφάβητοι… Μήπως ήρθε επιτέλους η εποχή να μιλήσουμε για δημοκρατία; Να επιβληθεί το συλλογικό «ΘΕΛΩ» των αθλίων, έναντι των δικτατορικών επιλογών των ολίγων; Η ελεύθερη βούληση να ξεπεράσει το φόβο που σπέρνεται από τα εκβιαστικά διλήμματα σύγχρονης ολιγαρχίας;
Τα νομικά δικαιώματα που απαίτησαν και στη συνέχεια απέκτησαν οι διεθνείς τοκογλύφοι, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Είναι παραλογισμός να μιλάνε κάποιοι ότι τα δικαιώματα των τοκογλύφων προηγούνται έναντι της πείνας και των βασικών βιοποριστικών αναγκών του σύγχρονου ανθρώπου. Ότι τα δημοκρατικά δικαιώματα(;) των δανειστών (6% του πληθυσμού) είναι ισχυρότερα από το δικαίωμα για ζωή της στερημένης πλειοψηφίας(το 80% του πληθυσμού).
Οι αποφάσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης, που ίδρυσαν το 6% των πλουσίων, είναι ισχυρότερες από την συλλογική βούληση των λαών. Αυτές είναι και που καθορίζουν τους «δείκτες» σύμφωνα με τους οποίους αξιολογούνται οι οικονομίες ανά τον κόσμο.
Οι «συλλογικές» και κατά πολλούς «δημοκρατικές» αποφάσεις των G7 και G20, είναι αυτές που επιβάλουν τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτές είναι που καθορίζουν αν κάθε μέρα θα πρέπει να πεθαίνει το 1% του πληθυσμού ή περισσότεροι.
Η αυτοδιάθεση των ευρωπαϊκών λαών για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση του, υποκαθίσταται από τις αποφάσεις των συνόδων των ευρωπαίων «ηγετών». Αποφάσεις που διαμορφώνονται υπό την πίεση των λεγόμενων ισχυρών της ευρωζώνης και οι οποίες επιβάλλονται σʼ αυτήν από το λεγόμενο «Γαλλογερμανικό» άξονα της Μέρκελ…
Η νομιμοποίηση που έλαβε η κυβέρνηση μέσα από τις εθνικές εκλογές κατατέθηκε ως ενέχυρο, για την αποφυγή του κολασμού της, στους διαχειριστές της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Αφού εκχώρησε λοιπόν τις εξουσίες που της έδωσε ο λαός στους παγκόσμιους κερδοσκόπους, παριστάνει τώρα την ανήμπορη μπροστά στη κρίση που μας φορτώθηκε εξαιτίας των διαχρονικών αποφάσεις και ενεργειών του πολιτικού μας συστήματος. Εξαντλεί όλα τα χρονικά περιθώρια που της παρέχει αυτή η «νομιμοποίηση», προκειμένου να κερδίσει πολιτικό χρόνο, πιστεύοντας πως έτσι θα γλυτώσει από τις ευθύνες που την βαρύνουν.
Οι πολίτες μάταια αναζητούν αποκούμπι σʼ αυτή τη λαίλαπα που ξέσπασε. Νιώθουν ότι βάλλονται από παντού.
Θέλουν να αντιδράσουν αλλά βλέπουν ότι ηγεσίες τους είναι ανίκανες να διαχειριστούν αυτή την επιθυμία τους. Αισθάνονται ότι η βούληση τους, γίνεται παιγνίδι στα χέρια επιτήδειων ηγετίσκων. Ηγετίσκοι που μπροστά στις προσωπικές τους στρατηγικές για περαιτέρω πολιτική ανέλιξη, δε διστάζουν να χειραγωγήσουν αυτή τη βούληση τους, προσποιούμενοι μάλιστα ότι την ενστερνίζονται κιόλας.
Για πρώτη φορά μεταπολεμικά, υπήρξαν τόσες μαζικές ανατροπές εργασιακών δικαιωμάτων. Πρώτη φορά γίνεται τόση βίαιη συρρίκνωση των εισοδημάτων.
Πρώτη φορά το μέλλον μοιάζει να είναι τόσο δυσοίωνο και αβέβαιο. Και όμως, καμιά πρωτοβάθμια τοπική ηγεσία συνδικαλιστικού φορέα, δεν φρόντισε να δεσμευτεί σʼ ένα αγωνιστικό πλαίσιο, μέσα από αποφάσεις γενικών συνελεύσεων. Όλοι μικροί, μεγάλοι «ηγέτες» βατεύουν την θέληση των πολιτών, εκμεταλλευόμενοι τη νομιμοποίηση που τους προσφέρουν οι εκλογικές διαδικασίες. Αρνούνται να πειθαρχήσουν, ούτε και τις πιο κρίσιμες στιγμές, στο συλλογικό «ΘΕΛΩ» των μελλών. Κατά τʼ άλλα όμως προασπίζονται τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ποια δικαιώματα όμως; Αυτά των εκλεκτόρων τους, που αμφισβητούν τόσο επιδεικτικά;
Ως λαός νιώθουμε ότι μας έχουν βάλει μέσα σʼ ένα τσουβάλι και δεχόμαστε τα τυφλά χτυπήματα τους. Παραζαλισμένοι ψάχνουμε να βρούμε διέξοδο. Οι κραυγές και οι απειλές που ακούμε επιτείνουν επιπλέον το φόβο και τη σύγχυση μας. Θέλουν να μας τρομοκρατήσουν για να μη ψηλαφίσουμε και βρούμε τη λύση που κι αυτή βρίσκεται παγιδευμένη μέσα στο τσουβάλι…
Η λύση που ξεφτίζει το τσουβάλι με το οποίο μας έχουν περιβάλει, είναι αυτή που φαίνεται αν αναγνώσουμε όλα τα παραπάνω κατʼ αντίστροφο τρόπο.
Αν δηλαδή απαιτήσουμε να ληφθούν δεσμευτικές αποφάσεις από γενικές συνελεύσεις, αν εκλέξουμε κυβερνήτες που προστρέχουν στο λαό και όχι να κρύβονται απʼ αυτόν…
Τα νομικά δικαιώματα που απαίτησαν και στη συνέχεια απέκτησαν οι διεθνείς τοκογλύφοι, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Είναι παραλογισμός να μιλάνε κάποιοι ότι τα δικαιώματα των τοκογλύφων προηγούνται έναντι της πείνας και των βασικών βιοποριστικών αναγκών του σύγχρονου ανθρώπου. Ότι τα δημοκρατικά δικαιώματα(;) των δανειστών (6% του πληθυσμού) είναι ισχυρότερα από το δικαίωμα για ζωή της στερημένης πλειοψηφίας(το 80% του πληθυσμού).
Οι αποφάσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης, που ίδρυσαν το 6% των πλουσίων, είναι ισχυρότερες από την συλλογική βούληση των λαών. Αυτές είναι και που καθορίζουν τους «δείκτες» σύμφωνα με τους οποίους αξιολογούνται οι οικονομίες ανά τον κόσμο.
Οι «συλλογικές» και κατά πολλούς «δημοκρατικές» αποφάσεις των G7 και G20, είναι αυτές που επιβάλουν τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτές είναι που καθορίζουν αν κάθε μέρα θα πρέπει να πεθαίνει το 1% του πληθυσμού ή περισσότεροι.
Η αυτοδιάθεση των ευρωπαϊκών λαών για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση του, υποκαθίσταται από τις αποφάσεις των συνόδων των ευρωπαίων «ηγετών». Αποφάσεις που διαμορφώνονται υπό την πίεση των λεγόμενων ισχυρών της ευρωζώνης και οι οποίες επιβάλλονται σʼ αυτήν από το λεγόμενο «Γαλλογερμανικό» άξονα της Μέρκελ…
Η νομιμοποίηση που έλαβε η κυβέρνηση μέσα από τις εθνικές εκλογές κατατέθηκε ως ενέχυρο, για την αποφυγή του κολασμού της, στους διαχειριστές της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Αφού εκχώρησε λοιπόν τις εξουσίες που της έδωσε ο λαός στους παγκόσμιους κερδοσκόπους, παριστάνει τώρα την ανήμπορη μπροστά στη κρίση που μας φορτώθηκε εξαιτίας των διαχρονικών αποφάσεις και ενεργειών του πολιτικού μας συστήματος. Εξαντλεί όλα τα χρονικά περιθώρια που της παρέχει αυτή η «νομιμοποίηση», προκειμένου να κερδίσει πολιτικό χρόνο, πιστεύοντας πως έτσι θα γλυτώσει από τις ευθύνες που την βαρύνουν.
Οι πολίτες μάταια αναζητούν αποκούμπι σʼ αυτή τη λαίλαπα που ξέσπασε. Νιώθουν ότι βάλλονται από παντού.
Θέλουν να αντιδράσουν αλλά βλέπουν ότι ηγεσίες τους είναι ανίκανες να διαχειριστούν αυτή την επιθυμία τους. Αισθάνονται ότι η βούληση τους, γίνεται παιγνίδι στα χέρια επιτήδειων ηγετίσκων. Ηγετίσκοι που μπροστά στις προσωπικές τους στρατηγικές για περαιτέρω πολιτική ανέλιξη, δε διστάζουν να χειραγωγήσουν αυτή τη βούληση τους, προσποιούμενοι μάλιστα ότι την ενστερνίζονται κιόλας.
Για πρώτη φορά μεταπολεμικά, υπήρξαν τόσες μαζικές ανατροπές εργασιακών δικαιωμάτων. Πρώτη φορά γίνεται τόση βίαιη συρρίκνωση των εισοδημάτων.
Πρώτη φορά το μέλλον μοιάζει να είναι τόσο δυσοίωνο και αβέβαιο. Και όμως, καμιά πρωτοβάθμια τοπική ηγεσία συνδικαλιστικού φορέα, δεν φρόντισε να δεσμευτεί σʼ ένα αγωνιστικό πλαίσιο, μέσα από αποφάσεις γενικών συνελεύσεων. Όλοι μικροί, μεγάλοι «ηγέτες» βατεύουν την θέληση των πολιτών, εκμεταλλευόμενοι τη νομιμοποίηση που τους προσφέρουν οι εκλογικές διαδικασίες. Αρνούνται να πειθαρχήσουν, ούτε και τις πιο κρίσιμες στιγμές, στο συλλογικό «ΘΕΛΩ» των μελλών. Κατά τʼ άλλα όμως προασπίζονται τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ποια δικαιώματα όμως; Αυτά των εκλεκτόρων τους, που αμφισβητούν τόσο επιδεικτικά;
Ως λαός νιώθουμε ότι μας έχουν βάλει μέσα σʼ ένα τσουβάλι και δεχόμαστε τα τυφλά χτυπήματα τους. Παραζαλισμένοι ψάχνουμε να βρούμε διέξοδο. Οι κραυγές και οι απειλές που ακούμε επιτείνουν επιπλέον το φόβο και τη σύγχυση μας. Θέλουν να μας τρομοκρατήσουν για να μη ψηλαφίσουμε και βρούμε τη λύση που κι αυτή βρίσκεται παγιδευμένη μέσα στο τσουβάλι…
Η λύση που ξεφτίζει το τσουβάλι με το οποίο μας έχουν περιβάλει, είναι αυτή που φαίνεται αν αναγνώσουμε όλα τα παραπάνω κατʼ αντίστροφο τρόπο.
Αν δηλαδή απαιτήσουμε να ληφθούν δεσμευτικές αποφάσεις από γενικές συνελεύσεις, αν εκλέξουμε κυβερνήτες που προστρέχουν στο λαό και όχι να κρύβονται απʼ αυτόν…
: 0 8/12/2011 13:43|www.kozan.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου