Με την ολοκλήρωση των ψηφοδελτίων, τα κόμματα μπαίνουν στην τελική μάχη των εκλογών. Η τελική διαμόρφωση τους λίγο μόνο θα συμβάλει στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά εν πολλοίς στις πολιτικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν, αφού η επιβίωση και τη σταθερότητα του κυβερνητικού σχήματος που θα προκύψει, θα είναι άμεση συνδεμένη με τη νέα σύνθεση της βουλής (πλειοψηφία και συνεκτικότητα των Κοιν. Ομάδων).
Τα ψηφοδέλτια που έχουν καταρτισθεί, χωρίζονται με βάση τα χαρακτηριστικά τους σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Η μια κατηγορία αφορά τα κόμματα, που θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις μετεκλογικές διεργασίες και η άλλη τα κόμματα που πρωτοεμφανίζονται ή έχουν ως ζητούμενο την είσοδο τους στη βουλή.
Η πρώτη αφορά τα κόμματα του λεγόμενου πολιτικού συστήματος, αυτά δηλαδή που έχουν παγιωθεί ως πολιτικοί οργανισμοί στη μεταπολιτευτική περίοδο. Αφορούν τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ (με τις διαφορετικές κάθε φορά μορφές του). Τα ψηφοδέλτια που έχουν καταρτίσει κατά κανόνα, εκδηλώνουν φοβικά σύνδρομα. Η σύνθεση τους είναι τέτοια, ώστε να διασφαλίζουν την εκλογή συγκεκριμένων υποψηφίων που τυγχάνουν της απόλυτης εμπιστοσύνης των κομματικών ηγεσιών. Οι δε υπόλοιποι υποψήφιοι θα πρέπει κατά κανόνα να μη δημιουργούν προβλήματα στην εκλογιμότητα των εκλεκτών και από την άλλη να δεσμεύουν ή να φέρνουν νέους ψήφους, αν είναι δυνατόν. Ειδικότερα τα κόμματα της κυβερνητικής συμμαχίας Παπαδήμου, αντιμετώπισαν και επιπρόσθετο πρόβλημα, αφού συνάντησαν και τις αρνήσεις συμμετοχής σ’ αυτά υποψηφίων με «βαριά» ονόματα. Τα δε δυο άλλα κόμματα της αριστεράς απέδειξαν για ακόμη μια φορά πόσο χαμηλών αντανακλαστικών είναι, αφού η επιδίωξη για προσεταιρισμό των ψηφοφόρων που εγκαταλείπουν μαζικά τα δυο κυβερνητικά κόμματα, δεν αποτυπώνεται με σαφήνεια στα ψηφοδέλτια τους. Έχουν την αίσθηση ότι η δημοσκοπική άνοδος τους, οφείλεται πρωτίστως στις θέσεις που έχουν ως προς την οικονομική κρίση και δευτερευόντως στη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων. Γι’ αυτό και η πολυσυλλεκτικότητα που εμφανίζουν, ειδικότερα τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, είναι περισσότερο εικονική και λιγότερο ουσιαστική. Αντίθετα τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ, έχουν την παγιωμένη μονολιθικότητα, όπως αυτή εκφράζεται και εμφανίζεται και στις πολιτικές του θέσεις, μετά την τραυματική περίοδο του Συνασπισμού και των γεγονότων που τη σημάδεψαν.
Η δεύτερη κατηγορία αφορά τα κόμματα που επιδιώκουν την είσοδο τους στο κοινοβούλιο, με τους περιορισμούς του ισχύοντος εκλογικού νόμου. Είναι δηλαδή αυτά που πασχίζουν να συγκεντρώσουν το μαγικό ποσοστό του 3%. Η αγωνία τους αυτή αποτυπώνεται τόσο έντονα στα ψηφοδέλτια τους, που στις περισσότερες περιοχές υπάρχει αδυναμία κάλυψης του αναγκαίου αριθμού υποψηφίων, ενώ όπου αυτό κατορθώθηκε δίνεται η αίσθηση ότι κάποιοι υποψήφιοι μπήκαν, απλά για να συμπληρώσουν τις λίστες.
Κοινό γνώρισμα όλων των ψηφοδελτίων είναι ότι εμφανίζονται σ’ αυτά φερέλπιδες πολιτικοί, όπου δεν είναι λίγοι αυτοί, που ποτέ δεν άρθρωσαν, έστω ένα δημόσιο λόγο. Δεν έχουν στοιχειώδη γνώση για τα δημόσια πράγματα, αλλά και το χειρότερο δεν εμφάνισαν ποτέ δημόσια το απαραίτητο ηθικό και πολιτικό σθένος να προωθήσουν και να προασπίσουν το δημόσιο συμφέρον της χώρας και των πολιτών.
Η συμμετοχή 36 κομμάτων ή κομματικών συνδυασμών σ’ αυτές τις εκλογές, δείχνει τις πολλές και ταυτόχρονα αμφισβητούμενες πολιτικές. Δείχνει ότι στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία, αυτό που κυριαρχεί είναι οι επιμέρους αποκλίσεις όχι οι συγκλίσεις. Ότι η καταγραφή και η ανάδειξη των διαφορών είναι σε πρώτη προτεραιότητα, έναντι της διάσωσης της χώρας και της επιβίωσης των πολιτών της. Αν και γνωρίζουν όλοι τους ότι αυτός ο κατακερματισμός βοηθάει τα δύο πρώτα κόμματα, παρ’ όλα αυτά επέλεξαν την κάθοδο τους. Σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, όσο μεγαλύτερο ποσοστό μαζέψουν τα κόμματα που δεν εισέρχονται στη βουλή, τόσο μικρότερο ποσοστό χρειάζονται τα δυο πρώτα κόμματα για να συγκυβερνήσουν. Για παράδειγμα αν τα κόμματα εκτός βουλής συγκεντρώσουν 0% (πράγμα αδύνατο), τότε τα δυο πρώτα κόμματα έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία 151 εδρών με ποσοστό 40,4%, ενώ αν τα εκτός βουλής κόμματα πάρουν 10% τότε οι δυο κυβερνητικοί εταίροι θα χρειαστούν για τις 151 έδρες, ποσοστό 36,6%. Το πιθανότερο είναι όμως να κυμανθεί το ποσοστό τους στο 5% (4% είναι ο μέχρι τώρα μέσος όρος), όπου στην περίπτωση αυτή το απαιτούμενο ποσοστό για 151 έδρες είναι 38,38%.
Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι οι εκλογές αυτές είναι προπαρασκευαστικές μιας άλλης εκλογικής μάχης, που όπως όλα δείχνουν δεν θα αργήσει και πολύ. Το ζητούμενο για τα δυο κυβερνητικά κόμματα είναι να κερδίσουν την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με βουλευτές απόλυτα πειθαρχημένους στις επιλογές των ηγεσιών τους (αφού η πλειοψηφία τους θα είναι οριακή), ώστε να ψηφίσουν τα προβλεπόμενα μέτρα του Ιουνίου. Είναι προφανές ότι μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που δεν θα αντιστοιχίζεται με ανάλογη πλειοψηφία και μέσα στο λαό, δεν μπορεί να κρατηθεί και πολύ. Θα εγείρει τη μήνη των πολιτών, μ’ αποτέλεσμα η προσφυγή στις κάλπες να γίνεται αναπόφευκτη. Εν τω μεταξύ όμως ήδη, οι κυβερνητικοί εταίροι θα έχουν ψηφίσει όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε η χώρα και οι πολίτες να βρεθούν με ακόμη μεγαλύτερες υποχρεώσεις και νέες στερήσεις.
Επομένως οι πολίτες σ’ αυτές τις εκλογές, θα πρέπει να οπλιστούν με σύνεση και λογική. Οι συναισθηματισμοί και τα φοβικά σύνδρομα δεν πρέπει να επηρεάσουν την τελική τους απόφαση. Τώρα γνωρίζουν όλοι τον Αρμαγεδδώνα που μας έχουν υποσχεθεί. Στο χέρι του καθενός λοιπόν είναι να δώσει ή όχι νέο άλλοθι, για την εμφάνιση και την καταστροφική επέλαση του.