Μετά την ολοκλήρωση των χρισμάτων και από την μεριά του ΠΑΣΟΚ, και με ότι προηγήθηκε αυτών, επιβεβαιώνονται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτά που είχαν επισημανθεί από τις 12 Αυγούστου, στο δημοσίευμα «Σωσίβιο για τους μοιραίους…»(1).
Αναφέρθηκε τότε ότι, «Ορισμένοι πρέπει να ξεκαθαρίσουνε επιτέλους τι θέλουν στη ζωή τους. Δεν μπορεί να παρουσιάζονται συνέχεια ως το μαγικό κλειδί που ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες. Δεν μπορεί να είναι το μόνιμο πασπαρτού του τοπικού πολιτικού θεάτρου. Πότε ως πατριάρχες της τοπικής αυτοδιοίκησης, πότε ως η δυναμικότερη κοινοβουλευτική παρουσία, πότε ως βέβαιοι υπουργοποιήσιμοι και πότε ως μοναδικοί εν δυνάμει νικητές στις Περιφερειακές εκλογές. Πρέπει να πάρουν μια απόφαση, «ή παπάς παπάς, ή ζευγάς ζευγάς».»
Τελικά αυτή η σύγχυση όχι μόνο δεν ξεκαθαρίστηκε αυτές τις μέρες, αλλά αντίθετα επιτάθηκε ακόμη περισσότερο. Εγκλωβισμένοι στην παραγοντίστικη λογική τους, αρέσκονταν να προβάλλονται από τα κεντρικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωση(Μ.Μ.Ε.) και στη συνέχεια να αναπαράγονται από τα περιφερειακά, ως προνομιακοί και «ισοϋψείς» συνομιλητές με τον πρωθυπουργό. Άφηναν και εξακολουθούν να αφήνουν να διαχέεται ότι ο πρωθυπουργός σχεδόν τους εκλιπαρούσε όλη αυτή την περίοδο να δεχτούν να είναι υποψήφιοι, αλλά αυτοί με «σθεναρότητα» προέτασσαν ένα «παγερό» και «βροντερό» «ΟΧΙ».
Κάνουν πως ξεχνάνε ότι «Από τότε που δρομολογήθηκαν οι εξελίξεις για την εκλογή των αιρετών Περιφερειαρχών, έχουν εξαπολυθεί οι διάφοροι «επιστήθιοι» ψιθυριστές να δηλώσουν το ενδιαφέρον των ηγητόρων τους για τον θεσμό αυτό. Κάνουν φανερό αυτό που λέει και ο θυμόσοφος λαός «όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη». Τελικά θα πρέπει κάποτε να ειπωθεί με ευθύτητα – τώρα και όχι μετά τις εκλογές – θέλανε ή δεν θέλανε να είναι υποψήφιοι; Αν θέλανε γιατί δεν συμμετείχαν τότε στις διαδικασίες εκδήλωσης ενδιαφέροντος ή δεν κοινοποίησαν έγκαιρα και ευθέως αυτήν την πρόθεση τους; Αν πάλι δεν θέλανε γιατί τότε ξαμόλησαν τους διάφορους επιστήθιους ψιθυριστές να δηλώσουν το ενδιαφέρον τους;
Η ματαιοδοξία να είναι, ως οι αδιαμφισβήτητοι στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής, τους οδήγησε να ανεβάσουν «επίτηδες τον πολιτικό πήχη ψηλά, προτάσσοντας ως μοναδικό πολιτικό στόχο, μόνο τη νίκη στις Περιφερειακές εκλογές». Μ’ αυτό τον τρόπο θέλησαν να γίνουν το ανάχωμα στην εμφάνιση, άλλων λύσεων έξω από το δικό τους σύστημα. Επιδίωξαν μ’ αυτό τον τρόπο «να δηλητηριάσουν και να πνίξουν κάθε νέο και ελπιδοφόρο που θέλει να κάνει την υπέρβαση του απέναντι στο σημερινό σύστημα». Θέλησαν να δείξουν, αλλά και να πείσουν ότι δεν υπάρχει νικηφόρα λύση έξω απ’ αυτούς.
Παράλληλα όμως επιδιώχτηκε, μπροστά στο ενδεχόμενο οι εξελίξεις να μη είναι ευνοϊκές, να υπάρξει και εναλλακτική λύση. Η σιγουράντζα ή πιο σύγχρονα το δίχτυ ασφαλείας σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι απαραίτητο. Μπροστά στο «ενδεχόμενο μιας ήττας, αναζητούν ένα άλλοθι. Ψάχνουν να βρουν το σωσίβιο της κομματικής επιστράτευσης, μέσα στην χρεοκοπημένη πολιτική πραγματικότητα».
Στήνεται ένα ολόκληρο σκηνικό έντονων διαβουλεύσεων. Μέσα σ’ αυτό διαχέεται μια έντονη φημολογία για δυστοκίες, απροθυμίες για ένα κλίμα ηττοπάθειας. Είναι το κατάλληλο θολό νερό για να φάει το ψάρι το δόλωμα. Πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτή την υπόθεση παίζουν τα κεντρικά Μ.Μ.Ε. Το ερώτημα όμως είναι γιατί; Η απάντηση δίνεται από τον ανασχηματισμό που προέκυψε. Είναι προφανής, διαχρονικός και διακαής ο πόθος τους να παρεμβαίνουν και να καθορίζουν το εκάστοτε κυβερνητικό σχήμα. Από τη μια μεριά πιέζουν τον πρωθυπουργό για τις υποψηφιότητες των περιφερειαρχών και από την άλλη υποδεικνύουν πρόσωπα για τη νέα κυβέρνηση. Προσπαθούν να εμβολίσουν τον πρωθυπουργό εκθέτοντας, το λεγόμενο στενό του περιβάλλον. Μόλις την περασμένη Κυριακή, η γνωστή για τα «φιλοκυβερνητικά» της αισθήματα, δημοσιογράφος του Βήματος Δήμητρα Κρουστάλλη αναρωτιέται «Για ποιον λόγο ασκούνται πιέσεις σε εκλεγμένα στελέχη την ώρα που η Μπιρμπίλη, αν και εξωκοινοβουλευτική, αρνήθηκε να είναι υποψήφια και μάλιστα χωρίς συνέπειες;». Ο σκοπός είναι προφανής, αφού είναι και προφανή τα συμφέροντα που πιέζουν για τα φιλέτα στον τομέα της ενέργειας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά απαιτείται παράλληλα να υπάρξει και τιμωρία της εν λόγου υπουργού για την άρνηση της(!)… Ιδιαίτερη όμως αίσθηση προκαλεί η επιλεκτική αναφορά της κυρίας αυτής ότι «Πολλοί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα διαχωρίζουν το «όχι» του κ. Π. Κουκουλόπουλου, ο οποίος έκλεισε μόλις πριν από έναν χρόνο έναν μεγάλο κύκλο στην Αυτοδιοίκηση, από τις υπόλοιπες αρνήσεις». Άλλο ένα δίκτυ ειδικής προστασίας… Τελικά με βάση αυτή την αναφορά της ενήμερης κατά άλλα δημοσιογράφου, υπήρξε ή δεν υπήρξε άρνηση; Και αν ναι, γιατί; Αν όχι, τότε γιατί η κ. Κρουστάλλη το προβάλει ως γεγονός; Όπως και να έχει όμως, είτε δηλαδή υπήρξε άρνηση, είτε όχι, δυο είναι τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που έχουν άμεση επίπτωση στα τοπικά δρώμενα. Μ’ αυτή τη στάση ποια άλλη λύση αποτράπηκε; Ποιος είναι αυτός που ευνοείται απ’ αυτή την υπόθεση; Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση, ακούει στο όνομα Αλέκος Αθανασιάδης. Ενώ στη δεύτερη ερώτηση η απάντηση είναι Γιώργος Δακής. Τελικά σ’ αυτή την κατάσταση φτάσαμε κατόπιν συνειδητής επιλογής των πρωταγωνιστών ή μήπως ήταν αποτέλεσμα λαθεμένων επιλογών; Αν ισχύει το πρώτο τότε ποιο να το αντίτιμο; Αν όμως είναι το δεύτερο, τότε ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Μήπως θάναι αργά να περιμένουμε τα αποτελέσματα των εκλογών, για να μάθουμε τελικά;
Όπως και να έχει όμως, δεν μπορεί η ζωή να σταματήσει μπροστά σε προσωπικά αδιέξοδα. «Επιβάλλεται να υποσκελιστούν άμεσα για να πορευτεί ο τόπος με αποφασιστικότητα στο μέλλον. Πρέπει απέναντι στα χρεοκοπημένα μοντέλα πολιτικής διαχείρισης να αντιταχτούν τα αντίρροπα τους, σθεναρά και αποφασιστικά, για να σταματήσει έτσι η επαπειλούμενη κοινωνική χρεοκοπία…»
Χρήστος Παπαδόπουλος
(1) Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 12/8/2010.
Αναρτήθηκε: 1) http://www.kozan.gr/news.php?extend.7675
2) http://kozani.net/points.php?p_id=924
Δημοσιεύτηκε: "Πρωινός Λόγος" 08.09.2010
Αναρτήθηκε: 1) http://kozani.net/news2.php?page_module=news&p_id=18620
2) http://www.kozan.gr/news.php?extend.8052
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου