ηγεμόνας και μάγκας
ο γιος του ταχυδρόμου
Το να υπερασπίζεται ο οιοσδήποτε τον εαυτό του, είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα, σε μια σύγχρονη και πολιτισμένη χώρα. Η υπεράσπιση όμως αυτή έχει να κάνει μόνο με την προσκόμιση ή παράθεση αποδεικτικών στοιχείων και ελαφρυντικών, ή και με την χρήση οποιοδήποτε μέσου θεμιτού ή μη;
Το ερώτημα αυτό επαναπροκύπτει μετά την τοποθέτηση του κ. Ρουσόπουλου στη Βουλή την Τρίτη 21/10/08.
Η παρουσία, το ύφος αλλά και τα ειπωμένα από τον κ. Ρουσόπουλο την Τρίτη το βράδυ είναι ενδεικτικά ενός νεόκοπου μαθητή του Μακιαβέλι που αποδέχεται άκριτα ότι ως δόγματα προβάλλει στον «Ηγεμόνα» του.
Η όλη παρουσία σκηνική, επικοινωνιακή και φραστική του κ. Ρουσόπουλου κατέτεινε να αναδείξει έναν πολιτικό που διαθέτει θράσος και πονηριά. Που «ομολογεί» ότι συνειδητά έχει παραβεί τους θεσπισμένους κανόνες, χάριν συγκεκριμένων στόχων και επιδιώξεων. Με αυτή την εικόνα θέλει να προσδώσει το προφίλ ενός «μάγκα» της πολιτικής. Όπως επισημαίνει και ο καθηγητής κ.Δημήτρης Δημητράκος στο ανωτέρω άρθρο του στο «Βήμα» «Οι δύο χαρακτηριστικές ιδιότητες του «μάγκα», δηλαδή από τη μια μεριά η δύναμη που χρησιμοποιείται αδίστακτα και από την άλλη ο δόλος και η πονηρία, είναι ακριβώς οι αρετές που απαιτεί ο Μακιαβέλι από τον ηγεμόνα. Ο τελευταίος πρέπει να είναι «λιοντάρι» και συγχρόνως «αλεπού», είναι η εικόνα που ήθελε να αποπνέει η όλη παρουσία του. Εν μέρει η τακτική του αυτή απέδωσε αφού εισέπραξε αρκετά χειροκροτήματα από τους βουλευτές της Ν.Δ., και αυτός περιχαρής τους αφιέρωνε σιωπηλά με το αυτάρεσκο ύφος το ποίημα του Μάρλοου:
"Το όνομά μου μισητό σε όλους μπορεί να’ναι.
Όμως αυτοί που μ’αγαπούν, ούτε που το προφέρουν.
Ο Μακιαβέλι (Ρουσόπουλος) είμ’εγώ, και όλοι ας το μάθουν
όσοι δε λογαριάζουνε ανθρώπους κι υποσχέσεις.
Αυτοί που τάχα με μισούν, στο βάθος με θαυμάζουν
κι όσοι ανοιχτά κατηγορούν αυτά που ‘χω γραμμένα (καμωμένα), κρυφά με μελετούν"
Ως γνήσιος μακιαβελικός δεν δίστασε να εξαπολύσει τα βέλη ψηλότερα από τον προφανή του στόχο, δηλαδή να αποτρέψει μια πιθανή καταδικαστική ψήφο σε βάρος του ή να πέσει στα «μαλακά» επιδιώκοντας συμψηφισμό. Προσπάθησε να αντιπαραβάλει τα 4.337.490 € που ως επιχορηγήσεις δόθηκαν στην μονή Βατοπεδίου επί ΠΑΣΟΚ με τον πακτωλό των χρημάτων που χαρίστηκαν επί Ν.Δ.. Έτσι στόχευε καθ’ όλη την διάρκεια της ομιλία του τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου.
Με θρασύτητα απαντάει στο μακιαβελικό ερώτημα: «Αν συμφέρει καλύτερα τον ηγεμόνα να τον αγαπούν ή να τον φοβούνται». ; λέγοντας απευθυνόμενος στον κ. Παπανδρέου ότι « Κύριε Παπανδρέου, ανήκουμε σε άλλους κόσμους. Γεννηθήκατε πολιτικά ισχυρός. Είμαι ο γιος ενός ταχυδρόμου. (Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας). Οι δρόμοι μας και οι πορείες μας υπήρξαν διαφορετικές. Σε όλη μου τη διαδρομή υπήρξε οδηγός μου η ηθική, η αλήθεια και η δικαιοσύνη. Δεν βρίσκομαι στην πολιτική για τον εαυτό μου.» Είναι προφανές όμως ότι ο πραγματικός αποδέκτης αυτής της φράσης δεν ήταν ο κ. Παπανδρέου, αλλά ο ίδιος ο κ. Καραμανλής. Και αυτό γιατί παρόλα που ο κ. Παπανδρέου ως εγγονός Πρωθυπουργού και ως γιος επίσης Πρωθυπουργού, είναι γνωστόν ότι δεν διαθέτει ούτε ένα σπίτι και είναι φιλοξενούμενος της αδερφής του, σε αντίθεση με τον κ. Ρουσόπουλο που στα 5 χρόνια διακυβέρνησης της Ν.Δ. και δίπλα στον Πρωθυπουργό κ. Καραμανλή έχει εμφανίσει επαύλεις και μια σημαντική ακίνητη περιουσία. Κατά συνέπεια η έκφραση «ανήκουμε σε άλλους κόσμους» είχε ως πραγματικούς αποδέκτες τον ίδιο τον κ. Καραμανλή και τους βαρόνους της Ν.Δ. που επιδιώκουν την απομάκρυνση και απομόνωση του.
Τελικά η Ν.Δ. μπροστά στον κίνδυνο ενός θεαματικού καταποντισμού, επέλεξε να μη συμμετάσχει στις διαδικασίες για την ψήφιση της προανακριτικής επιτροπής. Επέλεξε την φυγή, δανειζόμενη χρόνο σε βάρος της ομαλότητας. Πανικόβλητη αγνοεί ένα από τα βασικότερα δόγματα του Μακιαβέλι: «Μην διαιωνίζεις ένα πρόβλημα για να γλιτώσεις ένα πόλεμο. Τελικά, ούτε τον πόλεμο θα αποφύγεις και το πρόβλημα θα σε φθείρει.»


Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" 25/10/2008