ο χορός… καλά κρατεί,
μπροστά στην οικονομική ύφεση.

Η παγκόσμια κρίση έχει φέρει στο προσκήνιο και πολιτικές αντιθέσεις, ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης και διαχείριση της. Μερικοί ισχυρίζονται ότι το καπιταλιστικό μοντέλο έχει υποστεί μια ιδεολογική αποδόμηση από τις νεοφιλελεύθερες προσεγγίσεις. Άλλοι ισχυρίζονται ότι η κρίση ήταν πολιτικά επιδιωκόμενη, ώστε να παρουσιαστεί μια νέα ευκαιρία για ακόμη ευρύτερη αναδιανομή των εισοδημάτων από τους φτωχούς προς τους πλουσιότερους. Γεγονός είναι ότι σ’ όλο τον κόσμο συζητάνε για τα αίτια αυτής της κρίσης. Προσπαθούν να καταλάβουν, πως το παγκόσμιο οικονομικό οικοδόμημα έχει περιέλθει σε τέτοια βαθιά ύφεση. Πως αυτό έμεινε απροστάτευτο μπροστά σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Γιατί δεν προνοήθηκαν μηχανισμοί που θα το προφύλασσαν, πριν αυτό περιέλθει σε τέτοια περιδίνηση. Ξαναμελετούν κλασικούς οικονομολόγους και θεωρητικούς, μπας και μπορέσουν να πιάσουν την άκρη του μίτου της Αριάδνης, για αυτή την κρίση. Στη Γερμανία για παράδειγμα τον τελευταίο καιρό αυξήθηκαν οι πωλήσεις του κεφαλαίου του Μαρξ κατά 300%. Μαζί με τον Μαρξ ήρθε στην επικαιρότητα και ο Κέινς, γιατί είναι πολλοί αυτοί που επιδιώκουν επιστροφή σε πολιτικές κεϊνσιανού τύπου (1) .
Στην Ελλάδα όμως τι γίνεται; Πού επικεντρώνεται η συζήτηση; Ποιες πολιτικές προωθούνται;
Αν εξαιρέσουμε την δυσοσμία που αναδύει ακόμη η σαπίλα του σκανδάλου του Βατοπεδίου, οι επιλογές που εμφανίστηκαν από την μεριά της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της κρίσης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά νέες κερδοσκοπικές ευκαιρίες για τους λεγόμενους νταβατζήδες του οικονομικού μας συστήματος.
Η απόφαση της κυβέρνησης να ενισχύσει τη ρευστότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μέσω αυτού το σύνολο της οικονομίας, δεν βρίσκει την ανάλογη αποδοχή των τραπεζιτών. Αυτοί εξακολουθούν να διοχετεύουν στην αγορά ανεξέλεγκτα ακόμη ακριβότερο χρήμα. Αρνούνται να αποδεχτούν τους όρους ένταξης στο σύστημα ενίσχυσης της χρηματοπιστωτικής τους ικανότητας. Γνωρίζουν καλά ότι η κυβέρνηση τους, δεν πρόκειται να τους χαλάσει το πλαίσιο που η ίδια τους έστρωσε για να αναπτύξουν τις δραστηριότητες τους, ως η Ελλάδα να είναι ένα νέο Ελντοράντο. Διαπραγματεύονται όρους ακόμη περισσότερο ευνοϊκότερους γι’ αυτούς. Ασκούν πιέσεις και αδιαφορούν επιδεκτικά για το αν η χώρα πέσει ακόμη και σε μη αναστρέψιμη κρίση. Ο κερδοσκοπικός τους οίστρος είναι τέτοιος που αδιαφορούν ακόμη και αν καταπέσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο δραστηριοποιούνται. Αντιλαμβάνονται την παρούσα οικονομική κρίση, ως μια νέα ευκαιρία για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη.
Μπροστά σ’ αυτή την πίεση η κυβέρνηση πως αντιδρά; Πώς αντιμετωπίζει αυτή την εξέλιξη; Προς το παρόν εμφανίζεται πως είναι διχασμένη. Φέρεται να έχει χωρισθεί σε δυο στρατόπεδα. Σ’ αυτό του Αλογοσκούφη και το άλλο στου Σουφλιά. Τι αντιπροσωπεύουν τα δυο αυτά στρατόπεδα; Τίποτα άλλο παρά μόνο τις δυο όψεις του αυτού νομίσματος. Οι με τον Αλογοσκούφη συντασσόμενοι πιστεύουν ότι η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να γίνει αποκλειστικά μέσω της ενίσχυσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος(νεοφιλελεύθερη προσέγγιση), ενώ οι του Σουφλιά πρέπει να γίνει άμεσα από τις κρατικές επενδύσεις, δηλαδή δια της ενίσχυσης της απασχόλησης μέσω των κατασκευαστικών εταιρειών (δηλαδή μια κεϊνσιανού τύπου προσέγγιση).
Αυτή η ενδοκεφαλαιακή αντιπαράθεση, όπως είναι φανερό βγήκε στην επιφάνεια, αφού βρήκε και τους αντίστοιχους πολιτικούς εκφραστές της. Αυτοί με τη σειρά τους αξιοποιούν ανάλογα και τη στέγη που τους παρέχουν τα συγκροτήματα των ΜΜΕ, με βάση τα συμφέροντα που αυτά θέλουν να προωθήσουν. Αυτή την εικόνα είδαν οι αναγνώστες κρεμασμένη στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της Κυριακής.
Η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» μας πληροφορεί ότι έχουμε «New Deal για νταβατζήδες» βγάζοντας στην επιφάνεια τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ομίλου Μπόμπολα (ΑΚΤΩΡ, ΕΘΝΟΣ, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, MEGA TV) και την σύγκλιση του με την κυβέρνηση, δια μέσω του κ. Σουφλιά. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η «Νίκη» με κύριο τίτλο «Άβουλοι και μοιραίοι» παραθέτοντας τις φωτογραφίες των κ.κ. Καραμανλή, Αλαγοσκούφη και Σουφλιά. Ενώ λίγο πιο κάτω μας πληροφορεί για την «διαδρομή των «νταβατζήδων» από τον «Μπαϊρακτάρη» στο Κατάρ», επισημαίνοντας την πρόσφατη επίσκεψη του κ. Καραμανλή στις εγκαταστάσεις του Άκτωρα του κ. Μπόμπολα στο Κατάρ.
Στον αντίποδα από το «Έθνος» επισείετε ο «Εφιάλτης ανεργίας για 330.000 εργαζόμενους», ενισχύοντας την επιχειρηματολογία για άμεσες δημόσιες επενδύσεις στον κατασκευαστικό τομέα, προκειμένου να αποφευχθεί η ανεργία. Συμπληρωματικά κινείται και το «Πρώτο Θέμα» του ίδιου οργανισμού πληροφορώντας τους αναγνώστες για το πόσο κακό έκανε στην οικονομία το «Σκάνδαλο ομολόγων: Τα ταμεία έχασαν 4,5 δισ. € σε ένα χρόνο» δηλαδή η διαχείριση των διαθεσίμων από το χρηματιστηριακό σύστημα. Προβάλλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την αναγκαιότητα για άμεσες επενδύσεις.
Ενώ το «Βήμα της Κυριακής» προσπαθεί να ανακτήσει τα χαμένα… του οργανισμού Λαμπράκη, δίνοντας στήριξη στην κυβέρνηση με τον ανακουφιστικό για τους πολίτες τίτλο «Μείωση φόρων έχει αποφασίσει η κυβέρνηση», ενώ στις εσωτερικές σελίδες ξαναεπαναφέρει την «αναγκαιότητα» (ως πίεση) για μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον η ψωροκώσταινα αναζητεί διέξοδο από την κρίση. Οι πολίτες παρακολουθούν έκπληκτοι το μεγάλο φαγοπότι που έχει στηθεί γύρω από το δοκιμαζόμενη πατρίδα μας, από τα λογής – λογής αρπακτικά κοράκια. Ανενδοίαστα πολιτικά υποχείρια μαζί με τους πάτρωνες τους, επιχειρούν να μετατρέψουν την κρίση σε νέες ευκαιρίες για ακόμη μεγαλύτερα κερδοσκοπικά παιγνίδια. Για μια νέα και ακόμη πιο βίαια αναδιανομή του πλούτου, προς όφελος των πλουσιότερων. Γνωστά ΜΜΕ, σε ρόλο φερέφωνων προσπαθούν να εγκλωβίσουν και πάλι τους πολίτες, χειραγωγώντας τις επιλογές τους. Υποδεικνύουν ως αναγκαίες λύσεις μόνο αυτές που διασφαλίζουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Κάνουν πως τους διαφεύγει, η γνωστή λαϊκή παροιμία «περσινά, ξινά σταφύλια»…


Χρήστος Παπαδόπουλος
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 4/11/2008