Η θεοποίηση των αγορών

Ποιες είναι αυτές οι αγορές, που θέλουν να μας νοικοκυρέψουν; Ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν πως η αξιοπιστία της χώρας μας επανακτάται, με το να γίνουν τα αναλογούντα προς τους εργαζόμενους κομμάτια της πίτας ακόμη πιο μικρά, με το να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο ο αριθμός όσων δεν θα προλαβαίνουν να πάρουν ούτε ένα ψίχουλο; Ποιοι είναι αυτοί που θα πάψουν να κερδοσκοπούν σε βάρος μας, όταν δουν να θυσιάζουμε στον βωμό των αγορών τους, την ίδια την αξιοπρέπεια μας; Ποιοι είναι αυτοί οι φίλοι, σύμμαχοι ή εταίροι, που θεωρούν πως τα οικονομικά μέτρα είναι προς θετική κατεύθυνση, όταν αγγίζουν πρώτα τους εργαζόμενους και τους μη έχοντες; Πόσο ειλικρινείς μπορεί να είναι αυτοί όταν απαιτούν να βλέπουνε τον Ελληνικό λαό να σέρνεται ταπεινωμένος και επαίτης στους διαδρόμους των ναών της αγοράς;
Αυτού του είδους τα ερωτήματα είναι πολλά. Οι απαντήσεις που δίδονται από τους επαΐοντες που κατασκηνώσανε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι ανύπαρκτες ως μη πειστικές. Ασχολούνται με τα αποτελέσματα και την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων, αφήνοντας ανέπαφους όσους τα προκάλεσαν. Αφήνουν τα αίτια να διαιωνίζονται για να παράγουν έτσι τα ίδια αποτελέσματα. Στρατευμένοι στις υπηρεσίες των αιμοδιψών αγορών, διεκδικούν και αυτοί το μερίδιο τους… Υποδεικνύουν πως η χώρα είναι απαραίτητο να περάσει από τον κάβο της ταπείνωσης, της υποταγής και της εξαθλίωσης των εργαζομένων, για να αδειάσει έτσι ανέξοδα η σαβούρα των αφεντικών τους. Προτρέπουν αναίσχυντα τα ναύλα να πληρωθούν από το σύνολο του ελληνικού λαού. Αδιαφορούν για την ταλαιπωρία και για τις απώλειες όσων βρίσκονται στο κατάστρωμα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι όταν πιάσει η μπουνάτσα, τα αφεντικά να βγούνε ανέπαφα από τις πολυτελείς καμπίνες τους για να απολαύσουν και πάλι τη νηνεμία και τον καθάριο τοπίο, επιδιδόμενοι εκ νέου στην ασύδοτη δράση τους…