Παράλογο;

Με το καθημερινό πες, πες για την οικονομική κρίση στη χώρα, έχουμε χάσει τον λογαριασμό. Ψάχνοντας για το δέντρο, κοντεύουμε να χάσουμε το δάσος.
Να πάρουμε λοιπόν τα πράγματα, πάλι από την αρχή;
Τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, όπως παρουσιάζονται, είναι το μεγάλο έλλειμμα και το τεράστιο χρέος της. Μας λένε επίσης, πως γι’ αυτό φταίει ο διογκωμένος δημόσιος τομέας και ο μεγάλος αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων. Και πως το χρέος αυτό οφείλεται κατά αποκλειστικότητα, στο διαχρονικά συσσωρευόμενο ετήσιο έλλειμμα που παρουσίαζαν οι εκάστοτε ανεφάρμοστοι δημόσιοι προϋπολογισμοί, εξαιτίας, όπως λένε, της μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων.
Μέσα από μια τέτοια προσέγγιση, καλώς(;) λοιπόν πάρθηκαν μέτρα άμεσης περιστολής των δημοσίων δαπανών. Έτσι είδαμε (μέσα από τα πρώτα μέτρα) και για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά, να μειώνονται(!) οι ονομαστικές αποδοχές όλων των εργαζομένων (άμεσα του δημοσίου τομέα και σε πρώτη φάση έμμεσα του ιδιωτικού). Στη συνέχεια (δεύτερη δέσμη μέτρων) να κατατίθεται το φορολογικό νομοσχέδιο, που βάζει χέρι σε ότι δεν μπόρεσε να αγγίξει η πρώτη δέσμη των μέτρων. Μέσα από τις νέες φορολογικές του κλίμακες, ξαναπαίρνει από τους εργαζόμενους ότι δεν κατορθώθηκε την πρώτη φορά. Και σαν να μη έφταναν όλα αυτά, οι αλλεπάλληλες αυξήσεις των έμμεσων φόρων, δίνουν την χαριστική βολή στα εναπομείναντα εισοδήματα των εργαζομένων.
Από την άλλη μεριά, όλοι οι δημόσιοι προϋπολογισμοί κατά την φάση κατάθεσης τους προς ψήφιση, παρουσιάζονται πάντοτε ισοσκελισμένοι. Άρα τα ελλείμματα που εμφανίζονται στη συνέχεια οφείλονται, ή στον εκτροχιασμό των δαπανών, ή στην υστέρηση των εσόδων. Όπως και να έχει όμως κάποιοι ευθύνονται. Ποιοι είναι όμως αυτοί;
Η φιλοσοφία των μέτρων που πάρθηκαν μέχρι σήμερα, μας κατατείνει να συμπεράνουμε, πως το πρόβλημα του ελληνικού δημοσίου ελλείμματος και κατ’ επέκταση του χρέους του, οφείλονται κατ’ αποκλειστικότητα και πρωτίστως στο φαινόμενο του εκτροχιασμού των δαπανών.
Μια σοβαρή όμως, συνολική πολιτική αντιμετώπιση του οικονομικού προβλήματος της χώρας, προϋποθέτει παράλληλα και την αντιμετώπιση της υστέρησης των εσόδων του. Περί αυτού του θέματος όμως, δεν είδαμε ακόμη να λαμβάνονται κάποια μέτρα. Ας ελπίσουμε ότι κάτι θα γίνει στο μέλλον. Τα όσα λεγόντουσαν, περί μη απόδοσης των 30 δις ευρώ για τον ΦΠΑ, ξεχάστηκαν; Για τον εκτροχιασμό των προϋπολογισμών, κάποιοι προφανώς ευθύνονται. Αυτοί δεν πρέπει να λογοδοτήσουν κάποτε; Δεν πρέπει να εξετασθεί αν έχουν και ποινικές ευθύνες; Δεν πρέπει έστω να κατονομαστούν; Αφού τελικά το μάρμαρο το πληρώνουν που το πληρώνουν, όπως φαίνεται προς το παρόν μόνο οι μη έχοντες και κατέχοντες, τουλάχιστον ας έχουν την ικανοποίηση ενός φτυσίματος, ρε αδερφέ; Παράλογο;

Χρήστος Παπαδόπουλος
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 31/3/2010