Σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος (μετά από τα τρία χρόνια του «σταθεροποιητικού» προγράμματος) θα ανέλθει από το 115% που είναι σήμερα, στο 149% του Α.Ε.Π. Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες εκτιμήσεις, η αποκλιμάκωση αυτής της σχέσης, δηλαδή του χρέους προς ΑΕΠ, θα αρχίσει να εμφανίζεται σταδιακά τα ακριβώς επόμενα χρόνια. Ειδικότερα και σύμφωνα πάντα με τις ίδιες εκτιμήσεις του ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αναμένεται να μειωθεί σταδιακά στο 120% του ΑΕΠ το 2020, τη στιγμή που ως γνωστό το 2009 ήταν μόλις 115%.
Όσο αφορά για την ανάπτυξη, το ΔΝΤ προβλέπει ότι η ελληνική οικονομία θα έχει αρνητικούς ρυθμούς της τάξεως του 4% το 2010-11 και ότι αυτοί θα βελτιωθούν στη συνέχεια στο +2,75% μετά το 2015. Ουσιαστικά δηλαδή οι ρυθμοί ανάπτυξης του 2015 θα προσεγγίσουν, τους αντίστοιχους του 2007.
Τέλος αξίζει να σημειωθεί, πως για κάθε μία ποσοστιαία μονάδα συρρίκνωσης του ΑΕΠ ετησίως το χρέος της Ελλάδας θα μπορούσε να αυξηθεί στα επίπεδα του 166% του ΑΕΠ έως το 2020. Αντίθετα, η αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης κατά μία ποσοστιαία μονάδα ετησίως θα μπορούσε να μειώσει το χρέος της χώρας στο 80% του ΑΕΠ έως το 2020.( http://www.skai.gr/news/finance/article/143205/dd-se-duo-hronia-axionisti-i-ellada/).
Η περιστολή των δαπανών που επιβλήθηκε από την τρόικα, ως μόνη λύση για την χρηματοδότηση του δημοσίου χρέους, φανερώνει την πρόθεση τους να οδηγήσουν την χώρα μας σε βαθιά και αξεπέραστη ύφεση.
Όλα τα παραπάνω με μια πιο απλή συλλογιστική, σημαίνουν πως ως χώρα θα πρέπει να δουλέψουμε 1,5 χρόνο δωρεάν για να μπορέσουμε να ξεπληρώσουμε όλα τα χρωστούμενα μας. Αλήθεια πόσοι είναι αυτοί που διαθέτουν τα απαραίτητα αποθέματα για να αντέξουν 1,5 χρόνο να εργάζονται χωρίς να αμείβονται; Πόσοι είναι αυτοί, που για παράδειγμα μπορούν να επωμισθούν ένα κατά κεφαλή χρέος της τάξεως περίπου των 50.000 Ευρώ; Πόσες από τις οικογένειες μπορούν να αντέξουν επιπλέον τέτοια χρέη, όταν για παράδειγμα για μια τετραμελή το ποσό που αντιστοιχεί ανέρχεται στα 200.000 ευρώ;
Ο κόσμος αναρωτιέται και όχι άδικα, αν είναι μόνο αυτά τα χρέη. Καθημερινά διαπιστώνει πως το βαρέλι στο οποίο έχει πέσει η χώρα, είναι σαν να μη έχει καθόλου πάτο.
Πρόσφατα κατατέθηκε προς ψήφιση η νέα διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας. Το σχέδιο Καλλικράτης, μπορεί καθώς λέγεται να οδηγήσει σε εξοικονόμηση πόρων της τάξεως του 1,5 περίπου δισεκατ. Ευρώ, αλλά δεν μας λέει κανείς πόσα είναι τα χρέη που έχουν αυτοί οι οργανισμοί. Στο Νομό Κοζάνης δημιουργούνται για παράδειγμα τέσσερεις νέοι Δήμοι, που αντί να ενώσουν τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα, καθώς φαίνεται θα ενώσουν άμεσα μόνο τα χρέη τους. Μέσα απ’ αυτές τις συνενώσεις, θα δοθεί ακόμη μια ευκαιρία να χαθούν οριστικά τα ίχνη, ορισμένων φαύλων διαχειρίσεων. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως τα χρέη των δήμων, σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν κατά πολύ κι αυτό του κατά κεφαλή χρέους που έχουμε ως χώρα.
Για παράδειγμα κανείς δεν γνωρίζει πόσο στοίχισε στους δημότες της Κοζάνης, η μαύρη τρύπα της ΖΕΠ. Πόσα εκατ. ευρώ δαπανήθηκαν μέχρι σήμερα, χωρίς κανένα ουσιαστικό ανταποδοτικό όφελος. Μόνο το στοιχειωμένο «πάρκο ξύλου», που βρίσκεται απέναντι στα δημοτικά σφαγεία, στοίχισε 650 εκατ. δρχ.. Άλλα 15 εκατ. δρχ. στοιχίσανε οι παραπλεύρως ευρισκόμενες εγκαταστάσεις ανακύκλωσης πλαστικού, όπου ο δρόμος που οδηγεί στην είσοδο του κτιρίου έχει χαθεί αφού καλύφθηκε από τα χόρτα. Αυτές είναι μερικές από τις περιπτώσεις, όπου τεράστια ποσά πετάχτηκαν στην κυριολεξία στα σκουπίδια, από «άσχετους» επενδυτές του δημοσίου χρήματος.
Όλα αυτά αποτελούν χρέη που βαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο και που το ύψος τους σκοπίμως αποκρύπτετε...
Οι αριθμοί που αναφέρθηκαν παραπάνω φανερώνουν την βαθιά ύφεση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Μια ύφεση, που στις καλλίτερες συνθήκες αυτή θα αρχίσει να αποκλιμακώνεται αρχές του 2020, δηλαδή μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια. Κατά συνέπεια η οδύσσεια της ελληνικής οικονομίας μόλις έχει αρχίσει. Η επιστροφή της στην Ιθάκη θα είναι, καθώς φαίνεται μοναχική και χωρίς συνταξιδιώτες, αφού στην διαδρομή της θα έχει απολέσει συνταξιούχους, μισθωτούς, μικροεπαγγελματίες και κάθε είδους μικρομεσαίους. Στην θέση του Οδυσσέα θα περιέλθουν μόνο όσοι έχουν και κατέχουν. Αυτοί που επωφελήθηκαν από τις πολιτικές που οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή. Αυτοί που με την κακοδιαχείριση, τις υπεξαιρέσεις και τις διαπλοκές τους γονάτισαν τον υπερήφανο ελληνικό λαό ως ελεεινό επαίτη μπροστά στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την Ε.Ε και τις αγορές.. Όλοι αυτοί που σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους μπροστά στις κάμερες των τηλεοράσεων για να δηλώσουν παρόν, ως νέοι ρακένδυτοι Οδυσσέες, στον αγώνα να επιστρέψει η χώρα στην Ιθάκη της. Όλοι αυτοί που όταν αντικρίζουν το φιλότιμο και τη ντροπή, στρέφουν το πρόσωπο τους αλλού ή προσποιούνται πως κάπου τηλεφωνούν... Αυτοί έρχονται λοιπόν σήμερα, με περίσσεια θράσους να αυτοχρισθούν εκ νέου ως οι μόνοι Μεσσίες, που μπορούν να βγάλουν την χώρα από την καταστροφή. Έρχονται αμετανόητοι να υποβάλουν νέα μεγαλόπνοα σχέδια σαν αυτά της ΖΕΠ, που θα οδηγήσουν με βεβαιότητα στην «υπογείωση» και το οριστικό θάψιμο της περιοχής.
Στην απόφαση του κάθε πολίτη είναι να επιλέξει αν θα πρέπει να φιλήσει εκ νέου το χέρι, όσων οδήγησαν τον τόπο στη σημερινή κατάσταση και θανάτωσαν την ελπίδα. Δική του απόφαση είναι αν θα πρέπει στην εθνική ταπείνωση που έχουμε υποβληθεί όλοι, να προσθέσει και την προσωπική.
Χρήστος Παπαδόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου