Μόνο οι μονόδρομοι οδηγούν σε αδιέξοδα
Από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε η κρίση στη χώρα μας, πολλοί είναι αυτοί που βάλθηκαν να μας υπενθυμίζουν καθημερινά, πως η έξοδος απ’ αυτήν έχει μόνο έναν δρόμο. Αυτόν που έχουν επιλέξει οι ιθύνοντες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας(Ε.Ε., Ε.Κ.Τ., Δ.Ν.Τ., Μέρκελ κλπ). Δηλαδή μείωση μισθών, αύξηση των τιμών στα προϊόντα, αύξηση των φόρων κλπ. Τον αντιαναπτυξιακό δρόμο που οδηγεί τάχα στη μείωση των ταμειακών ελλειμμάτων του κράτους (με ταυτόχρονη μείωση των δαπανών και αύξηση των εσόδων). Οι νουθεσίες των δανειστών μας, μέσω των διεθνών οργανισμών, εμφανίζονται ως μοναδική επιλογή και χωρίς περιθώρια παρέκκλισης. Επιβάλουν δηλαδή απερίφραστα τον δρόμο που θα επιστρέψει το γρηγορότερο στις τσέπες των δανειστών μας, αυτά που τους χρωστάμε και μάλιστα με καπέλο, όπως συνηθίζεται να λέγεται και στην γλώσσα των τοκογλύφων.
Όπως είναι γνωστό, οι διαφορετικές πολιτικές επιλογές σε προεκλογικές περιόδους, τίθενται συνήθως υπό μορφή πολιτικών διλλημάτων. Στις αμέσως μετά μετεκλογικές περιόδους, τα διλλήματα γίνονται μονόδρομοι. Και όταν ο μονόδρομοι δεν φέρνουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, τότε εμφανίζονται ως αδιέξοδα.
Η ιστορία όμως έχει δείξει πως αδιέξοδα στην πολιτική δεν υπάρχουν. Σε αδιέξοδα σκοντάφτουν μόνο οι πολιτικοί, μετά από λάθος χειρισμούς ή/και επιλογές. Όσοι λοιπόν τα επικαλούνται, επιδιώκουν να επιβληθούν συγκεκριμένες επιλογές, που αλλιώς η προώθηση τους θα αντιμετώπιζε σθεναρές αντιστάσεις.
Οι μονόδρομοι, ταιριάζουν σ’ αυτούς που φοράνε παρωπίδες, για να μη τρομάζουν με την προοπτική της εμφάνισης εναλλακτικών λύσεων. Το ζητούμενο είναι όχι μόνο να μη τρομάζουνε απ’ αυτές αλλά αντίθετα να τις αναδεικνύουν και να τις αναπτύσσουν ακόμη περισσότερο. Το να τις λοιδορούν ή να τις απορρίπτουν ως προερχόμενες από μια καλά ριζωμένη και ξεκάθαρη πολιτικό-ιδεολογική παρακαταθήκη, είναι σα να θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα νομοτελειακά, σε προαποφασισμένες λύσεις. Όσοι επιδιώκουν λοιπόν να πορευτούν σε μονόδρομους, θα πρέπει να γνωρίζουν αργά ή γρήγορα, ότι θα οδηγηθούν σε αδιέξοδα.
Οι καιροί για την πατρίδα μας είναι δύσκολοι. Όσοι θεωρούν ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει το πεδίο ενός ειδικού διεθνούς πειράματος, για την μετατροπή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης σε δημοσιονομική, απατούνται οικτρά. Η ιστορία έχει διδάξει, πως όσοι την αγνοούν, αυτή τους εκδικείται με τον δικό της, ανελέητο τρόπο…
Χρήστος Παπαδόπουλος
Από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε η κρίση στη χώρα μας, πολλοί είναι αυτοί που βάλθηκαν να μας υπενθυμίζουν καθημερινά, πως η έξοδος απ’ αυτήν έχει μόνο έναν δρόμο. Αυτόν που έχουν επιλέξει οι ιθύνοντες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας(Ε.Ε., Ε.Κ.Τ., Δ.Ν.Τ., Μέρκελ κλπ). Δηλαδή μείωση μισθών, αύξηση των τιμών στα προϊόντα, αύξηση των φόρων κλπ. Τον αντιαναπτυξιακό δρόμο που οδηγεί τάχα στη μείωση των ταμειακών ελλειμμάτων του κράτους (με ταυτόχρονη μείωση των δαπανών και αύξηση των εσόδων). Οι νουθεσίες των δανειστών μας, μέσω των διεθνών οργανισμών, εμφανίζονται ως μοναδική επιλογή και χωρίς περιθώρια παρέκκλισης. Επιβάλουν δηλαδή απερίφραστα τον δρόμο που θα επιστρέψει το γρηγορότερο στις τσέπες των δανειστών μας, αυτά που τους χρωστάμε και μάλιστα με καπέλο, όπως συνηθίζεται να λέγεται και στην γλώσσα των τοκογλύφων.
Όπως είναι γνωστό, οι διαφορετικές πολιτικές επιλογές σε προεκλογικές περιόδους, τίθενται συνήθως υπό μορφή πολιτικών διλλημάτων. Στις αμέσως μετά μετεκλογικές περιόδους, τα διλλήματα γίνονται μονόδρομοι. Και όταν ο μονόδρομοι δεν φέρνουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, τότε εμφανίζονται ως αδιέξοδα.
Η ιστορία όμως έχει δείξει πως αδιέξοδα στην πολιτική δεν υπάρχουν. Σε αδιέξοδα σκοντάφτουν μόνο οι πολιτικοί, μετά από λάθος χειρισμούς ή/και επιλογές. Όσοι λοιπόν τα επικαλούνται, επιδιώκουν να επιβληθούν συγκεκριμένες επιλογές, που αλλιώς η προώθηση τους θα αντιμετώπιζε σθεναρές αντιστάσεις.
Οι μονόδρομοι, ταιριάζουν σ’ αυτούς που φοράνε παρωπίδες, για να μη τρομάζουν με την προοπτική της εμφάνισης εναλλακτικών λύσεων. Το ζητούμενο είναι όχι μόνο να μη τρομάζουνε απ’ αυτές αλλά αντίθετα να τις αναδεικνύουν και να τις αναπτύσσουν ακόμη περισσότερο. Το να τις λοιδορούν ή να τις απορρίπτουν ως προερχόμενες από μια καλά ριζωμένη και ξεκάθαρη πολιτικό-ιδεολογική παρακαταθήκη, είναι σα να θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα νομοτελειακά, σε προαποφασισμένες λύσεις. Όσοι επιδιώκουν λοιπόν να πορευτούν σε μονόδρομους, θα πρέπει να γνωρίζουν αργά ή γρήγορα, ότι θα οδηγηθούν σε αδιέξοδα.
Οι καιροί για την πατρίδα μας είναι δύσκολοι. Όσοι θεωρούν ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει το πεδίο ενός ειδικού διεθνούς πειράματος, για την μετατροπή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης σε δημοσιονομική, απατούνται οικτρά. Η ιστορία έχει διδάξει, πως όσοι την αγνοούν, αυτή τους εκδικείται με τον δικό της, ανελέητο τρόπο…
Χρήστος Παπαδόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου