Η λογική ότι «η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν γνωρίζει» το μέγεθος της κρίσης, ότι «δεν μπορεί να καταλάβει» τις επιπτώσεις αυτής της κρίσης, γι’ αυτό συνεπώς και «δεν δικαιούται» να έχει γνώμη για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Η λογική λοιπόν ότι αποτελεί ένα είδος «όχλου» που αν δεν χειραγωγηθεί κατάλληλα, μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα, εκτρέφει τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται τα διάφορα οικονομικά μέτρα και εφαρμόζονται οι διάφορες πολιτικές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής είναι ο τρόπος με τον οποίο εμπνεύστηκαν και εφάρμοσαν την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων.
Η ανικανότητα του κράτους – που δομήθηκε από ένα ισάξιο πολιτικό σύστημα – να «γνωρίζει» ποιους πληρώνει για τις υπηρεσίες που υποτίθεται παρέχουν. Ποιες υπηρεσίες παρέχει και πόσο αναγκαίες είναι για τον πολίτη. Πού βρίσκονται αυτές και από ποιους στελεχώνονται. Ποιοι είναι αυτοί που τις εποπτεύουν και κατά συνέπεια οφείλουν να λογοδοτούν για τα αποτελέσματα τους, είναι μερικά από τα εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν από τους, κατά άλλα αδαείς, πολίτες αυτού του τόπου.
Εν μέσω των καλοκαιρινών διακοπών επέλεξαν να απογράψουν τους δημοσίους υπαλλήλους, διατάσσοντας να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους με ηλεκτρονικό τρόπο σε συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα. Δημόσιοι υπάλληλοι με σαγιονάρες και μαγιό συνωστίζονταν σε διάφορα internet café (τυχεροί όσοι εύρισκαν) προκειμένου να ανταποκριθούν στις επιταγές του εργοδότη τους και να απογράψουν την αξιοπρέπεια τους. Άλλως η τιμωρία τους θα είναι βαριά. Άμεση ποινή, η παύση πληρωμής τους. Και στη συνέχεια να έπονται και άλλα…
Οι περίφημες εξαγγελίες «πρώτα ο πολίτης» δεν αφορούν απ’ ότι φαίνεται τους δημοσίους υπαλλήλους. Αυτοί αποτελούν – όπως προκύπτει – ο αποδιοπομπαίος τράγος της ανικανότητας του ελληνικού δημοσίου. Επιρρίπτονται επάνω τους όλα τα αναθέματα της ανοργανωσιάς, της ανικανότητας, της αναποτελεσματικότητας, της φαυλότητας, των πελατειακών σχέσεων, της υπέρμετρης διόγκωσης του ελληνικού δημοσίου.
Αν λοιπόν η διαδικασία της απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων είναι τόσο αναγκαία και κατεπείγουσα, τότε η απογραφή της ανικανότητας του δημοσίου πόσο μπορεί ακόμη να καθυστερεί, και γιατί;
Χρήστος Παπαδόπουλος
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο" στις 27/7/2010
http://www.prlogos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4678:2010-07-27-07-13-42&catid=34:2008-12-16-10-43-13&Itemid=58
Αναρτήθηκε στο http://kozani.net/points.php?p_id=921
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου