Οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα ζουν με αβεβαιότητα, με ανησυχία για τις ολοένα και περισσότερο εντεινόμενες επιδεινώσεις της οικονομίας. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι πολιτικές λειτουργίες στη χώρα δεν δεσμεύονται από καμιά προεκλογική εξαγγελία, από κανένα προαγγελμένο κυβερνητικό πρόγραμμα. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτοπαγιδευμένη από τις επιλογές της, αδυνατεί να υπερβεί τα αδιέξοδα στα οποία έχει εγκλωβισθεί.
Αναζητεί τον από μηχανής θεό, να της δείξει τον τρόπο, το μέσο για να βγει από το βάραθρο στο οποίο έχει πέσει. Αναζητεί μια νέα Αριάδνη, μια νέα Ελπίδα για να της δείξει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να βγει από τον λαβύρινθο της. Θέλει να αντισταθεί, να αγωνιστεί και να μη γίνει βορά στις ορέξεις των νέων κατακτητών. Θέλει να απαλλαγεί από τα δεσμά που την κρατούν έρμαια, μιας καλά προετοιμασμένης ταπεινωτικής ήττας.
Ο ελληνικός λαός – εδώ και τώρα – θέλει μια δική του σημαία, να τη βλέπει, να τον οδηγεί στην έξοδο από την κρίση. Να εμπιστευτεί και πάλι τους πρωτοπόρους, τους ηγέτες του. Απαιτεί οι ανακολουθίες των κυβερνώντων, να σφραγισθούν μια για πάντα μαζί με την φαυλότητα, την ανικανότητα ή/και την αναποτελεσματικότητα του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Να απαγκιστρωθεί η χώρα από τις δεσμεύσεις του μνημονίου που υπέγραψαν οι εκπρόσωποι του.
Είναι ανιστόρητοι όσοι πιστεύουν, ότι οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να παραδώσουν την αυτονομία τους σε άλλους, να ζήσουν χωρίς να ελπίζουν σε τίποτα. Να παραδώσουν αμαχητί τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της πατρίδας, στα γεράκια του παγκοσμιοποιημένου ανταγωνισμού, της παγκόσμιας και απροκάλυπτης χρηματοπιστωτικής εξαπάτησης. Να γίνουν «το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο» που σε κάθε βήμα τους παραφυλάει ένας αδηφάγος μινώταυρος. Να θέσουν την χώρα σε δοκιμασία χωρίς να κρατούν στο χέρι τους την άκρη του νήματος που θα τους οδηγήσει με σιγουριά στην έξοδο.
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναζητεί τον από μηχανής θεό, να της δείξει τον τρόπο, το μέσο για να βγει από το βάραθρο στο οποίο έχει πέσει. Αναζητεί μια νέα Αριάδνη, μια νέα Ελπίδα για να της δείξει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να βγει από τον λαβύρινθο της. Θέλει να αντισταθεί, να αγωνιστεί και να μη γίνει βορά στις ορέξεις των νέων κατακτητών. Θέλει να απαλλαγεί από τα δεσμά που την κρατούν έρμαια, μιας καλά προετοιμασμένης ταπεινωτικής ήττας.
Ο ελληνικός λαός – εδώ και τώρα – θέλει μια δική του σημαία, να τη βλέπει, να τον οδηγεί στην έξοδο από την κρίση. Να εμπιστευτεί και πάλι τους πρωτοπόρους, τους ηγέτες του. Απαιτεί οι ανακολουθίες των κυβερνώντων, να σφραγισθούν μια για πάντα μαζί με την φαυλότητα, την ανικανότητα ή/και την αναποτελεσματικότητα του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Να απαγκιστρωθεί η χώρα από τις δεσμεύσεις του μνημονίου που υπέγραψαν οι εκπρόσωποι του.
Είναι ανιστόρητοι όσοι πιστεύουν, ότι οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να παραδώσουν την αυτονομία τους σε άλλους, να ζήσουν χωρίς να ελπίζουν σε τίποτα. Να παραδώσουν αμαχητί τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της πατρίδας, στα γεράκια του παγκοσμιοποιημένου ανταγωνισμού, της παγκόσμιας και απροκάλυπτης χρηματοπιστωτικής εξαπάτησης. Να γίνουν «το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο» που σε κάθε βήμα τους παραφυλάει ένας αδηφάγος μινώταυρος. Να θέσουν την χώρα σε δοκιμασία χωρίς να κρατούν στο χέρι τους την άκρη του νήματος που θα τους οδηγήσει με σιγουριά στην έξοδο.
Χρήστος Παπαδόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου