Πριν 35 περίπου χρόνια, στις αρχές της μεταπολίτευσης κάποιοι 20άρηδες τότε, δεν δίσταζαν να μπούνε μπροστάρηδες στους αγώνες του λαού. Το παλλαϊκό αίτημα γι’ δημοκρατία συνέπαιρνε κάθε νέο και νέα, όλους τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους... Οι εκλογές που ακολούθησαν το 1977 και το 1981, έφεραν κοντά στην εξουσία αρκετούς από απ’ αυτούς. Μέρα με την μέρα, χρόνο με τον χρόνο, ολοένα και περισσότεροι εδραιώνονταν για τα καλά στα σαλόνια της και γίνονταν μέρος του συστήματος της. Γίνονταν εταίροι της.
Με το πέρασμα των χρόνων, μετεξελίσσονται σε επαγγελματίες της πολιτικής και αποποιούνται κάθε άλλη επαγγελματική ή εργασιακή σχέση. Απογαλακτίζονται από τους κοινωνικούς αγώνες. Η πολιτική τους στάση αυτονομείται έναντι της κοινωνικής προέλευσης τους.
Το σημερινό κοινοβούλιο, περιέχει αρκετούς απ’ αυτούς. Μπροστά στην επίθεση που δέχονται τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, μερικοί απ’ αυτούς σφυρίζουν αδιάφορα. Άλλοι προσποιούνται συμπάθεια για τα δεινά του λαού. Οι περισσότεροι αναγνωρίζουν την ανάγκη να γίνουν όλοι φτωχότεροι, αλλά αγωνιούν για τους φτωχούς που γίνονται ακόμη φτωχότεροι (!). Το βαρέλι της υποκρισίας τους δεν έχει πάτο, όπως δεν έχει πάτο η κρίση στην οποία έχει περιέλθει – με δική τους συν-ευθύνη – η κοινωνικοοικονομική ζωή της χώρας.
Οι μέρες που ακολουθούν, είναι ιστορικές. Μπροστά στην ανατροπή μακρόχρονων λαϊκών κατακτήσεων, θα αποτιμηθεί η στάση του καθένα είτε είναι επώνυμος, είτε είναι ανώνυμος. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως η ιστορία δεν καταγράφει τα γεγονότα με επιλεκτικό τρόπο. Ούτε δέχεται παρεμβάσεις, για να αργεί ή να αναστέλλει τις δραστηριότητες της ή να κάνει χάρες. Η ιστορία δεν είναι νομικά κατασκευάσματα, που απαλλάσσουν τους υπαίτιους από τα εγκλήματα τους. Δεν είναι κοινοβούλιο που να νομοθετεί κατά το δοκούν, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που προκαλεί. Δεν είναι παλιοκομματικές ρητορείες στα παράθυρα των τηλεοράσεων. Από την αμείλικτη καταγραφή της δεν θα μπορούν να ξεφύγουν ούτε ακόμη και αυτοί οι διαστρεβλωτές ή τιμητές των ανατροπών.
Χρήστος Παπαδόπουλος
Δημοσιεύτηκε στον "Πρωινό Λόγο"
στις 6/7/2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου