Αντίρροπα

Η έννοια της πτώχευσης γίνεται κατανοητή στους πολίτες σε σύγκριση με καταστάσεις της κοινωνικής ζωής του. Τις περισσότερες φορές την αντιλαμβανόμαστε ως το κλείσιμο ενός καταστήματος ή μιας επιχείρησης. Ως ένα περιπλανώμενο ζητιάνο. Ως ένα ρακοσυλλέκτη που ψάχνει τους κάδους των σκουπιδιών.
Η έννοια όμως της πτώχευσης ενός κράτους, έχει τελείως διαφορετική σημασία. Δεν μπορεί να ταυτιστεί με το κλείσιμο μιας επιχείρησης. Δεν μπορεί δηλαδή μια χώρα να αφανισθεί από προσώπου γης. Ούτε μπορεί κανείς να έρθει να πάρειτα υπάρχοντα της, άσχετα αν υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις από διεθνή δικαστήρια, παρά μόνο μετά από στρατιωτική επέμβαση.Η εκδήλωση αδυναμίας πληρωμών των υποχρεώσεων της, δεν σημαίνει κατΆ ανάγκη και πτώχευση. Πόσες από τις επιχειρήσεις που λειτουργούν, κατά καιρούς δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας; Όλες αυτές δεν πτώχευσαν. Οι πιστωτέςτους, φροντίζουν να κάνουν επαναδιαπραγμάτευση των δανείων, πριν προχωρήσουν σε πλειστηριασμούς. Το ίδιο το ελληνικό κράτος, προβαίνει σε αντίστοιχους διακανονισμούς προς τους οφειλέτες του.Μόνο στην δική μας περίπτωση επιλέχθηκε, ενάντια σε κάθε αντίστοιχη πρακτική, να εκπληρωθούν οι υποχρεώσεις της χώρας στο ακέραιο. Να γίνει αφαίμαξη στα εισοδήματα του ελληνικού λαού για να καλυφτούν οι μαύρες τρύπες που άνοιξαν οι φαύλες διακυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Γιατί όμως στην Ελλάδα του σήμερα επιλέχθηκε η βαρβαρότητα αντί της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους;

Χρήστος Παπαδόπουλος

Αναρτήθηκε στις 30/6/2010

http://www.kozan.gr/news.php?extend.7151