Απελευθέρωση

Με το άκουσμα της λέξης απελευθέρωση, αυτόματα αναδύεται από τη μνήμη μας, η απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό ή την γερμανική κατοχή κλπ. Τούτες τις μέρες όμως, η λέξη αυτή χρησιμοποιείται κατά κόρο, για να προβληθεί η ανάγκη απελευθέρωσης ή ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων ή/και αγορών.

Αλήθεια από ποιους να απελευθερωθούν; Ποιοι είναι αυτοί που τα/τις καταδυναστεύουν; Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να μπουν σʼ αυτά/ες και δεν μπορούν; Είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που τίθενται εύλογα, αλλά απάντηση δεν δίνεται από κανένα αρμόδιο ή τους γνωστούς ντίλερ της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Η μέχρι τώρα άσκηση ενός επιτηδεύματος μέσα στην ελληνική επικράτεια – κρίσιμου για την εθνική οικονομία ή την ασφάλεια των πολιτών – κατά βάση στηρίζονταν στην επιστημονική επάρκεια των επιτηδευματιών ή στις «δεξιότητες» που έπρεπε να έχουν αυτοί.

Κατʼ αυτήν την έννοια οι διακινήσεις των προϊόντων μέσα στην ελληνική επικράτεια, αποτελούσαν αλλά και αποτελούν σημαντικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της εγχώριας αγοράς. Αυτό άλλωστε αναδείχτηκε και από την πρόσφατη απεργία των φορτηγών δημοσίας χρήσης. Το ελληνικό κράτος και ειδικότερα οι εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, μπροστά στο φόβο τους να μπλοκαριστεί η λειτουργία της αγοράς από ανεξέλεγκτους μεταφορείς, δημιούργησαν ένα στρατό «εμπίστων» με την έκδοση ειδικών αδειών μεταφορέων μέσα στην ελληνική επικράτεια.

Όπως ήδη έγινε γνωστό, σε λίγο καιρό «ανοίγουν» και τα επαγγέλματα της πώλησης φαρμάκων, των νομικών υπηρεσιών, των μηχανικών κ.α. όπου οι δραστηριότητες αυτές αποδεσμεύονται από την επιστημονική επάρκεια των φυσικών προσώπων που τις κατέχουν. Έτσι τα σχήματα ιδιοκτησίας αυτών των δραστηριοτήτων θα ανήκουν σε οποιαδήποτε φυσικά πρόσωπα, ενώ η λειτουργία τους μπορεί να στηρίζεται σε πρόσωπα που θα έχουν την σχετική επιστημονική επάρκεια ή πιστοποίηση (φαρμακοποιοί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί κλπ).

Οι λόγοι που επέβαλλαν την ανάγκη ανοίγματος όλων των επαγγελμάτων, είναι προφανείς. Οι άδειες, για παράδειγμα των Φορτηγών Δημοσίας Χρήσης, «άλλαξαν» αρκετές φορές χέρια, με συνέπεια να αλλοιωθεί κατά πολύ η σύνθεση του «εμπίστου» αυτού στρατού. Ταυτόχρονα τα διαθέσιμα κεφάλαια, για να αυξήσουν την κερδοφορία τους μέσα στο σύγχρονο ανταγωνιστικό περιβάλλον, αναζητούν, απαιτούν και καταλαμβάνουν τελικά ακόμη μεγαλύτερο ζωτικό χώρο για να δραστηριοποιηθούν. Το επιστημονικό προλεταριάτο που ως γνωστόν έχει αυξηθεί υπέρμετρα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, μπορεί να παρέχει φθηνή επιστημονική γνώση και τεκμηρίωση.

Έτσι η αποκαλούμενη απελευθέρωση των επαγγελμάτων δεν έχει να κάνει τόσο με την καταδυνάστευση που ασκούσαν οι μέχρι τώρα επιτηδευματίες στις τιμές (άλλωστε αυτό μπορούσε να αντιμετωπιστεί εύκολα με την αναθεώρηση των κανόνων λειτουργίας τους μέσα στην αγορά), αλλά πρωτίστως με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου να καταλάβει ακόμη περισσότερους χώρους δραστηριοποίησης του. Να αξιοποιηθούν ποικιλόμορφα τα διαθέσιμα σημεία λιανεμπορίου (παράδειγμα τα σούπερ μάρκετ να πωλούν φάρμακα, να διαθέτουν υπηρεσίες πώλησης ενέργειας κλπ). Να γίνει εκμετάλλευση του διαθέσιμου επιστημονικού προλεταριάτου της χώρας, με εξευτελιστικές αμοιβές.

Το σκηνικό το οποίο θα δημιουργηθεί στην μετά-«απελευθερωμένη» αγορά, δευτερευόντως και ενδεχομένως μόνο βραχυπρόθεσμα θα έχει θετικές επιπτώσεις στις τιμές, αφού οι δομές οι οποίες θα απαιτηθούν για αυτές τις δραστηριότητες θα μπορούν να δημιουργηθούν μόνο από εταιρείες που διαθέτουν τα απαραίτητα κεφάλαια ή κέντρα λιανεμπορίου κλπ.

Η προσχηματική κατά τα άλλα επιλογή της εύηχης λέξης «απελευθέρωση», υποκρύπτει, ως φαίνεται, τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται η εξαπάτηση της κοινής γνώμης, για την επιβολή των επιλογών του διεθνούς κεφαλαίου με όχημα το μνημόνιο της τρόικας.

Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε http://www.kozan.gr/news.php?extend.7591
Δημοσιεύτηκε: "Πρωινός Λόγος" 5/8/2010 http://www.prlogos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4757:2010-08-04-14-20-37&catid=51:2009-07-23-11-59-51&Itemid=69