«Με τις νέες διατάξεις (σ.σ. του νέου φορολογικού νόμου) προβλέπεται ότι οι λογιστές φοροτεχνικοί είναι υπεύθυνοι, πέρα από την ακρίβεια και την ειλικρίνεια των δηλώσεων που υποβάλλουν (ως προς τη μεταφορά από τα στοιχεία στα βιβλία και από τα βιβλία στις δηλώσεις) και για την ορθή φορολογική αναμόρφωση των αποτελεσμάτων με τις δαπάνες που δεν αναγνωρίζονται, καθώς και για την ορθή υποβολή όλων των δηλώσεων παρακρατούμενου φόρου εισοδήματος και απόδοσης των έμμεσων φόρων»[1]. Αυτή είναι η είδηση.
Η οπτική γωνία με την οποία όμως είδε αυτή την είδηση το newsit.gr (Νίκος Ευγγελάτος), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Λέει λοιπόν πως το αρμόδιο υπουργείο πήρε την «απόφαση να μετατρέψει σε “καταδότες” των πελατών τους χιλιάδες λογιστές σε όλη τη χώρα». Και για όσους δεν κατάλαβαν διευκρινίζει παραπέρα ότι «τα λογιστικά γραφεία θα θεωρούνται συνυπεύθυνα για τις αβλεψίες των πελατών τους και θα τους ανατεθεί το καθήκον να … καταδίδουν οι ίδιοι τους πελάτες τους (!)». Και χαρακτηρίζει το νομοσχέδιο ως «θηλιά της άμεσης είσπραξης οφειλών προς την Εφορία».
Η λέξη «καταδότης», συνώνυμη με «προδότης» ή «σπιούνος», δηλώνει κατά κάποια έννοια την απεμπόληση της εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε μεταξύ δυο μερών, με ιδιαίτερα επώδυνες συνέπειες, όπως υπονοεί η λέξη «θηλιά». Η λέξη καταδότης, έχει μια ιδιάζουσα όμως σημασία για τους Έλληνες. Με το άκουσμα της και μόνο δημιουργείται απέχθεια και αποστροφή στο πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται αυτός ο χαρακτηρισμός. Είναι συνυφασμένη με ιστορικές περιόδους, ιδιαίτερα τραυματικές, όπως η Γερμανική κατοχή, ο εμφύλιος, η χούντα για να μη πάμε σε άλλες ακόμη παλαιότερες εποχές. Η λέξη αυτή λοιπόν είναι περισσότερο ταυτισμένη με ιδεολογικές παρά με κοινωνικές αντιδικίες.
Από μια άλλη ανάγνωση της είδησης, προκύπτει ότι οι λογιστές, φοροτεχνικοί γίνονταν συνεργοί μιας ιδιωτικής εξαπάτησης προς το κοινωνικό σύνολο, γι’ αυτό και εισάγεται η συνυπευθυνότητα κατά την δήλωση των φορολογικών στοιχείων. Η μέχρι τώρα αντίληψη, ότι ο καθείς μπορεί να ασκεί τις επαγγελματικές του δραστηριότητες χωρίς να υπολογίζει τις κοινωνικές συνέπειες, είναι μια πρακτική πολύ συνηθισμένη. Έχει αναχθεί σε εθνικό άθλημα το ατομικό «δικαίωμα» να αδιαφορούμε ή να κάνουμε τα «στραβά μάτια», έναντι της υποχρέωσης που έχουμε για πιστή εφαρμογή των νόμων, που η μη τήρηση τους έχει άμεσες κοινωνικές συνέπειες, όπως αυτές της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής και της εισφοροδιαφυγής κλπ.
Ο συντάκτης λοιπόν αυτού του δημοσιεύματος επέλεξε αυτή τη λέξη, τυχαία ή όχι;
Ως αναγνώστες οφείλουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις, αλλά και τις κρίσεις που γίνονται πάνω σ’ αυτές, με κριτική ματιά και όχι επιφανειακά και ούτε με επιπόλαιη διάθεση.
Η ατομική, αλλά και η συλλογική ευθύνη που έχουμε απέναντι στο δημόσιο συμφέρον είναι τεράστια. Οφείλουμε να προστατέψουμε την κοινωνία μας, από τους κάθε λογής επιτήδειους που εκμεταλλεύονται τα βιώματα και την ανοχή των σύγχρονων Ελλήνων για να πετύχουν ίδια οφέλη, οδηγώντας παράλληλα τη χώρα στη καταστροφή. Η ανάγκη να θωρακίσουμε το δημόσιο συμφέρον, είναι όσο ποτέ άλλοτε επιτακτική. Τώρα ξέρουμε, η σιωπή και η αδιαφορία οδηγούν στην συλλογική και ατομική καταστροφή μας…
Χρήστος Παπαδόπουλος
--------------------------------------------------------------------------------
[1] http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=45815&catid=13&la=1
Αναρτήθηκε: http://kozani.net/points.php?p_id=956
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου