(του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Ο πολιτικός στόχος της συνέντευξης Παπανδρέου, αποτυπώνεται στην απάντηση που έδωσε στην κ. Τρέμη:«Δεν έχω λόγο και πρόθεση να πάω σε εθνικές εκλογές, αλλά αν βαρύνει η κατάσταση σε ότι αφορά τη δυνατότητα μιας κυβέρνησης να προωθεί τις αλλαγές θα υπάρξει η απόφαση του ελληνικού λαού».Δηλαδή με άλλα λόγια είναι σαν να λέει στην αντιπολίτευση, αφού με προκαλείτε και αφού δίνεται δημοψηφιστικό χαρακτήρα σ’ αυτές τις εκλογές, τότε αν δεν με ικανοποιήσει το αποτέλεσμα τους, θα πάω σε εκλογές. «Δικαίως» λοιπόν αυτή η προσέγγιση σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από την αντιπολίτευση, αφού ουσιαστικά την βρίσκει απροετοίμαστη και απρόθυμη για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Από την άλλη μεριά και οι πολίτες δεν νιώθουν ικανοποιημένοι από το εκβιαστικό αυτό δίλημμα του πρωθυπουργού. Αισθάνονται ότι δεν έχουν ούτε καν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας για τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση. Βλέπουν να απειλούνται με ακόμη μεγαλύτερη τιμωρία, αν δεν πάνε να ψηφίσουν τις επιλογές της κυβέρνησης.
Κατά συνέπεια το ενδεχόμενο της προσφυγής στις κάλπες στην παρούσα τουλάχιστον φάση φαντάζει περισσότερο ως απειλή, παρά ως λύση σε κάποια αδιέξοδα της χώρας. Τα μόνα αδιέξοδα που υπάρχουν, είναι αυτά των πολιτικών κομμάτων του υπάρχοντος συστήματος εξουσίας, που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν ούτε και να δώσουν λύσεις αποτελεσματικές για το ξεπέρασμα της κρίσης.
Ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει καλά το πλεονέκτημα που διαθέτει, και το χρησιμοποιεί κατάλληλα. Γνωρίζει δηλαδή, ότι η Ν.Δ. με τις προτάσεις που διατυπώνει δεν είναι σε θέση να οδηγήσει τη χώρα έξω από την κρίση. Ξέρει ότι δεν το θέλει αφού δεν μπορεί να διαμορφώσει πειστική εναλλακτική πρόταση.
Η άλλη αντιπολίτευση, περισσότερο φαίνεται να απασχολείται με τις εσωτερικές της κρίσεις, παρά για την κρίση που διερχόμαστε ως χώρα. Ο αντιπολιτευτικός της λόγος περιορίζεται στη διατύπωση διαφόρων ευφυολογημάτων, όπως αυτά περί τάβλι κλπ., παρά σε προτάσεις ουσίας.
Τέλος το μόνο που μένει αμετακίνητο στις θέσεις είναι το ΚΚΕ, που επιμένει να αγναντεύει τον κόσμο που συνεχώς αλλάζει και μεταβάλλεται, σκαρφαλωμένο στην κορυφή της δικής του βραχονησίδας.
Γνωρίζει πολύ καλά λοιπόν ο κ. Παπανδρέου, ότι μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, παραμένει η καλλίτερη λύση. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο. Γνωρίζει δηλαδή ότι ο λαός δεν έχει άλλη ουσιαστική εναλλακτική πρόταση, πέραν της ανατροπής του συστήματος που διαμόρφωσε την κρίση.
Μια ανατροπή που μοιάζει όμως περισσότερο ως απόμακρο όνειρο, αφού οι δυνάμεις που μπορούν να την υποστηρίξουν είναι κατακερματισμένες και αποστασιοποιημένες.
Τι θα ακολουθήσει όμως μετά τις εκλογές, στην περίπτωση που αυτές ερμηνευτούν ότι δεν περιέχουν αίτημα προσφυγής στις κάλπες;
Αυτό διαφάνηκε από την απάντηση που έδωσε ο κ. Παπανδρέου, σε σχετικό ερώτημα για την ανάγκη μείωσης των φόρων.
Είπε, ότι αν του εγγυηθούν οι κοινωνικοί εταίροι(;), ότι όλοι θα αποδίδουν τους φόρους που τους αναλογούν, τότε είναι σε θέση να τους μειώσει μέχρι και κατά το ήμισυ τους.
Αυτή η προσέγγιση αποτελεί από τη μια μεριά καθαρή ομολογία για την αδυναμία της κρατικής μηχανής να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της, δηλαδή να εισπράξει τους φόρους που επιβάλει και από την άλλη ότι αυτή την αδυναμία την φορτώνει στους μισθωτούς και στους φορολογικά συνεπείς επαγγελματίες και επιχειρηματίες και σ’ όλο τον λαό μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων.
Κατά συνέπεια, και για να μη υπάρχουν αυταπάτες, οι πολιτικές που θα εφαρμοσθούν μετά τις εκλογές θα είναι προς την ίδια κατεύθυνση που ήδη έχουμε γνωρίσει και ενδεχομένως ακόμη πιο σκληρές. Αυτό άρχισε ήδη να διαφαίνεται από την προαναγγελμένη αύξηση του δημοσίου ελλείμματος στο 16%. Μια αύξηση που ουσιαστικά ισοδυναμεί με την απαίτηση να βρεθούν άλλα 2,5 δις ευρώ.
Έτσι οι φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές διεξάγονται κάτω από ιδιαιτερότητες και προκλήσεις που σ’ αντίστοιχες προηγούμενες δεν τις είχαμε συναντήσει. Η διεξαγωγή τους τείνει να πραγματοποιηθεί περισσότερο κάτω από το καθεστώς των ιδιαιτεροτήτων, παρά υπό την επίδραση των προκλήσεων. Έτσι από τη μια μεριά η οικονομική κρίση και όπως αυτή αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση μέσω της αποδοχής του μνημονίου και από την άλλη το νέο αυτοδιοικητικό τοπίο και οι διαδικασίες εκλογής των νέων οργάνων της αυτοδιοίκησης όπως αυτές προέκυψαν από τον Καλλικράτη, τείνουν να κυριαρχήσουν έναντι των προκλήσεων.
Παρ’ όλα αυτά όμως οι προκλήσεις παραμένουν και απαιτούν από τους νέους αιρετούς της Αυτοδιοίκησης, την αντιμετώπιση τους. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, αλλά αντίθετα πως μέσα από μια τέτοια κρίση (έλλειψη πόρων) θα καταφέρουμε ως τοπικές κοινωνίες να διαχειριστούμε την καθημερινότητα μας και ταυτόχρονα να βρούμε τον τρόπο να ξεδιπλώσουμε μια αναπτυξιακή πορεία μακριά από την πεπατημένη του παρελθόντος. Και η δεύτερη πρόκληση είναι με ποιους ανθρώπους θα το επιχειρήσουμε. Θα πάμε δηλαδή μ’ αυτούς που όλα αυτά τα χρόνια ήταν μέρος ή εταίροι αυτής της κρίσης, ή θα επιλέξουμε ανθρώπους που είναι αποφασισμένοι να αποστασιοποιηθούν από τις πολιτικές και τις πρακτικές που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού;
Από την άλλη μεριά και οι πολίτες δεν νιώθουν ικανοποιημένοι από το εκβιαστικό αυτό δίλημμα του πρωθυπουργού. Αισθάνονται ότι δεν έχουν ούτε καν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας για τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση. Βλέπουν να απειλούνται με ακόμη μεγαλύτερη τιμωρία, αν δεν πάνε να ψηφίσουν τις επιλογές της κυβέρνησης.
Κατά συνέπεια το ενδεχόμενο της προσφυγής στις κάλπες στην παρούσα τουλάχιστον φάση φαντάζει περισσότερο ως απειλή, παρά ως λύση σε κάποια αδιέξοδα της χώρας. Τα μόνα αδιέξοδα που υπάρχουν, είναι αυτά των πολιτικών κομμάτων του υπάρχοντος συστήματος εξουσίας, που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν ούτε και να δώσουν λύσεις αποτελεσματικές για το ξεπέρασμα της κρίσης.
Ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει καλά το πλεονέκτημα που διαθέτει, και το χρησιμοποιεί κατάλληλα. Γνωρίζει δηλαδή, ότι η Ν.Δ. με τις προτάσεις που διατυπώνει δεν είναι σε θέση να οδηγήσει τη χώρα έξω από την κρίση. Ξέρει ότι δεν το θέλει αφού δεν μπορεί να διαμορφώσει πειστική εναλλακτική πρόταση.
Η άλλη αντιπολίτευση, περισσότερο φαίνεται να απασχολείται με τις εσωτερικές της κρίσεις, παρά για την κρίση που διερχόμαστε ως χώρα. Ο αντιπολιτευτικός της λόγος περιορίζεται στη διατύπωση διαφόρων ευφυολογημάτων, όπως αυτά περί τάβλι κλπ., παρά σε προτάσεις ουσίας.
Τέλος το μόνο που μένει αμετακίνητο στις θέσεις είναι το ΚΚΕ, που επιμένει να αγναντεύει τον κόσμο που συνεχώς αλλάζει και μεταβάλλεται, σκαρφαλωμένο στην κορυφή της δικής του βραχονησίδας.
Γνωρίζει πολύ καλά λοιπόν ο κ. Παπανδρέου, ότι μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, παραμένει η καλλίτερη λύση. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο. Γνωρίζει δηλαδή ότι ο λαός δεν έχει άλλη ουσιαστική εναλλακτική πρόταση, πέραν της ανατροπής του συστήματος που διαμόρφωσε την κρίση.
Μια ανατροπή που μοιάζει όμως περισσότερο ως απόμακρο όνειρο, αφού οι δυνάμεις που μπορούν να την υποστηρίξουν είναι κατακερματισμένες και αποστασιοποιημένες.
Τι θα ακολουθήσει όμως μετά τις εκλογές, στην περίπτωση που αυτές ερμηνευτούν ότι δεν περιέχουν αίτημα προσφυγής στις κάλπες;
Αυτό διαφάνηκε από την απάντηση που έδωσε ο κ. Παπανδρέου, σε σχετικό ερώτημα για την ανάγκη μείωσης των φόρων.
Είπε, ότι αν του εγγυηθούν οι κοινωνικοί εταίροι(;), ότι όλοι θα αποδίδουν τους φόρους που τους αναλογούν, τότε είναι σε θέση να τους μειώσει μέχρι και κατά το ήμισυ τους.
Αυτή η προσέγγιση αποτελεί από τη μια μεριά καθαρή ομολογία για την αδυναμία της κρατικής μηχανής να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της, δηλαδή να εισπράξει τους φόρους που επιβάλει και από την άλλη ότι αυτή την αδυναμία την φορτώνει στους μισθωτούς και στους φορολογικά συνεπείς επαγγελματίες και επιχειρηματίες και σ’ όλο τον λαό μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων.
Κατά συνέπεια, και για να μη υπάρχουν αυταπάτες, οι πολιτικές που θα εφαρμοσθούν μετά τις εκλογές θα είναι προς την ίδια κατεύθυνση που ήδη έχουμε γνωρίσει και ενδεχομένως ακόμη πιο σκληρές. Αυτό άρχισε ήδη να διαφαίνεται από την προαναγγελμένη αύξηση του δημοσίου ελλείμματος στο 16%. Μια αύξηση που ουσιαστικά ισοδυναμεί με την απαίτηση να βρεθούν άλλα 2,5 δις ευρώ.
Έτσι οι φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές διεξάγονται κάτω από ιδιαιτερότητες και προκλήσεις που σ’ αντίστοιχες προηγούμενες δεν τις είχαμε συναντήσει. Η διεξαγωγή τους τείνει να πραγματοποιηθεί περισσότερο κάτω από το καθεστώς των ιδιαιτεροτήτων, παρά υπό την επίδραση των προκλήσεων. Έτσι από τη μια μεριά η οικονομική κρίση και όπως αυτή αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση μέσω της αποδοχής του μνημονίου και από την άλλη το νέο αυτοδιοικητικό τοπίο και οι διαδικασίες εκλογής των νέων οργάνων της αυτοδιοίκησης όπως αυτές προέκυψαν από τον Καλλικράτη, τείνουν να κυριαρχήσουν έναντι των προκλήσεων.
Παρ’ όλα αυτά όμως οι προκλήσεις παραμένουν και απαιτούν από τους νέους αιρετούς της Αυτοδιοίκησης, την αντιμετώπιση τους. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, αλλά αντίθετα πως μέσα από μια τέτοια κρίση (έλλειψη πόρων) θα καταφέρουμε ως τοπικές κοινωνίες να διαχειριστούμε την καθημερινότητα μας και ταυτόχρονα να βρούμε τον τρόπο να ξεδιπλώσουμε μια αναπτυξιακή πορεία μακριά από την πεπατημένη του παρελθόντος. Και η δεύτερη πρόκληση είναι με ποιους ανθρώπους θα το επιχειρήσουμε. Θα πάμε δηλαδή μ’ αυτούς που όλα αυτά τα χρόνια ήταν μέρος ή εταίροι αυτής της κρίσης, ή θα επιλέξουμε ανθρώπους που είναι αποφασισμένοι να αποστασιοποιηθούν από τις πολιτικές και τις πρακτικές που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού;
27/10/2010 12:00|www.kozan.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου