Η αμοιβή της εργασίας, ισοδυναμεί με τη δυνατότητα να αναπληρωθούν οι απώλειες που έχει υποστεί ο κάθε εργαζόμενος (για την απόκτηση γνώσεων, δεξιοτήτων και ενέργειας κατά την εκτέλεση της εργασίας του) και παράλληλα να καλύψει τις λοιπές κοινωνικές, μορφωτικές, πολιτισμικές κ.α. ανάγκες του, ώστε να εξακολουθεί να εργάζεται και στο μέλλον εξίσου παραγωγικά. Μ’ αυτή τη γενική θεώρηση περί αμοιβής της εργασίας, μπορεί να προσδιορισθεί και το επίπεδο της διαβίωσης που πρέπει να έχει ο κάθε εργαζόμενος, μέσα σ’ ένα κλειστό οικονομικό σύστημα.
Κλειστά οικονομικά συστήματα μπορεί να θεωρηθούν για παράδειγμα, μια γεωγραφική περιφέρεια, μια χώρα, ενώσεις κρατών (όπως παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση) κ.α. Μέσα λοιπόν σ’ αυτά τα συστήματα υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις, τόσο της εργασίας, όσο και της αμοιβής. Υπάρχουν αρκετοί δείκτες που προσδιορίζουν την κατάσταση ενός τέτοιου κλειστού οικονομικού συστήματος. Γενικώς μπορούμε να πούμε και σύμφωνα με τη θεωρία που διατύπωσε ο Γερμανός Φυσικός Κλαούζιους (1822-1888) το 1850, περί εντροπίας των κλειστών συστημάτων, ότι η αταξία ενός τέτοιου συστήματος είναι αύξουσα μέσα στον χρόνο. Όσο λοιπόν η αταξία (εντροπία) μέσα σ’ ένα σύστημα αυξάνεται τόσο αυτό απορυθμίζεται και οδηγείται προς το χάος.
Ένας επιμέρους δείκτης που καθορίζει και τον βαθμό αταξίας ενός οικονομικού συστήματος είναι και η δυνατότητα απασχόλησης του πληθυσμού. Όσο λοιπόν η μη απασχόληση αυξάνεται, τόσο η αταξία αυτού του συστήματος μεγαλώνει.
Η ελληνική στατιστική υπηρεσία ανακοίνωσε τις μετρήσεις που διεξήγαγε σχετικά με την απασχόληση και την ανεργία, για το μήνα Δεκέμβριο του 2010. Η ανεργία για το μήνα αυτό ανήλθε στο 14,8% και οι άνεργοι έφτασαν τους 733.645. Το σύνολο των απασχολουμένων για το μήνα αυτό ανήλθαν στα 4.233.765 άτομα και οι μη οικονομικά ενεργοί στα 4.353.149. Αυτό όμως που τρομάζει περισσότερο, είναι ότι κατά τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο, οι μη οικονομικά ενεργοί ξεπέρασαν τους απασχολούμενους κατά 13.873 και 119.384 αντίστοιχα. Αυτό είχε να συμβεί από τον Μάρτιο του 2004 όπου η διαφορά ήταν στις 44.919. Σε άλλες δυο περιπτώσεις Ιανουάριος και Μάρτιος 2005 ήταν ισότιμοι.
Αυτό όμως που δείχνει το μέγεθος της αταξίας που έχει επέλθει στο οικονομικό σύστημα της χώρας, είναι ότι οι απασχολούμενοι αντιπροσωπεύουν μόλις το 47,16% (σε ετήσια βάση) και το 45,42% (για το μήνα Δεκέμβριο) του συνολικού πληθυσμού, ενώ το 6,71% (σε ετήσια βάση) και το 7,87% (για τον Δεκέμβριο) είναι άνεργοι που αναζητούν ενεργά εργασία και το 46,13% (σε ετήσια βάση) 46,79% (για τον Δεκέμβριο) είναι οι μη οικονομικά ενεργοί. Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι το Ποσοστό Ανεργίας ορίζεται ως το πηλίκο των ανέργων δια του εργατικού δυναμικού. Όπου εργατικό δυναμικό είναι το σύνολο των απασχολούμενων και οι άνεργοι μαζί. Επομένως με άλλα λόγια στο ελληνικό σύστημα οικονομίας κατά τον μήνα Δεκέμβριο, το 45,42% του πληθυσμού εργάζονταν για να «θρέψει» το 54,58%. Αυτό το παράδοξο του ελληνικού οικονομικού συστήματος επιτείνεται ακόμη περισσότερο αν λάβουμε υπόψη την συνολική υποτίμηση που έχει επέλθει στη ζωή μας μέσα σ’ αυτόν το χρόνο και υπολογίζεται κατά μέσο όρο στο 35% περίπου.
Στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας η ανεργία έχει ανέλθει στο 17,7% και έρχεται δεύτερη σε κατάταξη μετά την περιφέρεια των Ιονίων Νήσων που βρίσκεται στο 23,1%. Η Δυτική Μακεδονία έχει να γνωρίσει τέτοια ανεργία από το 2005 και 2006, όπου αυτή έφτασε στο 20,3% και 18,3% αντίστοιχα. Το δυστύχημα με την Περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας είναι ότι, η ανεργία παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου σταθερή και δεν παρουσιάζει πολλές διακυμάνσεις εξαιτίας εποχιακών απασχολήσεων, όπως για παράδειγμα στον τουρισμό που στις νησιωτικές περιοχές είναι έντονη κατά την περίοδο των θερινών διακοπών.
Η αταξία που έχει επέλθει στο ελληνικό οικονομικό σύστημα εξαιτίας της μεγάλης ανεργίας και της αντίστοιχης φθίνουσας απασχόλησης, οδηγεί μοιραία στην αποδιάρθρωση της κοινωνικής συνοχής, με τεράστιες συνέπειες. Προφανές είναι ότι οι αρμόδιοι, δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας, αφού εξακολουθούν να επιτείνουν αυτή την αρρυθμία με τα μέτρα που λαμβάνουν. Είναι τέτοια δε η εμμονή ορισμένων σ’ αυτά, που τις περισσότερες φορές τρομάζουν με την αναλγησία που επιδεικνύουν. Το παράδοξο είναι ότι σ’ αυτή την εμμονή τους έχουν την ανοχή μιας σημαντικής μερίδας της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος, ικανής όμως να ποδηγετήσει την ανάπτυξη και την χειραφέτηση του. Ως μοιραίοι νομίζουν πως δεν είναι διακριτοί και ότι θα επιπλεύσουν μέσα σ’ αυτή την αναταραχή. Ξεχνούν ότι όσοι πατούν σε δυο βάρκες πάντα πνίγονται πρώτοι…
Χρήστος Παπαδόπουλος
Κλειστά οικονομικά συστήματα μπορεί να θεωρηθούν για παράδειγμα, μια γεωγραφική περιφέρεια, μια χώρα, ενώσεις κρατών (όπως παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση) κ.α. Μέσα λοιπόν σ’ αυτά τα συστήματα υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις, τόσο της εργασίας, όσο και της αμοιβής. Υπάρχουν αρκετοί δείκτες που προσδιορίζουν την κατάσταση ενός τέτοιου κλειστού οικονομικού συστήματος. Γενικώς μπορούμε να πούμε και σύμφωνα με τη θεωρία που διατύπωσε ο Γερμανός Φυσικός Κλαούζιους (1822-1888) το 1850, περί εντροπίας των κλειστών συστημάτων, ότι η αταξία ενός τέτοιου συστήματος είναι αύξουσα μέσα στον χρόνο. Όσο λοιπόν η αταξία (εντροπία) μέσα σ’ ένα σύστημα αυξάνεται τόσο αυτό απορυθμίζεται και οδηγείται προς το χάος.
Ένας επιμέρους δείκτης που καθορίζει και τον βαθμό αταξίας ενός οικονομικού συστήματος είναι και η δυνατότητα απασχόλησης του πληθυσμού. Όσο λοιπόν η μη απασχόληση αυξάνεται, τόσο η αταξία αυτού του συστήματος μεγαλώνει.
Η ελληνική στατιστική υπηρεσία ανακοίνωσε τις μετρήσεις που διεξήγαγε σχετικά με την απασχόληση και την ανεργία, για το μήνα Δεκέμβριο του 2010. Η ανεργία για το μήνα αυτό ανήλθε στο 14,8% και οι άνεργοι έφτασαν τους 733.645. Το σύνολο των απασχολουμένων για το μήνα αυτό ανήλθαν στα 4.233.765 άτομα και οι μη οικονομικά ενεργοί στα 4.353.149. Αυτό όμως που τρομάζει περισσότερο, είναι ότι κατά τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο, οι μη οικονομικά ενεργοί ξεπέρασαν τους απασχολούμενους κατά 13.873 και 119.384 αντίστοιχα. Αυτό είχε να συμβεί από τον Μάρτιο του 2004 όπου η διαφορά ήταν στις 44.919. Σε άλλες δυο περιπτώσεις Ιανουάριος και Μάρτιος 2005 ήταν ισότιμοι.
Αυτό όμως που δείχνει το μέγεθος της αταξίας που έχει επέλθει στο οικονομικό σύστημα της χώρας, είναι ότι οι απασχολούμενοι αντιπροσωπεύουν μόλις το 47,16% (σε ετήσια βάση) και το 45,42% (για το μήνα Δεκέμβριο) του συνολικού πληθυσμού, ενώ το 6,71% (σε ετήσια βάση) και το 7,87% (για τον Δεκέμβριο) είναι άνεργοι που αναζητούν ενεργά εργασία και το 46,13% (σε ετήσια βάση) 46,79% (για τον Δεκέμβριο) είναι οι μη οικονομικά ενεργοί. Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι το Ποσοστό Ανεργίας ορίζεται ως το πηλίκο των ανέργων δια του εργατικού δυναμικού. Όπου εργατικό δυναμικό είναι το σύνολο των απασχολούμενων και οι άνεργοι μαζί. Επομένως με άλλα λόγια στο ελληνικό σύστημα οικονομίας κατά τον μήνα Δεκέμβριο, το 45,42% του πληθυσμού εργάζονταν για να «θρέψει» το 54,58%. Αυτό το παράδοξο του ελληνικού οικονομικού συστήματος επιτείνεται ακόμη περισσότερο αν λάβουμε υπόψη την συνολική υποτίμηση που έχει επέλθει στη ζωή μας μέσα σ’ αυτόν το χρόνο και υπολογίζεται κατά μέσο όρο στο 35% περίπου.
Στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας η ανεργία έχει ανέλθει στο 17,7% και έρχεται δεύτερη σε κατάταξη μετά την περιφέρεια των Ιονίων Νήσων που βρίσκεται στο 23,1%. Η Δυτική Μακεδονία έχει να γνωρίσει τέτοια ανεργία από το 2005 και 2006, όπου αυτή έφτασε στο 20,3% και 18,3% αντίστοιχα. Το δυστύχημα με την Περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας είναι ότι, η ανεργία παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου σταθερή και δεν παρουσιάζει πολλές διακυμάνσεις εξαιτίας εποχιακών απασχολήσεων, όπως για παράδειγμα στον τουρισμό που στις νησιωτικές περιοχές είναι έντονη κατά την περίοδο των θερινών διακοπών.
Η αταξία που έχει επέλθει στο ελληνικό οικονομικό σύστημα εξαιτίας της μεγάλης ανεργίας και της αντίστοιχης φθίνουσας απασχόλησης, οδηγεί μοιραία στην αποδιάρθρωση της κοινωνικής συνοχής, με τεράστιες συνέπειες. Προφανές είναι ότι οι αρμόδιοι, δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας, αφού εξακολουθούν να επιτείνουν αυτή την αρρυθμία με τα μέτρα που λαμβάνουν. Είναι τέτοια δε η εμμονή ορισμένων σ’ αυτά, που τις περισσότερες φορές τρομάζουν με την αναλγησία που επιδεικνύουν. Το παράδοξο είναι ότι σ’ αυτή την εμμονή τους έχουν την ανοχή μιας σημαντικής μερίδας της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος, ικανής όμως να ποδηγετήσει την ανάπτυξη και την χειραφέτηση του. Ως μοιραίοι νομίζουν πως δεν είναι διακριτοί και ότι θα επιπλεύσουν μέσα σ’ αυτή την αναταραχή. Ξεχνούν ότι όσοι πατούν σε δυο βάρκες πάντα πνίγονται πρώτοι…
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.11055
Δημοσιεύτηκε: "Πρωινός Λόγος" 11.3.2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου