Η κρίση που στοχευόμενα διέρχεται η χώρα μας, έχει φέρει πολλαπλές ανατροπές και στο τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας. Η συστημική επικοινωνιακή επίθεση που υπόκεινται οι άνθρωποι σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν αποσκοπεί να τους αλλάξει το τρόπο σκέψης, αλλά αντίθετα να επιτείνει ακόμη περισσότερο τον ήδη υπάρχοντα. Τις περισσότερες φορές με άλλοθι την απόρριψη παραδοσιακών πολιτικών προσεγγίσεων, όπως για παράδειγμα του «λαϊκισμού», προωθούν τις πιο ακραίες συντηρητικές και αντιδραστικές επιλογές. Ό,τι μπορεί να θεωρηθεί φιλολαϊκό, βαπτίζεται «λαϊκιστικό» και αυτόματα παύει κάθε υποχρέωση να προστατευτεί. Παράλληλα όποιος τολμήσει να υπερασπιστεί κάθε τι φιλολαϊκό, αμέσως χαρακτηρίζεται «λαϊκιστής», οπότε μηδενίζεται και η αξιοπιστία του.
Η ανάγκη του ανθρώπου να υπερασπίζεται τις εκάστοτε επιλογές του, να επιδεικνύει ότι αυτές δεν ήταν λαθεμένες, ότι η κρίση και η αντίληψη του είναι πάντα σωστή, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά πάνω στα οποία στηρίζονται οι συστημικοί «επικοινωνιολόγοι», προκειμένου να ενισχύσουν την οπαδική συμπεριφορά του. Η καλλιέργεια και υποστήριξη της εγωιστικής φύσης του ανθρώπου, είναι μια άκρως συντηρητική αντίληψη που έχει συγκεκριμένους στόχους και υπηρετεί συγκεκριμένες επιλογές. Στην προκειμένη περίπτωση αποβλέπει να γίνουν αποδεκτές από τους πολίτες οι πιο ακραίες επιλογές αναδιανομής και ανακατανομής του πλούτου. Έτσι για παράδειγμα βλέπουμε από τη μια μεριά να γίνονται άμεσες οριζόντιες περικοπές μισθών στους εργαζόμενους, να προκαλείται άμεση και βίαιη κατάρρευση και υποτίμηση της ζωής τους και από την άλλη οι κρατικές ενισχύσεις προς τις τράπεζες να έχουν φτάσει στα επίπεδα ενός ετήσιου ΑΕΠ (200 δις ευρώ περίπου μέχρι στιγμής). Να επιχειρείται η περικοπή των επιδομάτων ανεργίας, η εκποίηση δημοσίων επιχειρήσεων και κερδοφόρων δημοσίων εκμεταλλεύσεων, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η τοκογλυφική «βοήθεια» της τρόικας και των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, που όλα αυτά τα χρόνια μας δάνειζαν χωρίς καμιά συστολή. Τυχαίο άραγε;
Δυστυχώς αυτή η κατάσταση έχει επιφέρει αλλοίωση και στον τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας. Η ενίσχυση των συντηρητικών ανασφαλειών του ανθρώπου οδηγεί μερικές φορές και σε εκφασισμό των αντιλήψεων του. Οι οριζόντιες περικοπές, έχουν ταυτιστεί με μια ισοπεδωτική ισότητα προς τα ελάχιστα. Η ολοένα και εντεινόμενη εξαθλίωση που υπόκεινται οι έλληνες πολίτες και η «ανάγκη» ορισμένων να την παρουσιάσουν ως αδήριτη αναγκαιότητα που δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση, ώστε να μη καταστραφεί (!!!) ακόμη περισσότερο η χώρα (πόσο ακόμη δηλαδή;), οδηγεί σε επικίνδυνες απλουστεύσεις. Γι αυτούς δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνει κάποιος, αλλά πόσα παίρνει και πόσα πρέπει να του κοπούν. Άραγε αναρωτιούνται, αυτά που περικόπτονται σε ποιων τις τσέπες πηγαίνουν;
Σήμερα λοιπόν που η ανασφάλεια έχει περιορίσει τον ορίζοντα ονείρων, για τους περισσότερους ανθρώπους, μέχρι το πώς να βγάλουν τη μέρα τους. Σήμερα που περισσεύει μόνο ο φόβος και η αγωνία για το αύριο. Σήμερα λοιπόν χρειάζεται η έγερση των ανθρώπων, που έχουν φωνή και θάρρος να μιλήσουν. Να δείξουν και γιατί όχι να δώσουν διέξοδο στο καταθλιπτικό ορίζοντα που μας έχουν οδηγήσει οι πολιτικές του παρωχημένου αυτού συστήματος εξουσίας.
Η ανάγκη του ανθρώπου να υπερασπίζεται τις εκάστοτε επιλογές του, να επιδεικνύει ότι αυτές δεν ήταν λαθεμένες, ότι η κρίση και η αντίληψη του είναι πάντα σωστή, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά πάνω στα οποία στηρίζονται οι συστημικοί «επικοινωνιολόγοι», προκειμένου να ενισχύσουν την οπαδική συμπεριφορά του. Η καλλιέργεια και υποστήριξη της εγωιστικής φύσης του ανθρώπου, είναι μια άκρως συντηρητική αντίληψη που έχει συγκεκριμένους στόχους και υπηρετεί συγκεκριμένες επιλογές. Στην προκειμένη περίπτωση αποβλέπει να γίνουν αποδεκτές από τους πολίτες οι πιο ακραίες επιλογές αναδιανομής και ανακατανομής του πλούτου. Έτσι για παράδειγμα βλέπουμε από τη μια μεριά να γίνονται άμεσες οριζόντιες περικοπές μισθών στους εργαζόμενους, να προκαλείται άμεση και βίαιη κατάρρευση και υποτίμηση της ζωής τους και από την άλλη οι κρατικές ενισχύσεις προς τις τράπεζες να έχουν φτάσει στα επίπεδα ενός ετήσιου ΑΕΠ (200 δις ευρώ περίπου μέχρι στιγμής). Να επιχειρείται η περικοπή των επιδομάτων ανεργίας, η εκποίηση δημοσίων επιχειρήσεων και κερδοφόρων δημοσίων εκμεταλλεύσεων, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η τοκογλυφική «βοήθεια» της τρόικας και των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, που όλα αυτά τα χρόνια μας δάνειζαν χωρίς καμιά συστολή. Τυχαίο άραγε;
Δυστυχώς αυτή η κατάσταση έχει επιφέρει αλλοίωση και στον τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας. Η ενίσχυση των συντηρητικών ανασφαλειών του ανθρώπου οδηγεί μερικές φορές και σε εκφασισμό των αντιλήψεων του. Οι οριζόντιες περικοπές, έχουν ταυτιστεί με μια ισοπεδωτική ισότητα προς τα ελάχιστα. Η ολοένα και εντεινόμενη εξαθλίωση που υπόκεινται οι έλληνες πολίτες και η «ανάγκη» ορισμένων να την παρουσιάσουν ως αδήριτη αναγκαιότητα που δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση, ώστε να μη καταστραφεί (!!!) ακόμη περισσότερο η χώρα (πόσο ακόμη δηλαδή;), οδηγεί σε επικίνδυνες απλουστεύσεις. Γι αυτούς δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνει κάποιος, αλλά πόσα παίρνει και πόσα πρέπει να του κοπούν. Άραγε αναρωτιούνται, αυτά που περικόπτονται σε ποιων τις τσέπες πηγαίνουν;
Σήμερα λοιπόν που η ανασφάλεια έχει περιορίσει τον ορίζοντα ονείρων, για τους περισσότερους ανθρώπους, μέχρι το πώς να βγάλουν τη μέρα τους. Σήμερα που περισσεύει μόνο ο φόβος και η αγωνία για το αύριο. Σήμερα λοιπόν χρειάζεται η έγερση των ανθρώπων, που έχουν φωνή και θάρρος να μιλήσουν. Να δείξουν και γιατί όχι να δώσουν διέξοδο στο καταθλιπτικό ορίζοντα που μας έχουν οδηγήσει οι πολιτικές του παρωχημένου αυτού συστήματος εξουσίας.
1/04/2011 11:10|www.kozan.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου