(του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Το project του μνημονίου που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της «νέας τάξης», να επιβάλει μια νέα αναδιανομή του πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο. Η επίτευξη αυτού του στόχου διενεργείται με κάθε διαθέσιμο μέσο. Είτε ήπια, όπως γίνεται σήμερα στην Ελλάδα μέσω των αναθεωρημένων κάθε φορά μνημονίων, είτε «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος», δηλαδή με εξεγέρσεις και στρατιωτικές επεμβάσεις. Στα πλαίσια αυτά έχει εκπονηθεί και το σχετικό promotion, που βλέπουμε να εφαρμόζεται στα stands των διαφόρων Μ.Μ.Ε. Ήδη έκαναν την εμφάνιση τους και οι πρώτοι promotionist-ες που με «φανταχτερά» ευφυολογήματα, προσπαθούν να πείσουν για την αναγκαιότητα των στρατιωτικών επεμβάσεων, όπως αυτή της Λιβύης.
Ποιοι είναι άραγε αυτοί που στο όνομα της ελευθερίας, βομβαρδίζουν τις υποδομές της Λιβύης, σκοτώνουν αμάχους (ως παράπλευρες απώλειες); Ποιοι είναι αυτοί που με πρόσχημα την 1973 απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, περί απαγόρευσης των πτήσεων στη Λιβύη, έχουν εξαπολύσει τις φονικές τους επιθέσεις; Ποιοι είναι αυτοί που με την ισχύ των όπλων και τις στρατιωτικές τους επεμβάσεις, επιβάλλουν την «αυτοδιάθεση» του Λιβυκού λαού; Ποια η διαφορά ανάμεσα στον Καντάφι που για την διαιώνιση του καθεστώτος του χρησιμοποιεί όπλα και αυτών που με την στρατιωτική τους επέμβαση θέλουν να επιβάλουν τους αντιπάλους του Καντάφι, που επίσης χρησιμοποιούν όπλα; Γιατί όλοι αυτοί κρατούσαν στάση αναμονής, μέχρι που διαπίστωσαν ότι ο Καντάφι επανακτά τον έλεγχο της χώρας; Γιατί όλως «ξαφνικά» αφυπνίστηκαν όλοι οι Άραβες, απέναντι στα καθεστώτα που τόσα χρόνια ήταν ανεκτά και συνεργάσιμα, από τους σημερινούς «θεματοφύλακες» της ελευθερίας και των δημοκρατικών δικαιωμάτων; Αλήθεια τι μεσολάβησε, ώστε ο αρχικά στυγνός δικτάτορας και τρομοκράτης Καντάφι, να γίνει στη συνέχεια επίσημος συνομιλητής τους, και τώρα πάλι ένα παρανοϊκό κάθαρμα; Αυτά είναι μερικά από τα πολλά ερωτήματα που απασχολούν το κάθε πολίτη.
Στη παγκόσμια «νέα τάξη», δεν μπορεί να υπάρχουν νησίδες αμφισβήτησης. Γι’ αυτούς οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι δεν είναι ιδιοκτησία καμιάς χώρας, κανενός λαού. Αυτοί θα πρέπει να περάσουν, με το έτσι θέλω, και με συνοπτικές διαδικασίες στη διάθεση του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Όπως για παράδειγμα, ενώ η συνθήκη του Μάαστριχ προέβλεπε ότι το χρέος μια χώρας της ευρωζώνης δεν μπορεί να ξεπερνάει το 60% του ΑΕΠ της, παρόλα αυτά στην Ελλάδα εξακολουθούσαν κάποιοι να δανείζονται και να υποθηκεύουν το μέλλον της (ήδη το χρέος έφτασε στο 150% περίπου του ΑΕΠ) και από την Ευρώπη κάποιοι να μας δανείζουν πολύ πρόθυμα. Τυχαίο; Αυτοί λοιπόν που μέχρι χθες απερίσκεπτα(;) δανειζόντουσαν, σήμερα έρχονται και λένε ότι τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε, για αυτό και είναι αναγκαία τα εκάστοτε αναθεωρημένα μνημόνια. Αυτοί που μέχρι χθες με μεγάλη ευκολία μας δανείζανε, παρά το απαγορευτικό της συνθήκης του Μάαστριχ, έρχονται σήμερα και μας αποκαλούν κλέφτες, φαύλους κλπ και με επιβάλλουν τα νέα συμβόλαια (μνημόνια) τους. Στόχος να υποθηκεύσουν, να εκποιήσουν, να εξαγοράσουν, να εκμεταλλευτούν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας, καταβάλλοντας το ελάχιστο δυνατό αντίτιμο. Σ’ αυτή την προσπάθεια τους βρίσκουν εσωτερικούς συνεργάτες, πρόθυμους να δώσουν «γη και ύδωρ». Γιατί άραγε;
Η Ελλάδα σήμερα κατέχει δεσπόζουσα θέση, τόσο από άποψη ανεκμετάλλευτων πλουτοπαραγωγικών πόρων, όσο και εξαιτίας της κομβικής γεωγραφική της θέσης. Βρίσκεται ακριβώς στο μέσο σημαντικών μεσογειακών ενεργειακών κοιτασμάτων, αρκετά να καλύψουν ένα μεγάλο μέρος των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών για τα επόμενα 50 χρόνια.
Από την άλλη μεριά το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο προκειμένου να εδραιώσει ακόμη περισσότερο την θέση του, έναντι των ευρύτερων κοιτασμάτων του αραβικού κόσμου και της πλησίον αυτού περιοχής της Ασίας, δρομολογεί ανατροπές καθεστώτων, που όλα αυτά τα χρόνια με περισσή υποκρισία συνεργαζόταν. Όπου κάποια από τα διεφθαρμένα καθεστώτα «δεν υπακούουν προς τας εντολάς» για να «αποσυρθούν» οικειοθελώς, τότε υπάρχει η μέθοδος των εξεγέρσεων, και όταν αυτές δεν είναι αποτελεσματικές τότε υπάρχει και η λύση της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης(περίπτωση Λιβύης). Σημειωτέον πως τα χρέη των περισσότερων χωρών του λεγόμενου ευρύτερου Μαγκρέμπ (βορειοδυτική Αφρική) βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Στην παγκόσμια κατάταξη 189 χωρών (στοιχεία 12/2010) η Αλγερία βρίσκεται στην 117 θέση με χρέος 4,138 δις δολάρια, η Μαυριτανία στην 105 με 5,043, η Λιβύη στην 99 με 6,378, η Τυνησία στην 74 με 18,760 και το Μαρόκο στην 71 με 22,690, όταν η Ελλάδα είναι στην 19 και με το χρέος της συνεχώς να αυξάνεται.
Από τα παραπάνω στοιχεία και μόνο προκύπτει ότι οι χώρες αυτές δεν είναι τόσο οικονομικά εκτεθειμένες με χρέη όπως η Ελλάδα, ώστε να δεχτούν εύκολα τις πιέσεις του δυτικού κόσμου. Συνεπώς η καθυπόταξη τους πρέπει να γίνει με άλλα μέσα και τρόπους (όπως ανατροπές, εξεγέρσεις, πόλεμοι κλπ). Αυτά δηλαδή που βλέπουμε αυτές τις μέρες να εφαρμόζονται με τόσο μεγάλο θράσος και υποκρισία. Αυτούς λοιπόν βγαίνουν και στηρίζουν οι διάφοροι promotionist-ες των διαφόρων Μ.Μ.Ε.
Ποιοι είναι άραγε αυτοί που στο όνομα της ελευθερίας, βομβαρδίζουν τις υποδομές της Λιβύης, σκοτώνουν αμάχους (ως παράπλευρες απώλειες); Ποιοι είναι αυτοί που με πρόσχημα την 1973 απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, περί απαγόρευσης των πτήσεων στη Λιβύη, έχουν εξαπολύσει τις φονικές τους επιθέσεις; Ποιοι είναι αυτοί που με την ισχύ των όπλων και τις στρατιωτικές τους επεμβάσεις, επιβάλλουν την «αυτοδιάθεση» του Λιβυκού λαού; Ποια η διαφορά ανάμεσα στον Καντάφι που για την διαιώνιση του καθεστώτος του χρησιμοποιεί όπλα και αυτών που με την στρατιωτική τους επέμβαση θέλουν να επιβάλουν τους αντιπάλους του Καντάφι, που επίσης χρησιμοποιούν όπλα; Γιατί όλοι αυτοί κρατούσαν στάση αναμονής, μέχρι που διαπίστωσαν ότι ο Καντάφι επανακτά τον έλεγχο της χώρας; Γιατί όλως «ξαφνικά» αφυπνίστηκαν όλοι οι Άραβες, απέναντι στα καθεστώτα που τόσα χρόνια ήταν ανεκτά και συνεργάσιμα, από τους σημερινούς «θεματοφύλακες» της ελευθερίας και των δημοκρατικών δικαιωμάτων; Αλήθεια τι μεσολάβησε, ώστε ο αρχικά στυγνός δικτάτορας και τρομοκράτης Καντάφι, να γίνει στη συνέχεια επίσημος συνομιλητής τους, και τώρα πάλι ένα παρανοϊκό κάθαρμα; Αυτά είναι μερικά από τα πολλά ερωτήματα που απασχολούν το κάθε πολίτη.
Στη παγκόσμια «νέα τάξη», δεν μπορεί να υπάρχουν νησίδες αμφισβήτησης. Γι’ αυτούς οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι δεν είναι ιδιοκτησία καμιάς χώρας, κανενός λαού. Αυτοί θα πρέπει να περάσουν, με το έτσι θέλω, και με συνοπτικές διαδικασίες στη διάθεση του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Όπως για παράδειγμα, ενώ η συνθήκη του Μάαστριχ προέβλεπε ότι το χρέος μια χώρας της ευρωζώνης δεν μπορεί να ξεπερνάει το 60% του ΑΕΠ της, παρόλα αυτά στην Ελλάδα εξακολουθούσαν κάποιοι να δανείζονται και να υποθηκεύουν το μέλλον της (ήδη το χρέος έφτασε στο 150% περίπου του ΑΕΠ) και από την Ευρώπη κάποιοι να μας δανείζουν πολύ πρόθυμα. Τυχαίο; Αυτοί λοιπόν που μέχρι χθες απερίσκεπτα(;) δανειζόντουσαν, σήμερα έρχονται και λένε ότι τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε, για αυτό και είναι αναγκαία τα εκάστοτε αναθεωρημένα μνημόνια. Αυτοί που μέχρι χθες με μεγάλη ευκολία μας δανείζανε, παρά το απαγορευτικό της συνθήκης του Μάαστριχ, έρχονται σήμερα και μας αποκαλούν κλέφτες, φαύλους κλπ και με επιβάλλουν τα νέα συμβόλαια (μνημόνια) τους. Στόχος να υποθηκεύσουν, να εκποιήσουν, να εξαγοράσουν, να εκμεταλλευτούν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας, καταβάλλοντας το ελάχιστο δυνατό αντίτιμο. Σ’ αυτή την προσπάθεια τους βρίσκουν εσωτερικούς συνεργάτες, πρόθυμους να δώσουν «γη και ύδωρ». Γιατί άραγε;
Η Ελλάδα σήμερα κατέχει δεσπόζουσα θέση, τόσο από άποψη ανεκμετάλλευτων πλουτοπαραγωγικών πόρων, όσο και εξαιτίας της κομβικής γεωγραφική της θέσης. Βρίσκεται ακριβώς στο μέσο σημαντικών μεσογειακών ενεργειακών κοιτασμάτων, αρκετά να καλύψουν ένα μεγάλο μέρος των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών για τα επόμενα 50 χρόνια.
Από την άλλη μεριά το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο προκειμένου να εδραιώσει ακόμη περισσότερο την θέση του, έναντι των ευρύτερων κοιτασμάτων του αραβικού κόσμου και της πλησίον αυτού περιοχής της Ασίας, δρομολογεί ανατροπές καθεστώτων, που όλα αυτά τα χρόνια με περισσή υποκρισία συνεργαζόταν. Όπου κάποια από τα διεφθαρμένα καθεστώτα «δεν υπακούουν προς τας εντολάς» για να «αποσυρθούν» οικειοθελώς, τότε υπάρχει η μέθοδος των εξεγέρσεων, και όταν αυτές δεν είναι αποτελεσματικές τότε υπάρχει και η λύση της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης(περίπτωση Λιβύης). Σημειωτέον πως τα χρέη των περισσότερων χωρών του λεγόμενου ευρύτερου Μαγκρέμπ (βορειοδυτική Αφρική) βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Στην παγκόσμια κατάταξη 189 χωρών (στοιχεία 12/2010) η Αλγερία βρίσκεται στην 117 θέση με χρέος 4,138 δις δολάρια, η Μαυριτανία στην 105 με 5,043, η Λιβύη στην 99 με 6,378, η Τυνησία στην 74 με 18,760 και το Μαρόκο στην 71 με 22,690, όταν η Ελλάδα είναι στην 19 και με το χρέος της συνεχώς να αυξάνεται.
Από τα παραπάνω στοιχεία και μόνο προκύπτει ότι οι χώρες αυτές δεν είναι τόσο οικονομικά εκτεθειμένες με χρέη όπως η Ελλάδα, ώστε να δεχτούν εύκολα τις πιέσεις του δυτικού κόσμου. Συνεπώς η καθυπόταξη τους πρέπει να γίνει με άλλα μέσα και τρόπους (όπως ανατροπές, εξεγέρσεις, πόλεμοι κλπ). Αυτά δηλαδή που βλέπουμε αυτές τις μέρες να εφαρμόζονται με τόσο μεγάλο θράσος και υποκρισία. Αυτούς λοιπόν βγαίνουν και στηρίζουν οι διάφοροι promotionist-ες των διαφόρων Μ.Μ.Ε.
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.11294
Δημοσιεύτηκε: "Πρωινός Λόγος" 23/3/2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου