Ο Αριστοτέλης από την αρχαιότητα ακόμη έλεγε «αυτό που εμφανίζεται κατά τη γνώμη των πολλών ως ορθό, αυτό ισχυριζόμαστε». Αυτό δε κάνουν όμως και οι στρατευμένοι στη χειραγώγηση της ελληνικής οικονομίας πολιτικοί παράγοντες και ΜΜΕ; Βγαίνουν καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα και όχι μόνο, παριστάνοντας τους «επαΐοντες» να επαναλαμβάνουν και να αναμασούν τις δικές τους «αλήθειες». Δεν είναι λίγες οι φορές που, για την επιστημονική τεκμηρίωση των όσων λέγουν, χρησιμοποιούν ως δεκανίκια ακραίες νεοφιλελεύθερες προσεγγίσεις. Κατ’ αυτό τον τρόπο, αφού ως πλειοψηφούσα άποψη που παρουσιάζεται (στα δικά τους ΜΜΕ) είναι μόνο η δική τους «αλήθεια», τότε μοιραία αναμένουν πως όλος ο κόσμος θα ισχυρίζεται, ότι αυτή είναι και η ορθή.
Αργότερα και μετά από πολλούς αιώνες έρχεται ο Λένιν και λέει πως «ένα ψέμα ειπωμένο πολλές φορές γίνεται αλήθεια». Πόσες φορές δεν μας είπαν πέρσι τέτοιο καιρό ότι η επιλογή του μνημονίου ήταν μονόδρομος; Μάλιστα όσοι αμφισβητούσαν αυτή την παραδοχή, αποκαλούνταν λαϊκιστές και λοιδορούταν. Σήμερα δεν είναι λίγοι και μέσα στην ίδια την κυβερνητική παράταξη, που αμφισβητούν πλέον ευθέως την αποτελεσματικότητα του μνημονίου. Δειλά, δειλά διατυπώνουν διαφορετικές προσεγγίσεις, ανατρέποντας έτσι το μύθο του μονόδρομου (δέστε τις απόψεις περί διαφόρων μορφών αναδιάρθρωσης του χρέους). Πότε μας έλεγαν λοιπόν αλήθεια τότε ή τώρα;
Αφού λοιπόν το χιλιοειπωμένο ψέμα, το κατέστησαν «αλήθεια». Αφού το εμφάνισαν ως κυρίαρχη γνώμη, κατά συνθήκη επομένως και ορθό, ήρθαν να καταλύσουν στη συνέχεια κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε δικαίωμα των εργαζομένων. Επέβαλαν τη χώρα σε «κατάσταση εξαίρεσης» (κατά Τζόρτζιο Αγκάμπεν) - μια κατάσταση δηλαδή όπου η ανάγκη μετατρέπει την εξαίρεση σε κανόνα.
Έτσι είδαμε η «ανάγκη» για αύξηση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας, να περνάει μέσα από την εσωτερική υποτίμηση της, να καθίσταται αναγκαία η μείωση της αξίας της εργασίας, το ψαλίδισμα των κοινωνικών παροχών, να γίνεται αφαίρεση εργασιακών διατάξεων προστασίας των εργαζομένων, να επιβάλλεται δημοσιονομική προσαρμογή της τάξεως των 30 δισ. μέχρι το 2013 (και πριν καλά έρθει το 2011 να αναθεωρείται το ποσό αυτά στα 90 και πλέον δισ. Ευρώ) κ.α.
Κατ’ αντίστοιχο τρόπο συνεχίζεται εδώ και δυο βδομάδες, να προβάλλεται και μια άλλη αναγκαιότητα, που πάει να μετατρέψει την εξαίρεση σε κανόνα. Ακούμε ότι η ακολουθούμενη πολιτική στον ενεργειακό τομέα μετατρέπει τη ΔΕΗ σε ένα νέο ΟΣΕ. Προβάλλεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως αδήριτη ανάγκη η αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχομένου, με την εξεύρεση στρατηγικού επενδυτή που θα αναλάβει και το μάνατζμεντ. Πάνε δηλαδή να περάσουν την εκχώρηση του πλειοψηφικού πακέτου της ΔΕΗ σε ιδιώτες «επενδυτές». Να μετατρέψουν την ηλεκτρική ενέργεια σε πεδίο κερδοσκοπικών παιχνιδιών, από μοχλό ανάπτυξης που μπορεί να είναι για την ελληνική οικονομία. Η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται από τους εκπροσώπους αυτής της άποψης είναι ύποπτη, ως και επικίνδυνη.
Λέγουν ότι το μείζον στην περίπτωση αυτή δεν είναι αν εκχωρηθεί ή όχι το πλειοψηφικό πακέτο στους ιδιώτες, αλλά η ανακήρυξη του λιγνίτη σε «εθνικό καύσιμο» (!!!). Βάλουν κατά της υπουργού κ. Μπιρμπίλης, καταλογίζοντας ότι με τις επιλογές της υπονομεύει το λιγνίτη ως τη κύρια πηγή παραγωγής της ηλεκτρικής ενέργειας. Εύκολα φαίνεται ξεχνούν πως διαγκωνίζονταν με όποιους τολμούσαν να την πλησιάσουν, κατά την τελευταία επίσκεψη της στην περιοχή. Τότε, που χειροκροτούσαν πρώτοι από τους πρώτους τον επικήδειο του ενεργειακού ενταφιασμού της περιοχής. Ποιο ήταν άραγε το ζητούμενο τους τότε; Και τι άλλαξε στη συνέχεια ώστε σήμερα να φτύνουν εκεί που μέχρι χθες έγλειφαν; Μήπως δεν έγιναν οι προνομιακοί συνομιλητές, εκ μέρους της περιοχής, όπως επιθυμούν;
Προχωρούν όμως ακόμη πιο πέρα. Προεξοφλούν το αποτέλεσμα ενός αγώνα που ακόμη δεν ξεκίνησε. Μιλούν για την ανάγκη διαπραγμάτευσης ανταποδοτικών παροχών εκ μέρους της πολιτείας ή αυτών που θα επωφεληθούν από την περεταίρω μετοχοποίηση, ώστε να συναινέσει σιωπηλά η περιοχή στην εκχώρηση του πλειοψηφικού πακέτου της ΔΕΗ σε ιδιώτες. Εξυπακούεται ότι αυτές τις διαπραγματεύσεις θα τις διεξάγουν ανιδιοτελώς οι ίδιοι(!)… Μ’ αυτή την άποψη δυστυχώς συντάσσονται και επιφανή συνδικαλιστικά στελέχη της περιοχής.
Τους διαφεύγει της προσοχής όμως όλους αυτούς, ότι εδώ «οι άνθρωποι έχουν αξιοπρέπεια». Μάταια πασχίζουν να μας πείσουν ότι όλα παζαρεύονται όλα αποτιμούνται έναντι συγκεκριμένου τιμήματος. Όπως έμαθαν άλλωστε οι ίδιοι να κάνουν, συναλλασσόμενοι όλα αυτά τα χρόνια. Θεωρούν ότι οι άνθρωποι εδώ, «δεν διαθέτουν αξιοπρέπεια» όπως οι ίδιοι τους, άρα «έχουν αμοιβαία δυσπιστία» και αφού λοιπόν «έχουν αμοιβαία δυσπιστία, τότε έχουν φόβο». Συνεπώς εύκολα μπορούν και να χειραγωγηθούν. Νομίζουν ότι θα γίνουν κυρίαρχοι της κοινωνίας συντασσόμενοι με τη «σοφία» του διαβόλου που αποκαλύπτει ότι «για να εξουσιάζεις έναν άνθρωπο κάν’ τον να νοιώσει φόβο» (Paulo Coelho «Ο Διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ»). Άδικα όμως προσπαθούν μ’ αυτό τον τρόπο, να κρύψουν τον δικό τους φόβο… Τον φόβο της δικής τους ανικανοποίητης ματαιοδοξίας…
Αργότερα και μετά από πολλούς αιώνες έρχεται ο Λένιν και λέει πως «ένα ψέμα ειπωμένο πολλές φορές γίνεται αλήθεια». Πόσες φορές δεν μας είπαν πέρσι τέτοιο καιρό ότι η επιλογή του μνημονίου ήταν μονόδρομος; Μάλιστα όσοι αμφισβητούσαν αυτή την παραδοχή, αποκαλούνταν λαϊκιστές και λοιδορούταν. Σήμερα δεν είναι λίγοι και μέσα στην ίδια την κυβερνητική παράταξη, που αμφισβητούν πλέον ευθέως την αποτελεσματικότητα του μνημονίου. Δειλά, δειλά διατυπώνουν διαφορετικές προσεγγίσεις, ανατρέποντας έτσι το μύθο του μονόδρομου (δέστε τις απόψεις περί διαφόρων μορφών αναδιάρθρωσης του χρέους). Πότε μας έλεγαν λοιπόν αλήθεια τότε ή τώρα;
Αφού λοιπόν το χιλιοειπωμένο ψέμα, το κατέστησαν «αλήθεια». Αφού το εμφάνισαν ως κυρίαρχη γνώμη, κατά συνθήκη επομένως και ορθό, ήρθαν να καταλύσουν στη συνέχεια κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε δικαίωμα των εργαζομένων. Επέβαλαν τη χώρα σε «κατάσταση εξαίρεσης» (κατά Τζόρτζιο Αγκάμπεν) - μια κατάσταση δηλαδή όπου η ανάγκη μετατρέπει την εξαίρεση σε κανόνα.
Έτσι είδαμε η «ανάγκη» για αύξηση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας, να περνάει μέσα από την εσωτερική υποτίμηση της, να καθίσταται αναγκαία η μείωση της αξίας της εργασίας, το ψαλίδισμα των κοινωνικών παροχών, να γίνεται αφαίρεση εργασιακών διατάξεων προστασίας των εργαζομένων, να επιβάλλεται δημοσιονομική προσαρμογή της τάξεως των 30 δισ. μέχρι το 2013 (και πριν καλά έρθει το 2011 να αναθεωρείται το ποσό αυτά στα 90 και πλέον δισ. Ευρώ) κ.α.
Κατ’ αντίστοιχο τρόπο συνεχίζεται εδώ και δυο βδομάδες, να προβάλλεται και μια άλλη αναγκαιότητα, που πάει να μετατρέψει την εξαίρεση σε κανόνα. Ακούμε ότι η ακολουθούμενη πολιτική στον ενεργειακό τομέα μετατρέπει τη ΔΕΗ σε ένα νέο ΟΣΕ. Προβάλλεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως αδήριτη ανάγκη η αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχομένου, με την εξεύρεση στρατηγικού επενδυτή που θα αναλάβει και το μάνατζμεντ. Πάνε δηλαδή να περάσουν την εκχώρηση του πλειοψηφικού πακέτου της ΔΕΗ σε ιδιώτες «επενδυτές». Να μετατρέψουν την ηλεκτρική ενέργεια σε πεδίο κερδοσκοπικών παιχνιδιών, από μοχλό ανάπτυξης που μπορεί να είναι για την ελληνική οικονομία. Η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται από τους εκπροσώπους αυτής της άποψης είναι ύποπτη, ως και επικίνδυνη.
Λέγουν ότι το μείζον στην περίπτωση αυτή δεν είναι αν εκχωρηθεί ή όχι το πλειοψηφικό πακέτο στους ιδιώτες, αλλά η ανακήρυξη του λιγνίτη σε «εθνικό καύσιμο» (!!!). Βάλουν κατά της υπουργού κ. Μπιρμπίλης, καταλογίζοντας ότι με τις επιλογές της υπονομεύει το λιγνίτη ως τη κύρια πηγή παραγωγής της ηλεκτρικής ενέργειας. Εύκολα φαίνεται ξεχνούν πως διαγκωνίζονταν με όποιους τολμούσαν να την πλησιάσουν, κατά την τελευταία επίσκεψη της στην περιοχή. Τότε, που χειροκροτούσαν πρώτοι από τους πρώτους τον επικήδειο του ενεργειακού ενταφιασμού της περιοχής. Ποιο ήταν άραγε το ζητούμενο τους τότε; Και τι άλλαξε στη συνέχεια ώστε σήμερα να φτύνουν εκεί που μέχρι χθες έγλειφαν; Μήπως δεν έγιναν οι προνομιακοί συνομιλητές, εκ μέρους της περιοχής, όπως επιθυμούν;
Προχωρούν όμως ακόμη πιο πέρα. Προεξοφλούν το αποτέλεσμα ενός αγώνα που ακόμη δεν ξεκίνησε. Μιλούν για την ανάγκη διαπραγμάτευσης ανταποδοτικών παροχών εκ μέρους της πολιτείας ή αυτών που θα επωφεληθούν από την περεταίρω μετοχοποίηση, ώστε να συναινέσει σιωπηλά η περιοχή στην εκχώρηση του πλειοψηφικού πακέτου της ΔΕΗ σε ιδιώτες. Εξυπακούεται ότι αυτές τις διαπραγματεύσεις θα τις διεξάγουν ανιδιοτελώς οι ίδιοι(!)… Μ’ αυτή την άποψη δυστυχώς συντάσσονται και επιφανή συνδικαλιστικά στελέχη της περιοχής.
Τους διαφεύγει της προσοχής όμως όλους αυτούς, ότι εδώ «οι άνθρωποι έχουν αξιοπρέπεια». Μάταια πασχίζουν να μας πείσουν ότι όλα παζαρεύονται όλα αποτιμούνται έναντι συγκεκριμένου τιμήματος. Όπως έμαθαν άλλωστε οι ίδιοι να κάνουν, συναλλασσόμενοι όλα αυτά τα χρόνια. Θεωρούν ότι οι άνθρωποι εδώ, «δεν διαθέτουν αξιοπρέπεια» όπως οι ίδιοι τους, άρα «έχουν αμοιβαία δυσπιστία» και αφού λοιπόν «έχουν αμοιβαία δυσπιστία, τότε έχουν φόβο». Συνεπώς εύκολα μπορούν και να χειραγωγηθούν. Νομίζουν ότι θα γίνουν κυρίαρχοι της κοινωνίας συντασσόμενοι με τη «σοφία» του διαβόλου που αποκαλύπτει ότι «για να εξουσιάζεις έναν άνθρωπο κάν’ τον να νοιώσει φόβο» (Paulo Coelho «Ο Διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ»). Άδικα όμως προσπαθούν μ’ αυτό τον τρόπο, να κρύψουν τον δικό τους φόβο… Τον φόβο της δικής τους ανικανοποίητης ματαιοδοξίας…
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.12108
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου