Οι τελευταίες, ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, είναι απόρροια του ανέφικτου προγράμματος προσαρμογής που μας επέβαλε η τρόικα. Ειδικότερα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, εξέλαβαν την ελληνική κρίση, ως μια νέα ευκαιρία να αυξήσουν ακόμη περισσότερο τα κέρδη τους. Ήδη όπως έγινε γνωστό (από ξένο τραπεζικό παράγοντα) τα κέρδη της Γερμανίας, από την εφαρμογή αυτού του προγράμματος στον ένα χρόνο του μνημονίου, ανήλθαν στα 10 δισ. Ευρώ. Σήμερα βλέποντας τα αδιέξοδα αυτών των επιλογών, πιέζουν στη δρομολόγηση νέων λύσεων. Θέλουν να δημιουργήσουν άλλοθι στη δυστοκία της επιλογής τους. Προσπαθούν να επιρρίψουν τις ευθύνες στις πλάτες των θυμάτων τους, δηλαδή στους Έλληνες που δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν πιστά τις επιλογές τους.
Η εφαρμογή όμως αυτού του προγράμματος έχει ως συνέπεια, η κυβέρνηση να χάσει την υποστήριξη των ψηφοφόρων της. Αυτό το αποδεικνύουν οι διάφορες σφυγμομετρήσεις, που την φέρουν να χάνει συνεχώς σημαντικό μέρος του εκλογικού της σώματος.
Η κυβερνητική ενότητα δεν είναι πλέον αρραγής. Σειρά κυβερνητικών βουλευτών και κομματικών παραγόντων, εκφράζουν ανοιχτά τη διαφωνία τους πάνω σε διάφορες επιλογές της, είτε σε επίπεδο επιτάχυνσης των διαδικασιών του μνημονίου (δείτε για παράδειγμα τη τοποθέτηση τοπικού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την πρόταση του για εκχώρηση της ΔΕΗ) είτε αποστασιοποίησης από τέτοιου είδους επιλογές (δείτε τη τοποθέτηση έτερου τοπικού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, για το ίδιο θέμα).
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σημαντικοί παράγοντες (Όλι Ρεν, Γιούνγκερ, Σόιμπλε, τραπεζικοί κύκλοι, Μ.Μ.Ε κ.α.), εκφράζουν ανοιχτά πλέον τις επιφυλάξεις τους για την αποτελεσματικότητα της ελληνικής κυβέρνησης.
Το προσωπικό στραβοπάτημα του Στρος Καν φαίνεται πως αποτέλεσε την αφορμή, να επιταχυνθούν οι διαδικασίες αμφισβήτησης της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αφού ο εν λόγω κύριος, αν και έγκαιρα πήρε αποστάσεις από τον κ. Παπανδρέου με τις γνωστές δηλώσεις του σε τηλεοπτικό γαλλικό κανάλι (ένεκα της πρόθεσης του να θέσει υποψηφιότητα για τη γαλλική προεδρία), παρʼ όλα αυτά εξακολουθούσε να είναι ένας από τους υποστηρικτές της ελληνικής κυβέρνησης εξαιτίας του αμερικανικού παράγοντα.
Όλα τα παραπάνω – αν και έθεταν υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης –ήταν διαχειρίσιμα σε επικοινωνιακό επίπεδο, αφού η κυβέρνηση στηριζόταν από τα μεγάλα ΜΜΕ. Όταν όμως αυτά επέλεξαν να κρατήσουν αποστάσεις, τότε άρχισε να μετράει και αντίστροφα ο χρόνος ύπαρξης της. Το τελευταίο καιρό σειρά δημοσιευμάτων και εκπομπών, σηματοδότησαν την πρόθεση τους να αποσείσουν από τις πλάτες τους τη χρεοκοπία της πολιτικής που μέχρι πρότινος υποστήριζαν σθεναρά. Έτσι άφησαν σύξυλη τη κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό και βγήκαν προς αναζήτηση νέων σχημάτων, ικανά να υπηρετήσουν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα τις επιλογές και τα συμφέροντα τους.
Οι κατʼ ιδίαν επαφές του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς(πλην της κ. Παπαρήγα που αρνήθηκε), έγιναν μετά από πιέσεις των Ευρωπαίων που επιθυμούν μια ευρύτερη συναίνεση για το μνημόνιο. Φαίνεται όμως πως αυτές δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Έτσι, ακριβώς μετά, βγήκαν στην επιφάνεια οι προτάσεις για ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος με ενισχυμένη πλειοψηφία (πρόταση Πάγκαλου). Μια πρόταση που ουσιαστικά αποσκοπούσε ή να «δέσει» την αντιπολίτευση και ιδιαίτερα την αξιωματική με τις κυβερνητικές επιλογές ή να οδηγηθούμε σε εκλογές. Αυτή η πρόταση γρήγορα εγκαταλείφθηκε αφού αναγόρευε ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων την αντιπολίτευση. Στη συνέχεια έπεσε η πρόταση για δημοψήφισμα. Αυτή επιχειρήθηκε μάλιστα να «υποστηριχθεί» και επικοινωνιακά από την κ. Δαμανάκη, θέτοντας με τελείως άκομψο τρόπο το ψευτοδίλημμα: «ή συμφωνούμε με τους δανειστές μας σε ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών... ή επιστρέφουμε πίσω στη δραχμή». Η παρέμβαση όμως αυτή, ουσιαστικά αυτοϋπονόμευσε την πρόταση του δημοψηφίσματος, αφού ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών της αντιπολίτευσης.
Η πρωτοβουλία της Προεδρίας της Δημοκρατίας να συγκαλέσει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, αποτελεί μια εναλλακτική κίνηση στην στρατηγική της κυβέρνησης. Σκοπός της είναι να πεισθεί η αξιωματική κυβέρνηση να συμμετέχει σʼ ένα νέο κυβερνητικό σχήμα ή να παράσχει την αμέριστη υποστήριξη σε μια νέα κυβέρνηση. Ήδη σε μια τέτοια προοπτική συμφωνούν ο κ. Καρατζαφέρης και η κ. Μπακογιάννη. Άλλωστε προς μια τέτοια κατεύθυνση πιέζουν και ευρωπαίοι παράγοντες. Μια πίεση που όμως εγκυμονεί ταυτόχρονα κίνδυνο προσφυγής στις κάλπες κάτι που το απεύχονται, αφού θα θέσει σε δοκιμασία τη μέχρι τώρα στρατηγική τους.
Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο. Η σημερινή κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, έχει κλείσει τον κύκλο της. Στο τραπέζι θα πέσουν πολλές εναλλακτικές προτάσεις: κυβέρνηση προσωπικοτήτων, κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, ευρύτερη κυβέρνηση με τη συμμετοχή άλλων κομμάτων ή/και προσωπικοτήτων. Όποια πρόταση και αν επικρατήσει ένα είναι σίγουρο: η οικονομική πολιτική που θα ακολουθηθεί, θα είναι ακόμη πιο σκληρή. Τα δε αποτελέσματα της θα φέρουν σʼ ακόμη δυσκολότερη θέση τον Ελληνικό λαό.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι ποιος θα δώσει τη λύση, στο σημερινό αδιέξοδο. Αν θα είναι δηλαδή μια συστημική λύση (δηλαδή μέσα από το υπάρχον σύστημα που δημιούργησε και τη κρίση) ή μια λύση που θα την αποφασίσει ο ελληνικός λαός. Οι εξελίξεις, όπως και να έχουν τα πράγματα, είναι ραγδαίες. Η λύση επιβάλλεται να δοθεί γρήγορα. Άμεσα.
Η εφαρμογή όμως αυτού του προγράμματος έχει ως συνέπεια, η κυβέρνηση να χάσει την υποστήριξη των ψηφοφόρων της. Αυτό το αποδεικνύουν οι διάφορες σφυγμομετρήσεις, που την φέρουν να χάνει συνεχώς σημαντικό μέρος του εκλογικού της σώματος.
Η κυβερνητική ενότητα δεν είναι πλέον αρραγής. Σειρά κυβερνητικών βουλευτών και κομματικών παραγόντων, εκφράζουν ανοιχτά τη διαφωνία τους πάνω σε διάφορες επιλογές της, είτε σε επίπεδο επιτάχυνσης των διαδικασιών του μνημονίου (δείτε για παράδειγμα τη τοποθέτηση τοπικού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την πρόταση του για εκχώρηση της ΔΕΗ) είτε αποστασιοποίησης από τέτοιου είδους επιλογές (δείτε τη τοποθέτηση έτερου τοπικού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, για το ίδιο θέμα).
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σημαντικοί παράγοντες (Όλι Ρεν, Γιούνγκερ, Σόιμπλε, τραπεζικοί κύκλοι, Μ.Μ.Ε κ.α.), εκφράζουν ανοιχτά πλέον τις επιφυλάξεις τους για την αποτελεσματικότητα της ελληνικής κυβέρνησης.
Το προσωπικό στραβοπάτημα του Στρος Καν φαίνεται πως αποτέλεσε την αφορμή, να επιταχυνθούν οι διαδικασίες αμφισβήτησης της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αφού ο εν λόγω κύριος, αν και έγκαιρα πήρε αποστάσεις από τον κ. Παπανδρέου με τις γνωστές δηλώσεις του σε τηλεοπτικό γαλλικό κανάλι (ένεκα της πρόθεσης του να θέσει υποψηφιότητα για τη γαλλική προεδρία), παρʼ όλα αυτά εξακολουθούσε να είναι ένας από τους υποστηρικτές της ελληνικής κυβέρνησης εξαιτίας του αμερικανικού παράγοντα.
Όλα τα παραπάνω – αν και έθεταν υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης –ήταν διαχειρίσιμα σε επικοινωνιακό επίπεδο, αφού η κυβέρνηση στηριζόταν από τα μεγάλα ΜΜΕ. Όταν όμως αυτά επέλεξαν να κρατήσουν αποστάσεις, τότε άρχισε να μετράει και αντίστροφα ο χρόνος ύπαρξης της. Το τελευταίο καιρό σειρά δημοσιευμάτων και εκπομπών, σηματοδότησαν την πρόθεση τους να αποσείσουν από τις πλάτες τους τη χρεοκοπία της πολιτικής που μέχρι πρότινος υποστήριζαν σθεναρά. Έτσι άφησαν σύξυλη τη κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό και βγήκαν προς αναζήτηση νέων σχημάτων, ικανά να υπηρετήσουν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα τις επιλογές και τα συμφέροντα τους.
Οι κατʼ ιδίαν επαφές του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς(πλην της κ. Παπαρήγα που αρνήθηκε), έγιναν μετά από πιέσεις των Ευρωπαίων που επιθυμούν μια ευρύτερη συναίνεση για το μνημόνιο. Φαίνεται όμως πως αυτές δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Έτσι, ακριβώς μετά, βγήκαν στην επιφάνεια οι προτάσεις για ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος με ενισχυμένη πλειοψηφία (πρόταση Πάγκαλου). Μια πρόταση που ουσιαστικά αποσκοπούσε ή να «δέσει» την αντιπολίτευση και ιδιαίτερα την αξιωματική με τις κυβερνητικές επιλογές ή να οδηγηθούμε σε εκλογές. Αυτή η πρόταση γρήγορα εγκαταλείφθηκε αφού αναγόρευε ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων την αντιπολίτευση. Στη συνέχεια έπεσε η πρόταση για δημοψήφισμα. Αυτή επιχειρήθηκε μάλιστα να «υποστηριχθεί» και επικοινωνιακά από την κ. Δαμανάκη, θέτοντας με τελείως άκομψο τρόπο το ψευτοδίλημμα: «ή συμφωνούμε με τους δανειστές μας σε ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών... ή επιστρέφουμε πίσω στη δραχμή». Η παρέμβαση όμως αυτή, ουσιαστικά αυτοϋπονόμευσε την πρόταση του δημοψηφίσματος, αφού ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών της αντιπολίτευσης.
Η πρωτοβουλία της Προεδρίας της Δημοκρατίας να συγκαλέσει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, αποτελεί μια εναλλακτική κίνηση στην στρατηγική της κυβέρνησης. Σκοπός της είναι να πεισθεί η αξιωματική κυβέρνηση να συμμετέχει σʼ ένα νέο κυβερνητικό σχήμα ή να παράσχει την αμέριστη υποστήριξη σε μια νέα κυβέρνηση. Ήδη σε μια τέτοια προοπτική συμφωνούν ο κ. Καρατζαφέρης και η κ. Μπακογιάννη. Άλλωστε προς μια τέτοια κατεύθυνση πιέζουν και ευρωπαίοι παράγοντες. Μια πίεση που όμως εγκυμονεί ταυτόχρονα κίνδυνο προσφυγής στις κάλπες κάτι που το απεύχονται, αφού θα θέσει σε δοκιμασία τη μέχρι τώρα στρατηγική τους.
Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο. Η σημερινή κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, έχει κλείσει τον κύκλο της. Στο τραπέζι θα πέσουν πολλές εναλλακτικές προτάσεις: κυβέρνηση προσωπικοτήτων, κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, ευρύτερη κυβέρνηση με τη συμμετοχή άλλων κομμάτων ή/και προσωπικοτήτων. Όποια πρόταση και αν επικρατήσει ένα είναι σίγουρο: η οικονομική πολιτική που θα ακολουθηθεί, θα είναι ακόμη πιο σκληρή. Τα δε αποτελέσματα της θα φέρουν σʼ ακόμη δυσκολότερη θέση τον Ελληνικό λαό.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι ποιος θα δώσει τη λύση, στο σημερινό αδιέξοδο. Αν θα είναι δηλαδή μια συστημική λύση (δηλαδή μέσα από το υπάρχον σύστημα που δημιούργησε και τη κρίση) ή μια λύση που θα την αποφασίσει ο ελληνικός λαός. Οι εξελίξεις, όπως και να έχουν τα πράγματα, είναι ραγδαίες. Η λύση επιβάλλεται να δοθεί γρήγορα. Άμεσα.
Χρήστος Παπαδόπουλος
: 027/05/2011 09:12|www.kozan.gr
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.12682
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου