(* Του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Η σύνοδος των πολιτικών αρχηγών της περασμένης Παρασκευής, εντάσσεται στην απέλπιδα προσπάθεια του πολιτικό-οικονομικού κατεστημένου να περισώσει το πολιτικό του σύστημα. Ένα σύστημα που όχι μόνο αναπαράγει τη σημερινή κρίση, αλλά τη συντηρεί και την οξύνει ακόμη περισσότερο.Εκφράζει το φόβο του για τα αδιέξοδα που διαμορφώνονται, εξαιτίας των επιλογών του. Όμως ο φόβος αυτός αγγίζει εξίσου τον λαό ή μόνον αυτό; Απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα δόθηκε από έναν αναγνώστη του kozan.gr, που παραφράζοντας τον Νίκο Καζαντζάκη, είπε με σημασία: ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ. ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ !!!
Δυστυχώς στη χώρα μας, οι άνεργοι ολοένα και περισσότεροι πληθαίνουν. Σήμερα στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας, προσεγγίζουν το 30% περίπου (ήδη ήταν 24% το μήνα Φεβρουάριο). Η κατάσταση θα γίνει ακόμη δυσκολότερη, όταν η κυβέρνηση ενεργοποιήσει τις απαιτήσεις της τρόικας για απολύσεις και στο δημόσιο τομέα. Αλήθεια όλη αυτή την περίοδο που λαμβάνονται τα ανάλγητα αυτά μέτρα, δεν παίρνονται τάχα, για να μη αυξηθεί η ανεργία; Παρ’ όλα αυτά όμως, αυτή όλο και μεγαλώνει. Σήμερα δεν υπάρχει εργαζόμενος που να νιώθει ότι προστατεύονται τα εργασιακά δικαιώματα του. Μέρα, με τη μέρα νιώθει να έρχεται και η δική του σειρά. Το νομοθετικό πλαίσιο που τα διέπει, συνεχώς αναθεωρείται, αφήνοντας όλο και περισσότερους εργαζόμενους ανοχύρωτους, έναντι της εργοδοτικής ασυδοσίας. Στο όριο της φτώχειας, εισέρχονται όλο και περισσότερα στρώματα του ελληνικού λαού, χάριν της εμμονής των αρμοδίων να αποπληρώσουν στο ακέραιο τα χρωστούμενα, που με ύποπτο τρόπο όμως φορτώθηκαν στις πλάτες της χώρας μας.
Οι ευρωπαίοι, και κατά τα άλλα «σύμμαχοι» μας, μας πιέζουν – φοβισμένους και μη – να συναινέσουμε στις επιταγές τους. Μας λένε ευθέως ότι αν δεν ευθυγραμμισθούμε με τις επιθυμίες τους, τότε θα μας αφαιρέσουν τη μάσκα οξυγόνου της επόμενης δόσης. Απαιτούν να τους πουλήσουμε όλα τα ασημικά μας και ότι άλλο έχουμε, και δεν έχουμε. Μας λένε ότι οι επιλογές που έχουμε ως χώρα είναι, ή να συναινέσουμε στις προσταγές τους (που μας οδηγούν όμως σε μακρόχρονη οικονομική υποδούλωση, με ταυτόχρονο ξεπούλημα του εγχώριου πλούτου μας), ή αλλιώς θα μας αφανίσουν κόβοντας τα δάνεια που μας εθίζουν όμως ακόμη περισσότερο στο ήδη ανυπέρβλητο χρέος μας.
Μα κύριοι, αν είναι έτσι, ή αλλιώς να μας τα πάρετε ˙ γιατί τότε να σας τα δώσουμε από μόνοι μας;
Μήπως γιατί, ο μόνος τρόπος για να τα πάρτε, είναι να σας τα δώσουμε εμείς;
…Για κοπιάστε λοιπόν;
Δυστυχώς στη χώρα μας, οι άνεργοι ολοένα και περισσότεροι πληθαίνουν. Σήμερα στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας, προσεγγίζουν το 30% περίπου (ήδη ήταν 24% το μήνα Φεβρουάριο). Η κατάσταση θα γίνει ακόμη δυσκολότερη, όταν η κυβέρνηση ενεργοποιήσει τις απαιτήσεις της τρόικας για απολύσεις και στο δημόσιο τομέα. Αλήθεια όλη αυτή την περίοδο που λαμβάνονται τα ανάλγητα αυτά μέτρα, δεν παίρνονται τάχα, για να μη αυξηθεί η ανεργία; Παρ’ όλα αυτά όμως, αυτή όλο και μεγαλώνει. Σήμερα δεν υπάρχει εργαζόμενος που να νιώθει ότι προστατεύονται τα εργασιακά δικαιώματα του. Μέρα, με τη μέρα νιώθει να έρχεται και η δική του σειρά. Το νομοθετικό πλαίσιο που τα διέπει, συνεχώς αναθεωρείται, αφήνοντας όλο και περισσότερους εργαζόμενους ανοχύρωτους, έναντι της εργοδοτικής ασυδοσίας. Στο όριο της φτώχειας, εισέρχονται όλο και περισσότερα στρώματα του ελληνικού λαού, χάριν της εμμονής των αρμοδίων να αποπληρώσουν στο ακέραιο τα χρωστούμενα, που με ύποπτο τρόπο όμως φορτώθηκαν στις πλάτες της χώρας μας.
Οι ευρωπαίοι, και κατά τα άλλα «σύμμαχοι» μας, μας πιέζουν – φοβισμένους και μη – να συναινέσουμε στις επιταγές τους. Μας λένε ευθέως ότι αν δεν ευθυγραμμισθούμε με τις επιθυμίες τους, τότε θα μας αφαιρέσουν τη μάσκα οξυγόνου της επόμενης δόσης. Απαιτούν να τους πουλήσουμε όλα τα ασημικά μας και ότι άλλο έχουμε, και δεν έχουμε. Μας λένε ότι οι επιλογές που έχουμε ως χώρα είναι, ή να συναινέσουμε στις προσταγές τους (που μας οδηγούν όμως σε μακρόχρονη οικονομική υποδούλωση, με ταυτόχρονο ξεπούλημα του εγχώριου πλούτου μας), ή αλλιώς θα μας αφανίσουν κόβοντας τα δάνεια που μας εθίζουν όμως ακόμη περισσότερο στο ήδη ανυπέρβλητο χρέος μας.
Μα κύριοι, αν είναι έτσι, ή αλλιώς να μας τα πάρετε ˙ γιατί τότε να σας τα δώσουμε από μόνοι μας;
Μήπως γιατί, ο μόνος τρόπος για να τα πάρτε, είναι να σας τα δώσουμε εμείς;
…Για κοπιάστε λοιπόν;
: 030/05/2011 11:39|www.kozan.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου