(* Του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Η ειλικρίνεια που σκοτώνει ή η αφέλεια που μας κυβερνά; «Νιώθω ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν έχει απαντήσει σε πολλά ερωτήματα… Αν δε δώσουμε λύση, τότε το πολιτικό σύστημα, ως έχει, δεν θα μπορεί να νομιμοποιεί την παρουσία του». Μ’ αυτή τη διατύπωση ο υφυπουργός Φ. Σαχινίδης, θέτει τις προτεραιότητες τις κυβέρνησης (όπως τις έχει ακούσει πάμπολλες φορές στα υπουργικά συμβούλια), σε συνέντευξη του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.Κατ’ αυτόν, μια από τις βασικές προτεραιότητες, είναι να διασωθεί το πολιτικό σύστημα. Αυτό, που κυρίως είναι υπεύθυνο, για τη σημερινή κατάσταση. Που ανέθρεψε τέτοιες πολιτικές «προσωπικότητες» και που με τη σειρά τους επιστρέφουν την ευγνωμοσύνη τους προς αυτό, με τις ανάλογες υπηρεσίες τους. Από πότε όμως το αίτιο που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή, μπορεί να γίνει και υποκείμενο για τη σωτηρία της;
Φοβάται ο κ. Σαχινίδης και οι όμοιοι του, ότι αν δεν τα «καταφέρουν» τότε μαζί με τον αφανισμό του σημερινού πολιτικού συστήματος, θα εξαφανισθούν και οι σημερινοί υπηρέτες του. Αλήθεια τα περί σωτηρίας της πατρίδας και άλλα αντίστοιχα, σε ποια προτεραιότητα βρίσκονται γι’ αυτούς; Έχουν την αυτογνωσία να αντιληφθούν, ότι η εμμονή τους στις επιλογές που τους έχουν υποδείξει, μπορεί να καταστρέφουν ακόμη περισσότερο τη χώρα; Εν τέλει, τα δικά τους πολιτικά αδιέξοδα, δεν έχουν το δικαίωμα να τα εμφανίζουν και ως αδιέξοδα ενός ολόκληρου έθνους.
«Εμείς διαπραγματευόμαστε με αίσθηση ευθύνης για το μέλλον της χώρας και την πορεία της Ευρώπης, στην οποία επιλέξαμε να συμμετέχουμε, με δική μας πρωτοβουλία και όχι καθ’ υπαγόρευσιν», συνεχίζει απτόητος τη συνέντευξη του επιδεικνύοντας με κομπασμό ότι κατέχεται από ευρωπαϊκό οίστρο. Λέει ότι ο πατριωτισμός είναι αποδεκτός εφόσον δεν αμφισβητεί την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας(!!!). Είναι λοιπόν ξεκάθαρος και σαφής… Η Ελλάδα για αυτόν, εν ανάγκη μπορεί να αποτελέσει και παράπλευρη απώλεια, αρκεί να μη καταστραφεί η ευρωπαϊκή πορεία και προοπτική.
Με τέτοιες απόψεις οι υπερασπιστές του μεσοπρόθεσμου προγράμματος (μνημόνιο 2) έρχονται να πείσουν το ελληνικό κοινοβούλιο και το λαό. Οι βουλευτές με τη ψήφο τους καλούνται να τις δικαιώσουν ή να τις απορρίψουν. Αυτό που όμως έχει σημασία, είναι ότι ο καθένας με τη στάση του μέσα στη κοινωνία, γράφει σήμερα ιστορία. Είτε αυτός είναι υπουργός, βουλευτής, είτε ένας απλός πολίτης. Είτε είναι θύτης, είτε θύμα αυτής της κρίσης. Είτε κάθεται στον καναπέ του σπιτιού του, είτε είναι στις πλατείες. Είτε σιωπά, είτε μιλάει. Είτε είναι καλός, είτε είναι κακός... Αυτό που έχει σημασία είναι ότι «Εκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει πικρά μια μέρα, δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και η αδικία των κακών όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών» (Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ).
Φοβάται ο κ. Σαχινίδης και οι όμοιοι του, ότι αν δεν τα «καταφέρουν» τότε μαζί με τον αφανισμό του σημερινού πολιτικού συστήματος, θα εξαφανισθούν και οι σημερινοί υπηρέτες του. Αλήθεια τα περί σωτηρίας της πατρίδας και άλλα αντίστοιχα, σε ποια προτεραιότητα βρίσκονται γι’ αυτούς; Έχουν την αυτογνωσία να αντιληφθούν, ότι η εμμονή τους στις επιλογές που τους έχουν υποδείξει, μπορεί να καταστρέφουν ακόμη περισσότερο τη χώρα; Εν τέλει, τα δικά τους πολιτικά αδιέξοδα, δεν έχουν το δικαίωμα να τα εμφανίζουν και ως αδιέξοδα ενός ολόκληρου έθνους.
«Εμείς διαπραγματευόμαστε με αίσθηση ευθύνης για το μέλλον της χώρας και την πορεία της Ευρώπης, στην οποία επιλέξαμε να συμμετέχουμε, με δική μας πρωτοβουλία και όχι καθ’ υπαγόρευσιν», συνεχίζει απτόητος τη συνέντευξη του επιδεικνύοντας με κομπασμό ότι κατέχεται από ευρωπαϊκό οίστρο. Λέει ότι ο πατριωτισμός είναι αποδεκτός εφόσον δεν αμφισβητεί την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας(!!!). Είναι λοιπόν ξεκάθαρος και σαφής… Η Ελλάδα για αυτόν, εν ανάγκη μπορεί να αποτελέσει και παράπλευρη απώλεια, αρκεί να μη καταστραφεί η ευρωπαϊκή πορεία και προοπτική.
Με τέτοιες απόψεις οι υπερασπιστές του μεσοπρόθεσμου προγράμματος (μνημόνιο 2) έρχονται να πείσουν το ελληνικό κοινοβούλιο και το λαό. Οι βουλευτές με τη ψήφο τους καλούνται να τις δικαιώσουν ή να τις απορρίψουν. Αυτό που όμως έχει σημασία, είναι ότι ο καθένας με τη στάση του μέσα στη κοινωνία, γράφει σήμερα ιστορία. Είτε αυτός είναι υπουργός, βουλευτής, είτε ένας απλός πολίτης. Είτε είναι θύτης, είτε θύμα αυτής της κρίσης. Είτε κάθεται στον καναπέ του σπιτιού του, είτε είναι στις πλατείες. Είτε σιωπά, είτε μιλάει. Είτε είναι καλός, είτε είναι κακός... Αυτό που έχει σημασία είναι ότι «Εκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει πικρά μια μέρα, δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και η αδικία των κακών όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών» (Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ).
: 0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου