(του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Το ελληνικό κοινοβούλιο αποφασίζει σήμερα, μεταξύ των άλλων δυσβάσταχτων μέτρων, και αν η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, η ΔΕΗ, θα περάσει οριστικά ή όχι στα χέρια των «στρατηγικών» (!) επενδυτών.Αυτοί που προωθούν την περαιτέρω μετοχοποίηση της επιχείρησης, προβάλλουν τις αναγκαιότητες για τις οποίες πρέπει αυτή να πραγματοποιηθεί, ιεραρχημένα όπως διατυπώθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ, από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Πάγκαλο:
1. Εφόσον η περαιτέρω μετοχοποίηση της ΔΕΗ θα συμβάλει να σωθεί η χώρα, τότε μοιραία αυτή καθίσταται αναγκαία.
α) Ως γνωστό η ΔΕΗ είναι μια από τις ελάχιστες δημόσιες επιχειρήσεις που παρουσιάζει τεράστια κερδοφορία, παρά τους εξαναγκασμούς και τους απλήρωτους λογαριασμούς που της επιβάλλονται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Παρά την διαχρονική απαξίωση που επέβαλαν στην επιχείρηση οι διάφορες κυβερνήσεις και στην οποία συναίνεσαν με τον τρόπο τους και κάποιες συνδικαλιστικές ηγεσίες, αυτή κατάφερε τελικά να σταθεί στα πόδια της και να αντιμετωπίσει τον διεθνή ανταγωνισμό αποτελεσματικά.
β) Η ΔΕΗ αποτελεί σήμερα ένα από τα κάστρα που διαψεύδουν έμπρακτα την επιχειρηματολογία των νεοφιλελευθεριστών ότι δηλαδή το δημόσιο δεν μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά παραγωγικές επιχειρήσεις καταγράφοντας παράλληλα υψηλές κερδοφορίες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου της χώρας. Τα αναμενόμενα έσοδα από τη πώληση των μετοχών της είναι ελάχιστα, σε σχέση με τη συνολική αξία της επιχείρησης (που έντεχνα σήμερα έχει υποτιμηθεί υπερβολικά), όσο και με την αναμενόμενη κερδοφορία των επόμενων χρόνων.
2. Εφόσον η πώληση του πλειοψηφικού πακέτου του δημοσίου επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να το πράξουμε.
α) Η προσέγγιση αυτή είναι εκ του πονηρού, αφού κανένα δίκαιο δεν μπορεί να υποχρεώσει κάποιον να πουλήσει τα υπάρχοντα του. Η λεγόμενη «απελευθέρωση» της ενέργειας είναι ένα τέχνασμα, ένας Δούρειος Ίππος, προκειμένου να εισέλθουν κάποιοι εύκολα και χωρίς ιδιαίτερο κόστος στην αγορά της ηλεκτρικής ενέργειας και στη συνέχεια να την αλώσουν.
β) Η ελληνική νομοθεσία έχει προσαρμοσθεί ήδη ανάλογα, ώστε σήμερα να μπορεί ο καθείς να πραγματοποιήσει επενδύσεις στον τομέα αυτό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λειτουργούν ήδη αρκετές ιδιωτικές επιχειρήσεις ηλεκτροπαραγωγής. Αλήθεια ποιος εμποδίζει σήμερα τους ιδιώτες να επενδύσουν σ’ οποιονδήποτε τομέα της ηλεκτροπαραγωγής, συμπεριλαμβανομένων και των λιγνιτών; Γιατί δεν το κάνουν και γιατί αντί αυτού επιδιώκουν να πάρουν το πλειοψηφικό πακέτο της ΔΕΗ; Ιδού οι λιγνίτες, τόσο της Δράμας, όσο και της Ελασσόνας.
3. Εφόσον η πώληση θα ευνοήσει τον ανταγωνισμό και αυτό θα είναι προς όφελος των καταναλωτών.
α) Η επιχειρηματολογία αυτή υποκρύπτει μια τεραστίων διαστάσεων απάτη. Η Ελλάδα, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο τιμών ηλεκτρικής ενέργειας, βρίσκεται στην 8η θέση (από το σύνολο των 27 της Ε.Ε.) της κατάταξης των χωρών με τη φθηνότερη ηλεκτρική ενέργεια. Αλήθεια υπάρχει κανείς νοήμων άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που μπορεί να πιστέψει, ότι το ζητούμενο από την πώληση της ΔΕΗ είναι, η χώρα μας από την 8η θέση που βρίσκεται σήμερα, να πάει στην 7η ή και πιο κάτω; Να πιστέψει, ότι σε μια περίοδο, όπου οι συνεχείς αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών έχουν γίνει κανόνας, όπου οι μειώσεις των μισθών δεν έχουν σταματημό, ότι μπορεί να υπάρξει έστω και μια ελάχιστη μείωση στη τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος;
β) Πρόσφατα ο Γερμανός υπουργός οικονομικών διαπίστωσε, ότι το κόστος παραγωγής στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 4,2% εξαιτίας του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας. Εύκολα λοιπόν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο θα ανέβει το κόστος των παραγόμενων προϊόντων στη χώρα μας, μετά τις αλματώδεις αυξήσεις που αναμένεται ότι θα ακολουθήσουν από την πώληση της ΔΕΗ. Πόσο θα πληγεί η ανταγωνιστικότητα τους, περί της οποίας τόση κουβέντα γίνεται από τους θιασώτες του μνημονίου.
4. Τελευταία στην κατάταξη έρχονται τα συμφέροντα των εργαζομένων της επιχείρησης και της τοπικής κοινωνίας.
α) Εφόσον μια από τις παραπάνω προϋποθέσεις υφίσταται, τότε δεν υπάρχει δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα αιτήματα και τα «συμφέροντα» τόσο των εργαζομένων, όσο και της τοπικής κοινωνίας. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, παρά τις μειώσεις των μισθών που έχουν υποστεί, κατήλθαν σε μια απεργία που στο διεκδικητικό τους πλαίσιο δεν έχουν καμιά οικονομική διεκδίκηση, παρά μόνο να μη πουληθεί η επιχείρηση.
β) Αλήθεια ποιος πολίτης της Δυτικής Μακεδονίας, μπορεί να αποδεχτεί να είναι η παράπλευρη απώλεια μιας ατεκμηρίωτης, αν όχι ύποπτης απόφασης εκχώρησης της επιχείρησης;
γ) Φυσικά τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκαν κάποιοι που ισχυρίζονται, ότι η πώληση της ΔΕΗ, είναι προς συμφέρον της τοπικής κοινωνίας και των εργαζομένων της. Είναι αυτοί που ήδη έχουν αμειφθεί ανάλογα για την προσφορά τους αυτή... Είναι αυτοί που στο όνομα των πολιτών της περιοχής, ασελγούν σήμερα σε βάρος του μέλλοντος αυτού του τόπου. Είναι αυτοί που επιδιώκουν οι εργασιακές σχέσεις που είναι εγκατεστημένες στο τομέα της ενέργειας, να εξισωθούν προς τα κάτω. Άραγε ποιοι ωφελούνται από μια τέτοια εξέλιξη;
1. Εφόσον η περαιτέρω μετοχοποίηση της ΔΕΗ θα συμβάλει να σωθεί η χώρα, τότε μοιραία αυτή καθίσταται αναγκαία.
α) Ως γνωστό η ΔΕΗ είναι μια από τις ελάχιστες δημόσιες επιχειρήσεις που παρουσιάζει τεράστια κερδοφορία, παρά τους εξαναγκασμούς και τους απλήρωτους λογαριασμούς που της επιβάλλονται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Παρά την διαχρονική απαξίωση που επέβαλαν στην επιχείρηση οι διάφορες κυβερνήσεις και στην οποία συναίνεσαν με τον τρόπο τους και κάποιες συνδικαλιστικές ηγεσίες, αυτή κατάφερε τελικά να σταθεί στα πόδια της και να αντιμετωπίσει τον διεθνή ανταγωνισμό αποτελεσματικά.
β) Η ΔΕΗ αποτελεί σήμερα ένα από τα κάστρα που διαψεύδουν έμπρακτα την επιχειρηματολογία των νεοφιλελευθεριστών ότι δηλαδή το δημόσιο δεν μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά παραγωγικές επιχειρήσεις καταγράφοντας παράλληλα υψηλές κερδοφορίες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου της χώρας. Τα αναμενόμενα έσοδα από τη πώληση των μετοχών της είναι ελάχιστα, σε σχέση με τη συνολική αξία της επιχείρησης (που έντεχνα σήμερα έχει υποτιμηθεί υπερβολικά), όσο και με την αναμενόμενη κερδοφορία των επόμενων χρόνων.
2. Εφόσον η πώληση του πλειοψηφικού πακέτου του δημοσίου επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να το πράξουμε.
α) Η προσέγγιση αυτή είναι εκ του πονηρού, αφού κανένα δίκαιο δεν μπορεί να υποχρεώσει κάποιον να πουλήσει τα υπάρχοντα του. Η λεγόμενη «απελευθέρωση» της ενέργειας είναι ένα τέχνασμα, ένας Δούρειος Ίππος, προκειμένου να εισέλθουν κάποιοι εύκολα και χωρίς ιδιαίτερο κόστος στην αγορά της ηλεκτρικής ενέργειας και στη συνέχεια να την αλώσουν.
β) Η ελληνική νομοθεσία έχει προσαρμοσθεί ήδη ανάλογα, ώστε σήμερα να μπορεί ο καθείς να πραγματοποιήσει επενδύσεις στον τομέα αυτό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λειτουργούν ήδη αρκετές ιδιωτικές επιχειρήσεις ηλεκτροπαραγωγής. Αλήθεια ποιος εμποδίζει σήμερα τους ιδιώτες να επενδύσουν σ’ οποιονδήποτε τομέα της ηλεκτροπαραγωγής, συμπεριλαμβανομένων και των λιγνιτών; Γιατί δεν το κάνουν και γιατί αντί αυτού επιδιώκουν να πάρουν το πλειοψηφικό πακέτο της ΔΕΗ; Ιδού οι λιγνίτες, τόσο της Δράμας, όσο και της Ελασσόνας.
3. Εφόσον η πώληση θα ευνοήσει τον ανταγωνισμό και αυτό θα είναι προς όφελος των καταναλωτών.
α) Η επιχειρηματολογία αυτή υποκρύπτει μια τεραστίων διαστάσεων απάτη. Η Ελλάδα, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο τιμών ηλεκτρικής ενέργειας, βρίσκεται στην 8η θέση (από το σύνολο των 27 της Ε.Ε.) της κατάταξης των χωρών με τη φθηνότερη ηλεκτρική ενέργεια. Αλήθεια υπάρχει κανείς νοήμων άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που μπορεί να πιστέψει, ότι το ζητούμενο από την πώληση της ΔΕΗ είναι, η χώρα μας από την 8η θέση που βρίσκεται σήμερα, να πάει στην 7η ή και πιο κάτω; Να πιστέψει, ότι σε μια περίοδο, όπου οι συνεχείς αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών έχουν γίνει κανόνας, όπου οι μειώσεις των μισθών δεν έχουν σταματημό, ότι μπορεί να υπάρξει έστω και μια ελάχιστη μείωση στη τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος;
β) Πρόσφατα ο Γερμανός υπουργός οικονομικών διαπίστωσε, ότι το κόστος παραγωγής στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 4,2% εξαιτίας του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας. Εύκολα λοιπόν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο θα ανέβει το κόστος των παραγόμενων προϊόντων στη χώρα μας, μετά τις αλματώδεις αυξήσεις που αναμένεται ότι θα ακολουθήσουν από την πώληση της ΔΕΗ. Πόσο θα πληγεί η ανταγωνιστικότητα τους, περί της οποίας τόση κουβέντα γίνεται από τους θιασώτες του μνημονίου.
4. Τελευταία στην κατάταξη έρχονται τα συμφέροντα των εργαζομένων της επιχείρησης και της τοπικής κοινωνίας.
α) Εφόσον μια από τις παραπάνω προϋποθέσεις υφίσταται, τότε δεν υπάρχει δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα αιτήματα και τα «συμφέροντα» τόσο των εργαζομένων, όσο και της τοπικής κοινωνίας. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, παρά τις μειώσεις των μισθών που έχουν υποστεί, κατήλθαν σε μια απεργία που στο διεκδικητικό τους πλαίσιο δεν έχουν καμιά οικονομική διεκδίκηση, παρά μόνο να μη πουληθεί η επιχείρηση.
β) Αλήθεια ποιος πολίτης της Δυτικής Μακεδονίας, μπορεί να αποδεχτεί να είναι η παράπλευρη απώλεια μιας ατεκμηρίωτης, αν όχι ύποπτης απόφασης εκχώρησης της επιχείρησης;
γ) Φυσικά τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκαν κάποιοι που ισχυρίζονται, ότι η πώληση της ΔΕΗ, είναι προς συμφέρον της τοπικής κοινωνίας και των εργαζομένων της. Είναι αυτοί που ήδη έχουν αμειφθεί ανάλογα για την προσφορά τους αυτή... Είναι αυτοί που στο όνομα των πολιτών της περιοχής, ασελγούν σήμερα σε βάρος του μέλλοντος αυτού του τόπου. Είναι αυτοί που επιδιώκουν οι εργασιακές σχέσεις που είναι εγκατεστημένες στο τομέα της ενέργειας, να εξισωθούν προς τα κάτω. Άραγε ποιοι ωφελούνται από μια τέτοια εξέλιξη;
: 0 29/06/2011 12:07|www.kozan.gr
Μοιραστείτε4
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου