(του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Τον τελευταίο καιρό εντείνεται ολοένα και περισσότερο η επικοινωνιακή επίθεση, όσων υπερασπίζονται, ότι «άλλος δρόμος δεν υπήρχε». Ότι «όσα έγιναν και γίνονται τον τελευταίο καιρό στη χώρα, καλώς γίνονται». Ότι «για την κρίση στην Ελλάδα αποκλειστικός υπεύθυνος είναι η κακή και απαρχαιωμένη λειτουργία του κράτους…». Ότι «ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι(…) για να σώσουν τον τόπο». Ότι «ναι, όλοι μαζί τα φάγαμε…», ότι…
Το ζητούμενο είναι απλό. Η δεδομένη επικοινωνιακή κυριαρχία του πολιτικοοικονομικού συστήματος, να μετατραπεί και σε ιδεολογική. Προωθείται ως «αναγκαίο» αίτημα η εγκατάσταση καθεστώτος μόνιμων εκπτώσεων στα λαϊκά εισοδήματα και στις κοινωνικές παροχές.
Η λογική των εκπτώσεων, πρέπει να διαποτίσει την καθημερινή σκέψη των απλών ανθρώπων. Μόνο, που αφήνεται το περιθώριο να διατυπώνεται που και πού το παράπονο, ότι αυτές δεν επιβάλλονται δίκαια. Να λένε «γιατί να μη μειωθούν και οι μισθοί των βουλευτών;». «Γιατί οι εργαζόμενοι στη βουλή να είναι υπό καθεστώς ειδικής προστασίας;». «Γιατί δεν φορολογούν και το μεγάλο κεφάλαιο, όπως εμάς;». «Γιατί να μη ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα;», «γιατί…».
Το ζητούμενο λοιπόν είναι οι εκπτώσεις αυτές – που με τον καιρό θα διευρύνονται ολοένα και περισσότερο – να γίνονται, όχι μόνο αγόγγυστα, αποδεκτές από το σύνολο του πολιτών, αλλά και ότι θα πρέπει να εμφανίζονται ως ιδεολογικά αναγκαίες και αναπόφευκτες.
Εδώ είναι που την σκυτάλη παίρνουν, οι διάφοροι σύγχρονοι νεοφιλελεύθεροι (Φριντμανιακοί), που με επιλεκτικό τρόπο γαντζώνονται από τις αντιφάσεις του κοινωνικού κράτους, για να διατυπώσουν το αίτημα της ολικής κατάλυσης του. Η έννοια του κόστους σκιάζεται από αυτή του ελλείμματος. Όσο αυτό θα υφίσταται, θα είναι η μεγάλη μαύρη τρύπα, αλλά και το άλλοθι, που θα ρουφάει αδηφάγα κάθε διαθέσιμο πόρο.
Οι μεικτές αποδοχές ενός εργαζόμενου (απ’ αυτούς που ακόμη υπάρχουν), κατά κανόνα κατανέμονται σε 20% για κοινωνικές ασφαλίσεις, υγεία κλπ, κατά 20% για άμεσες φορολογικές κρατήσεις ΦΜΥ, και μόλις το 60% καρπώνεται ο εργαζόμενος σε πρώτη φάση.
Τώρα αν υπολογίσουμε ότι για κάθε συναλλαγή ο έλληνας πολίτης πληρώνει ΦΠΑ πάνω από 20%, αυτόματα τα εισοδήματα του μειώνονται στο 40%. Με τα απομείναντα αυτά ποσά καλείται να πληρώσει τέλη κυκλοφορίας, φόρους καυσίμων, φόρους ακίνητης περιουσίας, έκτακτες εισφορές και ότι άλλο καπνίσει τους εκάστοτε υπουργούς οικονομικών προκειμένου να καλύψουν την αδυναμία – ανικανότητα τους να πετύχουν τους εισπρακτικούς τους στόχους.
Μόλις και μετά βίας απομένει ένα 30% του θεωρούμενων εισοδημάτων για να ζήσει, και να καλύψει τις όποιες άλλες υποχρεώσεις του. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δηλαδή, το 70% των μικτών αποδοχών ενός εργαζόμενου επιστρέφει στο κράτος. Ανάλογη είναι η κατάσταση και για τα εισοδήματα των άλλων παραγωγικών τάξεων. Η εσωτερική οικονομία κινείται μόλις με το 30% των θεωρούμενων εισοδημάτων που πέφτουν στην αγορά, όπου και πάλι κατά ένα μεγάλο ποσοστό υπόκειται σε άμεση και έμμεση φορολογία…
Είναι να αναρωτιέται κανείς, πώς μ’ έναν τέτοιο κρατικό στραγγαλισμό και αφαίμαξη της εσωτερικής αγοράς μπορεί να επιτευχθεί έξοδος από την κρίση; Πώς, με λιγότερο του 1/3 των δυνατοτήτων της ήδη αποδυναμωμένης παραγωγικής μηχανής της χώρας, να μπορούμε ξεπεράσουμε τον δυσκολότερο κάβο της σύγχρονης ιστορίας μας; Μήπως τελικά δεν είναι αυτός ο στόχος; Μήπως είναι τελείως προσχηματική η – εν πολλοίς προβαλλόμενη απαίτηση, σύμφωνα με τα πρότυπα στης «σχολής Σικάγου» του Μίλτον Φρίντμαν – «απελευθέρωση» της αγοράς, όταν το κράτος γίνεται ο άμεσος αποδέκτης του 70% και πλέον του κυκλοφορούντος χρήματος;
Μήπως όλο αυτό το σκηνικό στήνεται, προκειμένου να χρησιμοποιεί το κράτος ως μηχανισμός άμεσης και βίαιης αναδιανομής του πλούτου, ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς; Αυτό ήταν άλλωστε και το αίτιο που προκάλεσε την κρίση στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο βιβλίο "Fault Lines", του R.G.Rajan. Η προσέγγιση του οικονομολόγου καθηγητή και πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ, εκπλήσσει τους συντηρητικούς κύκλους του Πανεπιστημίου του Σικάγου με την παραδοχή, ότι η παρούσα παγκόσμια κρίση οφείλεται στην διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
Αυτή παρουσιάζεται ως μια ελληνική τραγωδία, στην οποία οι χρηματοπιστωτικοί κύκλοι, τραπεζίτες, πολιτικοί κλπ εμμένουν να εμπλέκονται σ’ ένα δράμα, όπου η κορύφωση του θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρή.
Η εμμονή των σύγχρονων νεοφιλελευθέρων του Φρίντμαν, να αυξάνουν την δοσολογία των μέτρων που σκοτώνει τις εθνικές αλλά και την παγκόσμια οικονομία προς όφελος των ελαχίστων, καταδεικνύει τον τυχοδιωκτισμό τους και εν μέρει τα αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει.
Αυτό όμως που εκπλήσσει δυσάρεστα ακόμη περισσότερο, είναι ότι στην Ελλάδα αυτές τις πολιτικές έρχονται να τις εφαρμόσουν κάποιοι «σοσιαλιστές». Αυτοί είναι που γίνονται σήμερα ως "Chicago Boys" πιο νεοφιλελεύθεροι, από τους κατά τεκμήριο νεοφιλελεύθερους. Αυτοί είναι, που τους έχει καταβάλει ο παραλογισμός της Φριντμανίας και γκρεμίζουν αδιάκριτα ότι μέχρι σήμερα κοινωνικά δίκαιο, χτίστηκε. Αυτή ήταν η κυβερνητική τους πρόταση στις εκλογές του 2009;
Το ζητούμενο είναι απλό. Η δεδομένη επικοινωνιακή κυριαρχία του πολιτικοοικονομικού συστήματος, να μετατραπεί και σε ιδεολογική. Προωθείται ως «αναγκαίο» αίτημα η εγκατάσταση καθεστώτος μόνιμων εκπτώσεων στα λαϊκά εισοδήματα και στις κοινωνικές παροχές.
Η λογική των εκπτώσεων, πρέπει να διαποτίσει την καθημερινή σκέψη των απλών ανθρώπων. Μόνο, που αφήνεται το περιθώριο να διατυπώνεται που και πού το παράπονο, ότι αυτές δεν επιβάλλονται δίκαια. Να λένε «γιατί να μη μειωθούν και οι μισθοί των βουλευτών;». «Γιατί οι εργαζόμενοι στη βουλή να είναι υπό καθεστώς ειδικής προστασίας;». «Γιατί δεν φορολογούν και το μεγάλο κεφάλαιο, όπως εμάς;». «Γιατί να μη ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα;», «γιατί…».
Το ζητούμενο λοιπόν είναι οι εκπτώσεις αυτές – που με τον καιρό θα διευρύνονται ολοένα και περισσότερο – να γίνονται, όχι μόνο αγόγγυστα, αποδεκτές από το σύνολο του πολιτών, αλλά και ότι θα πρέπει να εμφανίζονται ως ιδεολογικά αναγκαίες και αναπόφευκτες.
Εδώ είναι που την σκυτάλη παίρνουν, οι διάφοροι σύγχρονοι νεοφιλελεύθεροι (Φριντμανιακοί), που με επιλεκτικό τρόπο γαντζώνονται από τις αντιφάσεις του κοινωνικού κράτους, για να διατυπώσουν το αίτημα της ολικής κατάλυσης του. Η έννοια του κόστους σκιάζεται από αυτή του ελλείμματος. Όσο αυτό θα υφίσταται, θα είναι η μεγάλη μαύρη τρύπα, αλλά και το άλλοθι, που θα ρουφάει αδηφάγα κάθε διαθέσιμο πόρο.
Οι μεικτές αποδοχές ενός εργαζόμενου (απ’ αυτούς που ακόμη υπάρχουν), κατά κανόνα κατανέμονται σε 20% για κοινωνικές ασφαλίσεις, υγεία κλπ, κατά 20% για άμεσες φορολογικές κρατήσεις ΦΜΥ, και μόλις το 60% καρπώνεται ο εργαζόμενος σε πρώτη φάση.
Τώρα αν υπολογίσουμε ότι για κάθε συναλλαγή ο έλληνας πολίτης πληρώνει ΦΠΑ πάνω από 20%, αυτόματα τα εισοδήματα του μειώνονται στο 40%. Με τα απομείναντα αυτά ποσά καλείται να πληρώσει τέλη κυκλοφορίας, φόρους καυσίμων, φόρους ακίνητης περιουσίας, έκτακτες εισφορές και ότι άλλο καπνίσει τους εκάστοτε υπουργούς οικονομικών προκειμένου να καλύψουν την αδυναμία – ανικανότητα τους να πετύχουν τους εισπρακτικούς τους στόχους.
Μόλις και μετά βίας απομένει ένα 30% του θεωρούμενων εισοδημάτων για να ζήσει, και να καλύψει τις όποιες άλλες υποχρεώσεις του. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δηλαδή, το 70% των μικτών αποδοχών ενός εργαζόμενου επιστρέφει στο κράτος. Ανάλογη είναι η κατάσταση και για τα εισοδήματα των άλλων παραγωγικών τάξεων. Η εσωτερική οικονομία κινείται μόλις με το 30% των θεωρούμενων εισοδημάτων που πέφτουν στην αγορά, όπου και πάλι κατά ένα μεγάλο ποσοστό υπόκειται σε άμεση και έμμεση φορολογία…
Είναι να αναρωτιέται κανείς, πώς μ’ έναν τέτοιο κρατικό στραγγαλισμό και αφαίμαξη της εσωτερικής αγοράς μπορεί να επιτευχθεί έξοδος από την κρίση; Πώς, με λιγότερο του 1/3 των δυνατοτήτων της ήδη αποδυναμωμένης παραγωγικής μηχανής της χώρας, να μπορούμε ξεπεράσουμε τον δυσκολότερο κάβο της σύγχρονης ιστορίας μας; Μήπως τελικά δεν είναι αυτός ο στόχος; Μήπως είναι τελείως προσχηματική η – εν πολλοίς προβαλλόμενη απαίτηση, σύμφωνα με τα πρότυπα στης «σχολής Σικάγου» του Μίλτον Φρίντμαν – «απελευθέρωση» της αγοράς, όταν το κράτος γίνεται ο άμεσος αποδέκτης του 70% και πλέον του κυκλοφορούντος χρήματος;
Μήπως όλο αυτό το σκηνικό στήνεται, προκειμένου να χρησιμοποιεί το κράτος ως μηχανισμός άμεσης και βίαιης αναδιανομής του πλούτου, ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς; Αυτό ήταν άλλωστε και το αίτιο που προκάλεσε την κρίση στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο βιβλίο "Fault Lines", του R.G.Rajan. Η προσέγγιση του οικονομολόγου καθηγητή και πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ, εκπλήσσει τους συντηρητικούς κύκλους του Πανεπιστημίου του Σικάγου με την παραδοχή, ότι η παρούσα παγκόσμια κρίση οφείλεται στην διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
Αυτή παρουσιάζεται ως μια ελληνική τραγωδία, στην οποία οι χρηματοπιστωτικοί κύκλοι, τραπεζίτες, πολιτικοί κλπ εμμένουν να εμπλέκονται σ’ ένα δράμα, όπου η κορύφωση του θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρή.
Η εμμονή των σύγχρονων νεοφιλελευθέρων του Φρίντμαν, να αυξάνουν την δοσολογία των μέτρων που σκοτώνει τις εθνικές αλλά και την παγκόσμια οικονομία προς όφελος των ελαχίστων, καταδεικνύει τον τυχοδιωκτισμό τους και εν μέρει τα αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει.
Αυτό όμως που εκπλήσσει δυσάρεστα ακόμη περισσότερο, είναι ότι στην Ελλάδα αυτές τις πολιτικές έρχονται να τις εφαρμόσουν κάποιοι «σοσιαλιστές». Αυτοί είναι που γίνονται σήμερα ως "Chicago Boys" πιο νεοφιλελεύθεροι, από τους κατά τεκμήριο νεοφιλελεύθερους. Αυτοί είναι, που τους έχει καταβάλει ο παραλογισμός της Φριντμανίας και γκρεμίζουν αδιάκριτα ότι μέχρι σήμερα κοινωνικά δίκαιο, χτίστηκε. Αυτή ήταν η κυβερνητική τους πρόταση στις εκλογές του 2009;
| Ανώνυμος 29 Αύγ : 10:54 Reply to this | Το 2007 Παπανδρέου δεν στήριζες Χρηστάκη; |
| Ανώνυμος 29 Αύγ : 11:47 Reply to this | Η κυβερνητική πρόταση του 2009, χαρακτηρίζεται από τα πιό ασύστολα ψέμματα, που ειπώθηκαν ποτέ από ηγέτη στη νεώτερη πολιτική ιστορία της χώρας.Το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να βάλει βαθειά το μαχαίρι στα καρκινώματα της διαφθοράς και να εξυγιάνει το δημόσιο βίο,τιμωρώντας τους εθνικούς ολετήρες , όπως αισιοδοξούσε και πίστευε ο Ελληνικός λαός, παρέδωσε τη δημόσια περιουσία και τα εισόδήματα των πολιτών βορά στα αδηφάγα αρπακτικά των χρηματοπιστωτικών οίκων. Πρός επίρρωση αυτού,πρόσφατα, ο πρωθυπουργός της ΣΛΟΒΑΚΙΑΣ διατύπωσε οργισμένος, ότι με το μηχανισμό στήριξης δεν σώζονται οι έλληνες, αλλά οι Γαλλικές και Γερμανικές Τράπεζες, που έχουν στο χαρτοφυλάκιο τους την πλειονότητα των Ελληνικών σκουπιδοομολόγων. Τα παιγνίδια που το τελευταίο διάστημα παίζονται στο ΧΑΑ, σ'αυτό το ναό της κομπίνας και της αχρειότητας, προλειαίνουν το έδαφος γιά την, έναντι πινακίου φακής, εκποίηση των φιλέτων της κρατικών επιχειρήσεων, των εδαφικών εκτάσεων, των κτηριακών εγκαταστάσεων,εθνικών οδικών αξόνων,λιμανιών κ.λ.π., που πλήρωσε από το υστέρημα της η κοινωνία των πολιτών. Τι κοτσάνα λές να εκστομίσει τώρα ο εξαφανισμένος και ανύπαρκτος Α' αντιπρόεδρος της ψυχορραγούσας σοσιαλιστικής........ κυβέρνησης????????? Ποιός τελικά τα μασάει????????? |
| Ανώνυμος 29 Αύγ : 19:34 Reply to this | Γεια σου Χρήστο Αχρηστάκη! |
: 3 29/08/2011 09:50|www.kozan.gr
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.14486
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου