(του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Δεν είναι απλά μόνο Φριντμαν-ιακοί και φιλελευθεριστές. Είναι και τέτοιοι, που με τις κραυγές τους επιβεβαιώνουν την επιγραφή που είναι αναρτημένη έξω από τον κήπο του οίκου της εξουσιαστικής ευδαιμονίας, ότι «εντός υπάρχει σκύλος που δαγκώνει…».Είναι αυτοί που θέλουν να μας αποτρέψουν από οποιαδήποτε άλλη σκέψη ή λύση, για τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίση που μαστίζει τη χώρα μας. Εννοούνται όλοι αυτοί που στο όνομα της δικής τους «αλήθειας», επισείουν φοβίες και φανερής ελαφρότητας επικοινωνιακά διλλήματα, προκειμένου να εφαρμοσθεί απρόσκοπτα η αδιέξοδη πολιτική που έχει υποδειχθεί, από τους εκπροσώπους του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Είναι αυτοί που έρχονται ντυμένοι «καθηγητές», «δημοσιογράφοι», «επικοινωνιολόγοι», «ειδικοί», «φίλοι», για να μας πουν ότι υπάρχει ακόμη πιο σκληρός ζυγός απ’ αυτόν που μας φόρεσαν ήδη. Μας υποδεικνύουν να τραβάμε αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα το κάρο μέσα από τη λάσπη. Το κάρο της πατρίδας, το φορτωμένο με τα χρέη και τα ελλείμματα μιας διεφθαρμένης και ανίκανης πολιτικής εξουσίας. Αυτής που χαριεντίζεται από πανηγύρι σε πανηγύρι και στροβιλίζεται με επιδειξιμανία σε κάθε είδος λαϊκό χορευτικό ρυθμό. Αυτή που κάθισε και έγινε ασήκωτο βαρίδι στις πλάτες του λαού.
Στόχος και επιδίωξη όλων αυτών αρχικά ήταν, η οικονομική χρεοκοπία της χώρας να εμφανισθεί ως μια απλή οικονομική και παροδική κρίση. Στη συνέχεια να παρουσιασθεί ως μια παρατεταμένη κρίση που χρειάζεται συνολικότερες παρεμβάσεις. Εδώ πάνω στηρίχθηκαν και επέβαλαν με το έτσι θέλω τη συρρίκνωση των εισοδημάτων του ελληνικού λαού. Τώρα, και μπροστά, στην διαφαινόμενη πια οικονομική κατάρρευση της χώρας, επιχειρείται αυτή να παρουσιασθεί ως μια ελεγχόμενη χρεοκοπία. Ποιο είναι όμως το ζητούμενο αυτών των διαδοχικών διολισθήσεων; Μήπως θέλουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να είναι οι αποκλειστικοί διαχειριστές της κρίσης, για να αποτρέψουν έτσι κάθε ποινική και πολιτική ευθύνη που τους βαρύνει;
Αλήθεια ποιοι είναι αυτοί που καταχρέωσαν την χώρα; Μήπως πρέπει να τους μάθει κάποτε ο ελληνικός λαός; Όχι για τίποτα άλλο, αλλά μη κατά «λάθος» παρεισφρήσουν κάποιοι απ’ αυτούς και αναλάβουν ως λύκοι να φυλάξουν τα έρμα… Γιατί αυτοί που δεν θέλουν «να πάμε πίσω το ρολόι του χρόνου, αν το χρέος το ξεκίνησε ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου και πως πήγε και δεν πήγε», είναι αυτοί, που ενώ έχουν άποψη επί παντός επιστητού, δεν ξέρουν όμως, «πόσο προσφέρει αυτή η κουβέντα».
Επιτέλους, πόσο αμφιθυμικοί μπορεί να είναι οι σύγχρονοι Ιανοί της πολιτικής, που για παράδειγμα ως δήμαρχοι συσσώρευαν αλόγιστα υπέρογκα χρέη και προσωπικό στους δήμους και τώρα ως αρμόδιοι υφυπουργοί απαιτούν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και απολύσεις προσωπικού;
Είναι αυτοί που έρχονται ντυμένοι «καθηγητές», «δημοσιογράφοι», «επικοινωνιολόγοι», «ειδικοί», «φίλοι», για να μας πουν ότι υπάρχει ακόμη πιο σκληρός ζυγός απ’ αυτόν που μας φόρεσαν ήδη. Μας υποδεικνύουν να τραβάμε αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα το κάρο μέσα από τη λάσπη. Το κάρο της πατρίδας, το φορτωμένο με τα χρέη και τα ελλείμματα μιας διεφθαρμένης και ανίκανης πολιτικής εξουσίας. Αυτής που χαριεντίζεται από πανηγύρι σε πανηγύρι και στροβιλίζεται με επιδειξιμανία σε κάθε είδος λαϊκό χορευτικό ρυθμό. Αυτή που κάθισε και έγινε ασήκωτο βαρίδι στις πλάτες του λαού.
Στόχος και επιδίωξη όλων αυτών αρχικά ήταν, η οικονομική χρεοκοπία της χώρας να εμφανισθεί ως μια απλή οικονομική και παροδική κρίση. Στη συνέχεια να παρουσιασθεί ως μια παρατεταμένη κρίση που χρειάζεται συνολικότερες παρεμβάσεις. Εδώ πάνω στηρίχθηκαν και επέβαλαν με το έτσι θέλω τη συρρίκνωση των εισοδημάτων του ελληνικού λαού. Τώρα, και μπροστά, στην διαφαινόμενη πια οικονομική κατάρρευση της χώρας, επιχειρείται αυτή να παρουσιασθεί ως μια ελεγχόμενη χρεοκοπία. Ποιο είναι όμως το ζητούμενο αυτών των διαδοχικών διολισθήσεων; Μήπως θέλουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να είναι οι αποκλειστικοί διαχειριστές της κρίσης, για να αποτρέψουν έτσι κάθε ποινική και πολιτική ευθύνη που τους βαρύνει;
Αλήθεια ποιοι είναι αυτοί που καταχρέωσαν την χώρα; Μήπως πρέπει να τους μάθει κάποτε ο ελληνικός λαός; Όχι για τίποτα άλλο, αλλά μη κατά «λάθος» παρεισφρήσουν κάποιοι απ’ αυτούς και αναλάβουν ως λύκοι να φυλάξουν τα έρμα… Γιατί αυτοί που δεν θέλουν «να πάμε πίσω το ρολόι του χρόνου, αν το χρέος το ξεκίνησε ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου και πως πήγε και δεν πήγε», είναι αυτοί, που ενώ έχουν άποψη επί παντός επιστητού, δεν ξέρουν όμως, «πόσο προσφέρει αυτή η κουβέντα».
Επιτέλους, πόσο αμφιθυμικοί μπορεί να είναι οι σύγχρονοι Ιανοί της πολιτικής, που για παράδειγμα ως δήμαρχοι συσσώρευαν αλόγιστα υπέρογκα χρέη και προσωπικό στους δήμους και τώρα ως αρμόδιοι υφυπουργοί απαιτούν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και απολύσεις προσωπικού;
: 0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου