(του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Τα άγνωστα μέρη στα οποία μας οδηγούν, οι δυσκολίες που συναντάνε και οι αντιδράσεις που εγείρονται για τη ρότα που έχουν προδιαγράψει οι «καπετάνιοι» της χώρας, προκειμένου να μας «βγάλουν» από την κρίση, πολλές φορές τους αναγκάζουν να αναρωτηθούν:«Πατριώτες είναι εκείνοι που αμαυρώνουν μια εθνική επέτειο; Αγωνιστές είναι όσοι προσβάλλουν; Δίκιο έχει όποιος φωνάζει περισσότερο;
Είναι δημοκράτες όσοι αντιμετωπίζουν το δημόσιο χώρο ως ιδιοκτησία τους; Και πώς μετριέται η πλειοψηφία; Με τη συμμετοχή σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ή με τις εκλογές που, με βάση το Σύνταγμα, γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια;»
Είναι προφανές ότι σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, η σύγχυση είναι μεγάλη και τα όρια των κόκκινων γραμμών με τις «ακρότητες» που εμφανίζονται, γίνονται ροζ και στο τέλος ξεθωριάζουν εντελώς: «Υπάρχει το δικαίωμα και η κατάχρησή του, υπάρχει η δίκαιη οργή και ο εκφυλισμός της, υπάρχει καθαρό όριο ανάμεσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία και σε μια κοινωνική οργάνωση χωρίς κανόνες, χωρίς δημοκρατικό υπόβαθρο».
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης θεώρησε, ότι πρέπει να ανοίξει ένας κύκλος προβληματισμού μέσα στην ελληνική κοινωνία, παραθέτοντας τα ανωτέρω ρητορικά ερωτήματα και επιλέγοντας, με τη στάση που του υποδείχτηκε να πάρει, τη συγκεκριμένη θέση.
Αφού λοιπόν όλοι αυτοί που περιγράφηκαν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι πατριώτες, ούτε και δημοκράτες, ας τους αναζητήσουμε τότε στην αντίπερα όχθη:
Πατριώτες είναι αυτοί που με αφορμή την Εθνική επέτειο απαιτούν να τιμηθούν επειδή νομιμοποιούν την νέα κατοχή της χώρας μας και τον περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.
Πατριώτες είναι αυτοί που με τις παρουσία τους στις παρελάσεις, δεν προκαλούν ούτε προσβάλουν το κοινό αίσθημα των πολιτών, για τις επιλογές τους να δεσμεύσουν τη χώρα και τις επόμενες γενιές, με συμφωνίες που ξεπερνούν το χρονικό ορίζοντα της εξουσίας τους.
Πατριώτες είναι αυτοί που έχουν κλείσει τα αυτιά τους απέναντι σε κάθε διαμαρτυρία των πολιτών και μας βομβαρδίζουν καθημερινά με τα απειλητικά τους διλήμματα περί χρεοκοπίας και εφαρμόζουν απαρέγκλιτα ότι τους υποδεικνύουν κάθε φορά οι τοκογλύφοι «δανειστές» μας.
Δημοκράτες μπορεί να είναι όσοι πουλάνε το δημόσιο πλούτο και διαχειρίζονται τους δημόσιους χώρους για να τους επευφημούν…
Δημοκράτες μπορεί να είναι αυτοί που με τις προεκλογικές τους εξαγγελίες, «λεφτά υπάρχουν», πήραν την απαιτούμενη πλειοψηφία, για να «ανακαλύψουν» στην συνέχεια ότι δεν «υπάρχει σάλιο» στα δημόσια ταμεία. Είναι όσοι μπορούν να μετατρέψουν τις καλλιεργημένες προεκλογικά προσδοκίες, σʼ έναν ολοένα και κλιμακούμενο μετεκλογικό εφιάλτη.
Δημοκράτες είναι όλοι αυτοί, που στο όνομα της υφαρπαγμένης… ετυμηγορίας του λαού, δεν ανέχονται τώρα αμφισβητήσεις ούτε διαμαρτυρίες για τις επιλογές τους, πόσο δε μάλιστα καθημερινό δημοκρατικό έλεγχο, όπως επιβάλει μια μη εκφυλισμένη αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Είναι όλοι αυτοί που στο όνομα του ελληνικού λαού ασκούν μεν την εξουσία τους, αλλά και τον παραχωρούν(!) παράλληλα το δικαίωμα να τους ψηφίζει(!) κάθε τέσσερα χρόνια.
Δημοκράτες μπορούν να θεωρηθούν όσοι με τις πολιτικές που εφαρμόζουν διασπούν ολοένα και περισσότερο την κοινωνική συνοχή και αναγόρευσαν τον κοινωνικό αυτοματισμό ως βασικό εργαλείο άσκησης της εξουσίας.
Να γιατί λοιπόν αυτή η «κρίση δεν είναι μόνο ζήτημα αριθμών αλλά υπόθεση βαθιά πολιτική, βαθύτερα πολιτισμική». Γιατί χώρισε τη χώρα στα δυο. Από τη μια μεριά της όχθης βρίσκονται όλοι αυτοί που στο όνομα, των ριγμένων στην αντίπερα όχθη, λογαριάζουν τους αριθμούς στα στεγανά που τους παρέχει το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο. Παίρνουν πολιτικές αποφάσεις καθʼ υπόδειξη των πολιτικών εκπροσώπων τους και λοιδορούν – ότι διακατέχονται τάχα από πολιτισμική κρίση – όσους πέταξαν στην αντίπερα όχθη. Αυτούς δηλαδή, που προσπαθούν απεγνωσμένα τώρα να επιβιώσουν, μέσα στα βαλτόνερα του ξεχειλισμένου ποταμού της κρίσης.
Μοιραστείτε5
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.15991
Δημοσιεύτηκε: Πρωινός Λόγος 1.11.2011
Τα άγνωστα μέρη στα οποία μας οδηγούν, οι δυσκολίες που συναντάνε και οι αντιδράσεις που εγείρονται για τη ρότα που έχουν προδιαγράψει οι «καπετάνιοι» της χώρας, προκειμένου να μας «βγάλουν» από την κρίση, πολλές φορές τους αναγκάζουν να αναρωτηθούν:Είναι δημοκράτες όσοι αντιμετωπίζουν το δημόσιο χώρο ως ιδιοκτησία τους; Και πώς μετριέται η πλειοψηφία; Με τη συμμετοχή σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ή με τις εκλογές που, με βάση το Σύνταγμα, γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια;»
Είναι προφανές ότι σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, η σύγχυση είναι μεγάλη και τα όρια των κόκκινων γραμμών με τις «ακρότητες» που εμφανίζονται, γίνονται ροζ και στο τέλος ξεθωριάζουν εντελώς: «Υπάρχει το δικαίωμα και η κατάχρησή του, υπάρχει η δίκαιη οργή και ο εκφυλισμός της, υπάρχει καθαρό όριο ανάμεσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία και σε μια κοινωνική οργάνωση χωρίς κανόνες, χωρίς δημοκρατικό υπόβαθρο».
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης θεώρησε, ότι πρέπει να ανοίξει ένας κύκλος προβληματισμού μέσα στην ελληνική κοινωνία, παραθέτοντας τα ανωτέρω ρητορικά ερωτήματα και επιλέγοντας, με τη στάση που του υποδείχτηκε να πάρει, τη συγκεκριμένη θέση.
Αφού λοιπόν όλοι αυτοί που περιγράφηκαν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι πατριώτες, ούτε και δημοκράτες, ας τους αναζητήσουμε τότε στην αντίπερα όχθη:
Πατριώτες είναι αυτοί που με αφορμή την Εθνική επέτειο απαιτούν να τιμηθούν επειδή νομιμοποιούν την νέα κατοχή της χώρας μας και τον περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.
Πατριώτες είναι αυτοί που με τις παρουσία τους στις παρελάσεις, δεν προκαλούν ούτε προσβάλουν το κοινό αίσθημα των πολιτών, για τις επιλογές τους να δεσμεύσουν τη χώρα και τις επόμενες γενιές, με συμφωνίες που ξεπερνούν το χρονικό ορίζοντα της εξουσίας τους.
Πατριώτες είναι αυτοί που έχουν κλείσει τα αυτιά τους απέναντι σε κάθε διαμαρτυρία των πολιτών και μας βομβαρδίζουν καθημερινά με τα απειλητικά τους διλήμματα περί χρεοκοπίας και εφαρμόζουν απαρέγκλιτα ότι τους υποδεικνύουν κάθε φορά οι τοκογλύφοι «δανειστές» μας.
Δημοκράτες μπορεί να είναι όσοι πουλάνε το δημόσιο πλούτο και διαχειρίζονται τους δημόσιους χώρους για να τους επευφημούν…
Δημοκράτες μπορεί να είναι αυτοί που με τις προεκλογικές τους εξαγγελίες, «λεφτά υπάρχουν», πήραν την απαιτούμενη πλειοψηφία, για να «ανακαλύψουν» στην συνέχεια ότι δεν «υπάρχει σάλιο» στα δημόσια ταμεία. Είναι όσοι μπορούν να μετατρέψουν τις καλλιεργημένες προεκλογικά προσδοκίες, σʼ έναν ολοένα και κλιμακούμενο μετεκλογικό εφιάλτη.
Δημοκράτες είναι όλοι αυτοί, που στο όνομα της υφαρπαγμένης… ετυμηγορίας του λαού, δεν ανέχονται τώρα αμφισβητήσεις ούτε διαμαρτυρίες για τις επιλογές τους, πόσο δε μάλιστα καθημερινό δημοκρατικό έλεγχο, όπως επιβάλει μια μη εκφυλισμένη αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Είναι όλοι αυτοί που στο όνομα του ελληνικού λαού ασκούν μεν την εξουσία τους, αλλά και τον παραχωρούν(!) παράλληλα το δικαίωμα να τους ψηφίζει(!) κάθε τέσσερα χρόνια.
Δημοκράτες μπορούν να θεωρηθούν όσοι με τις πολιτικές που εφαρμόζουν διασπούν ολοένα και περισσότερο την κοινωνική συνοχή και αναγόρευσαν τον κοινωνικό αυτοματισμό ως βασικό εργαλείο άσκησης της εξουσίας.
Να γιατί λοιπόν αυτή η «κρίση δεν είναι μόνο ζήτημα αριθμών αλλά υπόθεση βαθιά πολιτική, βαθύτερα πολιτισμική». Γιατί χώρισε τη χώρα στα δυο. Από τη μια μεριά της όχθης βρίσκονται όλοι αυτοί που στο όνομα, των ριγμένων στην αντίπερα όχθη, λογαριάζουν τους αριθμούς στα στεγανά που τους παρέχει το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο. Παίρνουν πολιτικές αποφάσεις καθʼ υπόδειξη των πολιτικών εκπροσώπων τους και λοιδορούν – ότι διακατέχονται τάχα από πολιτισμική κρίση – όσους πέταξαν στην αντίπερα όχθη. Αυτούς δηλαδή, που προσπαθούν απεγνωσμένα τώρα να επιβιώσουν, μέσα στα βαλτόνερα του ξεχειλισμένου ποταμού της κρίσης.
: 031/10/2011 16:21|www.kozan.gr
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.15991
Δημοσιεύτηκε: Πρωινός Λόγος 1.11.2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου