Αναμενόμενοι είναι πλέον οι εκβιασμοί των ευρωπαίων «φίλων» μας. Επαναλαμβάνονται μονότονα κάθε φορά που είναι να δώσουν τη συμφωνηθείσα δόση δανείου.
Δάνεια που γίνονται όλο και περισσότερο απαραίτητα, κυρίως εξαιτίας της λαθεμένης αγωγής που έχουν επιβάλλει οι νέο-φιλελεύθεροι «θεραπευτές», στη δοκιμαζόμενη οικονομία της χώρας μας. Όσο βαθαίνει η κρίση, οι εκβιασμοί αυτοί γίνονται συχνότεροι και περισσότερο απροκάλυπτοι. Για την αυτή δόση δανείου δεν γίνεται μόνο ένας εκβιασμός, αλλά δυο και τρεις μερικές φορές. Μια φορά κατά την αρχική διαπραγμάτευση, την άλλη κατά την αξιολόγηση απόδοσης των μέτρων και τέλος ακόμη μια φορά, όταν είναι να πληρωθεί η τρέχουσα ληξιπρόθεσμη δόση δανείου.
Πριν την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, το δίλημμα-εκβιασμός που ετίθετο ήταν μνημόνιο ή χρεοκοπία. Για να αποδειχθεί ένα χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2011, ότι αυτό απέτυχε και ότι χρειάζεται νέα αναδιατύπωση του. Μεσοπρόθεσμο ή αποπομπή από την Ευρώπη, ήταν η νέα έκδοση του. Αλλά και πάλι αποδείχθηκε, πριν ακόμη τελειώσει το καλοκαίρι, ότι τα μέτρα που πήραν ήταν ανεπαρκή (κούρεμα του χρέους κατά 20%), και ότι χρειαζόταν να λάβουν νέα επιπρόσθετα. Τώρα έπρεπε όμως να επινοηθεί ένα νέο δίλημμα, ένας νέος εκβιασμός. Ευρώ ή καταστροφή, ήταν η νέα κλιμάκωση της απειλής. Αν δεν γινόταν αποδεκτές οι νέες απαιτήσεις της «σωτήριας» τρόικας, δεν θα έπαιρνε η χώρα την έκτη δόση, απαραίτητη να πληρωθούν οι μισθοί και τις συντάξεις του Νοεμβρίου. Άσχετα αν η δόση αυτή ακόμη και σήμερα δεν έχει δοθεί…
Η συμφωνία της 26ης-27ης Οκτωβρίου, για μερικό κούρεμα του χρέους κατά 50%, επέβαλε την ανάγκη λήψης νέων μέτρων. Πάλι άρχισαν να εξυφαίνονται νέοι εκβιασμοί και απειλές. Μόνο που αυτή τη φορά είναι «οικουμενικής» φύσης, αφού στο τιμόνι της χώρας βρίσκεται πρωθυπουργός ένας τραπεζίτης, ως ο κοινός τόπος των τριών «εθνοσωτήριων» κομμάτων.
Τώρα το μέλλον της χώρας εξαρτάται από το περίφημο PSI. Ο εκβιασμός είναι απροκάλυπτος, ή γίνονται αποδεκτοί οι όροι που θέτουν οι ιδιώτες δανειστές ή η χώρα καταρρέει οικονομικά. Μιλάνε για σκληρές διαπραγματεύσεις, εννοώντας το επιτόκιο για τα νέα ομολόγα που θα ανταλλαχθούν με τα παλαιά, αποκρύπτοντας ότι ήδη συμφώνησαν προκαταβολικά για το μείζον, που είναι το αγγλικό νομικό δίκαιο που θα τα διέπει, έναντι του ελληνικού που ίσχυε μέχρι τώρα. Και ενώ όλα έδειχναν ότι οι διαπραγματεύσεις θα ολοκληρώνονταν με επιτυχία (για τους δανειστές και όχι για τη χώρα), ένας νέος εκβιασμός έκανε την εμφάνιση του. Αυτή τη φορά με τη μορφή απαίτησης για την ασφαλή τήρηση των νέων μέτρων.
Ή λοιπόν το πολιτικό σύστημα (πρωθυπουργός, αρχηγοί κομμάτων κλπ) σύσσωμο αποδέχεται να δεσμευτεί ενυπόγραφα ή εγκαθίσταται τροϊκανή επιτροπεία.
Άραγε σε ποιους απευθύνονται όλα αυτά τα εκβιαστικά διλήμματα; Μήπως στον ελληνικό λαό, ο οποίος βρίσκεται σε μόνιμη παράκρουση εξαιτίας των αλλεπάλληλων εκβιασμών και τα επώδυνα μέτρα που καθημερινά βιώνει; Οι πολίτες εμφανίζονται ως να έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια εκδήλωσης της δυσαρέσκειας τους, γιατί γνωρίζουν ότι απέναντι τους βρίσκονται ανάλγητες ηγεσίες που οι αποφάσεις τους υπαγορεύονται μόνο από το φόβο που τις έχει κατακλίσει. Φόβος, που δεν έχει να κάνει με το πολιτικό τους μέλλον (που ούτως ή άλλως θεωρείται ήδη ξοφλημένο), αλλά την αποτροπή της προσωπικής τους καταρράκωσης.
Γνωρίζουν καλά, ότι αν δεν ενδώσουν στις απαιτήσεις που προβάλλουν οι «σύμμαχοι», τότε η χώρα θα καταρρεύσει, χωρίς αυτοί να έχουν ετοιμάσει τη φυγή τους απʼ αυτήν ή να εξαφανίσουν τα ίχνη των ευθυνών τους.
Ο καθείς, που διαθέτει ένα κοινό νου, γνωρίζει ότι η οικονομική κατάρρευση της χώρας έχει ήδη προεξοφληθεί απʼ όλους, πλην των φερόμενων ως «διοικούντες». Απλά στόχος της κυβέρνησης είναι, όπως δήλωσε και ο εκτελών χρέη πρωθυπουργού τραπεζίτης στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμα του, να πραγματοποιηθεί αυτή με συντεταγμένο τρόπο. Και συντεταγμένος τρόπος είναι να έχουν τον έλεγχο των σωμάτων ασφαλείας και τη δικαιοσύνη, κατά τη στιγμή της κατάρρευσης. Αυτοί οι θεσμοί θεωρούν ότι είναι το τελευταίο καταφύγιο τους, για να αποτραπεί μια τυφλή αποκαθήλωση τους…, γιʼ αυτό και έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου, κατά το γνωστό «ο σώζον εαυτόν σωθήτω»
Πριν την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, το δίλημμα-εκβιασμός που ετίθετο ήταν μνημόνιο ή χρεοκοπία. Για να αποδειχθεί ένα χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2011, ότι αυτό απέτυχε και ότι χρειάζεται νέα αναδιατύπωση του. Μεσοπρόθεσμο ή αποπομπή από την Ευρώπη, ήταν η νέα έκδοση του. Αλλά και πάλι αποδείχθηκε, πριν ακόμη τελειώσει το καλοκαίρι, ότι τα μέτρα που πήραν ήταν ανεπαρκή (κούρεμα του χρέους κατά 20%), και ότι χρειαζόταν να λάβουν νέα επιπρόσθετα. Τώρα έπρεπε όμως να επινοηθεί ένα νέο δίλημμα, ένας νέος εκβιασμός. Ευρώ ή καταστροφή, ήταν η νέα κλιμάκωση της απειλής. Αν δεν γινόταν αποδεκτές οι νέες απαιτήσεις της «σωτήριας» τρόικας, δεν θα έπαιρνε η χώρα την έκτη δόση, απαραίτητη να πληρωθούν οι μισθοί και τις συντάξεις του Νοεμβρίου. Άσχετα αν η δόση αυτή ακόμη και σήμερα δεν έχει δοθεί…
Η συμφωνία της 26ης-27ης Οκτωβρίου, για μερικό κούρεμα του χρέους κατά 50%, επέβαλε την ανάγκη λήψης νέων μέτρων. Πάλι άρχισαν να εξυφαίνονται νέοι εκβιασμοί και απειλές. Μόνο που αυτή τη φορά είναι «οικουμενικής» φύσης, αφού στο τιμόνι της χώρας βρίσκεται πρωθυπουργός ένας τραπεζίτης, ως ο κοινός τόπος των τριών «εθνοσωτήριων» κομμάτων.
Τώρα το μέλλον της χώρας εξαρτάται από το περίφημο PSI. Ο εκβιασμός είναι απροκάλυπτος, ή γίνονται αποδεκτοί οι όροι που θέτουν οι ιδιώτες δανειστές ή η χώρα καταρρέει οικονομικά. Μιλάνε για σκληρές διαπραγματεύσεις, εννοώντας το επιτόκιο για τα νέα ομολόγα που θα ανταλλαχθούν με τα παλαιά, αποκρύπτοντας ότι ήδη συμφώνησαν προκαταβολικά για το μείζον, που είναι το αγγλικό νομικό δίκαιο που θα τα διέπει, έναντι του ελληνικού που ίσχυε μέχρι τώρα. Και ενώ όλα έδειχναν ότι οι διαπραγματεύσεις θα ολοκληρώνονταν με επιτυχία (για τους δανειστές και όχι για τη χώρα), ένας νέος εκβιασμός έκανε την εμφάνιση του. Αυτή τη φορά με τη μορφή απαίτησης για την ασφαλή τήρηση των νέων μέτρων.
Ή λοιπόν το πολιτικό σύστημα (πρωθυπουργός, αρχηγοί κομμάτων κλπ) σύσσωμο αποδέχεται να δεσμευτεί ενυπόγραφα ή εγκαθίσταται τροϊκανή επιτροπεία.
Άραγε σε ποιους απευθύνονται όλα αυτά τα εκβιαστικά διλήμματα; Μήπως στον ελληνικό λαό, ο οποίος βρίσκεται σε μόνιμη παράκρουση εξαιτίας των αλλεπάλληλων εκβιασμών και τα επώδυνα μέτρα που καθημερινά βιώνει; Οι πολίτες εμφανίζονται ως να έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια εκδήλωσης της δυσαρέσκειας τους, γιατί γνωρίζουν ότι απέναντι τους βρίσκονται ανάλγητες ηγεσίες που οι αποφάσεις τους υπαγορεύονται μόνο από το φόβο που τις έχει κατακλίσει. Φόβος, που δεν έχει να κάνει με το πολιτικό τους μέλλον (που ούτως ή άλλως θεωρείται ήδη ξοφλημένο), αλλά την αποτροπή της προσωπικής τους καταρράκωσης.
Γνωρίζουν καλά, ότι αν δεν ενδώσουν στις απαιτήσεις που προβάλλουν οι «σύμμαχοι», τότε η χώρα θα καταρρεύσει, χωρίς αυτοί να έχουν ετοιμάσει τη φυγή τους απʼ αυτήν ή να εξαφανίσουν τα ίχνη των ευθυνών τους.
Ο καθείς, που διαθέτει ένα κοινό νου, γνωρίζει ότι η οικονομική κατάρρευση της χώρας έχει ήδη προεξοφληθεί απʼ όλους, πλην των φερόμενων ως «διοικούντες». Απλά στόχος της κυβέρνησης είναι, όπως δήλωσε και ο εκτελών χρέη πρωθυπουργού τραπεζίτης στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμα του, να πραγματοποιηθεί αυτή με συντεταγμένο τρόπο. Και συντεταγμένος τρόπος είναι να έχουν τον έλεγχο των σωμάτων ασφαλείας και τη δικαιοσύνη, κατά τη στιγμή της κατάρρευσης. Αυτοί οι θεσμοί θεωρούν ότι είναι το τελευταίο καταφύγιο τους, για να αποτραπεί μια τυφλή αποκαθήλωση τους…, γιʼ αυτό και έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου, κατά το γνωστό «ο σώζον εαυτόν σωθήτω»
Αναρτήθηκε http://www.kozan.gr/news.php?extend.18623
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου